Sri Lanka, eenvoudig Super.

17.04.2004.
Ik tref mijn vriendin Dagmar ’s middags aan het centrale station van Saarbrücken, de gewichtgrens van onze bagages is natuurlijk vol in aanspraak genomen. Geschenken, gebruikte kledij, voor onze tamilische vrienden in Trincomalee. Wij zijn reeds vol ervaringsdrang en de kleine broden, als versterking, zijn reeds in de trein na Sarrebruck verbruikt.
In Mannheim moeten wij de koffers en de zakken in snelheid op de trappen en de ondergrondse gangen voor het wisselen van de trein transporteren. In het station van Frankfurt word de tijd knap, maar een pakwagen verlicht onze langloop naar het volgend spoor.
Wij genieten in de luchthaven nog een koffiepauze, dat wil zeggen dat Dagmar een rondje aanbiedt en rond 17.10 uur stijgt de Emirates van de bodem. Wij laten ons met een goede maaltijd en overvloedige dranken verwennen.
Dagmar maakt een nikkertje en ik bestudeer alle beschikbare kranten. Tegen middernacht, tussenlanding in Dubaï, ik wissel mijn One dollar biljetten in koffie, wij maken ons een beetje fris en bezoeken elk op onze beurt dej Duty Free Shop.

18.04.2004.
 's Ochtends komen wij in Colombo, Bandaranaike Airport, de bagages laten zich vrij lang op zich wachten, een zak met kleren is open gebarst, geen groot verlies van waarde, maar de vertegenwoordiger van de Emirates, laat lang op zich wachten en lijkt helaas niet geïnteresseerd en zegt ons dat wij slecht onze zaken verpakt hebben, zodat wij zonder resultaat vertrekken.
Buiten wordt nog snel geld gewisseld en vervolgens reizen wij met de gratis Airport-Shuttlebus naar het openbaar parkeerterrein. Men houdt veel rekening met de veiligheid, overal politie en militaire controles op de straten, de luchthaven is ronduit afgezekerd.
Een hartelijke ontvangst op de parkplaats, Brian wacht reeds met de Toyota minibus op ons en aldus bereiken wij na een korte reis, Negombo, en verbrengen onze eerste nacht in het hotel Topaz. Brian handelt onze kamer op halve prijs (550 Rupees).
Wij treffen ons alle voor het avondmaal, Spaghetti Bolognese, en bespreken de verlangens van Dagmar en de route voor de reis. Men stelt steeds opnieuw vast, dat men zich ten volle op professionele rekenen kan, zij kennen het land en de betrekkingen het best. De prijs voor 3 weken met de Toyota dieselbus met inbegrip van de brandstof en de kosten voor de bestuurder, 1.450,00 DM only!

19.04.2004.
Wij rijden comfortabel langs de kust, zuidelijke directie. Ik koop onderweg twee kussens die het comfort voor Dagmar en ik aanzienlijk verhogen. Brian toont ons in het voorbijvaren in Colombo, de nationale bank, die door de kamikaze tijgers van LTTE, ontploft worden is. De wijk lijkt nog altijd zoals na een bomaanval.
De vochtige warme lucht laat Dagmar snel insluimeren en weldra zijn wij in Ambalangoda. Het Resthouse is helaas gesloten, en aldus besluiten wij verder naar Hikkaduwa te gaan. Wij overnachten in het Pearl Beach Hotel. Wij profiteren van de tijd, om een emmer, schoonmaakmiddel en een ijskast box te kopen. Zo kunnen wij zonder problemen onze kleren wassen en verse dranken met ons meenemen.

20.04.2004.
De volgende dag ochtend, bezoeken wij het fort in Galle en bewandelen de oude wanden van de vesting, die van de ballaststenen van de zeevaarders werden gebouwd. Wij bezoeken eveneens de oude Nederlandse kerk, waarin men nog de grafplaten van de veroveraars kan bestuderen. Verder gaat het naar het zuiden, waar wij onderweg zeer mooie kusten, zandstranden, rotsen met heftige brandingen tegen komen. Wij bereiken reeds weldra het kleine dorp Mirissa met met het droomhaft mooie Paradise Beach Club Resort, met nu nieuwe bungalows. ( Prijs: 10, - tot 25, - Euro).

Een fijn zandig strand met kokospalmen omgeven, zoals men dit vanuit een beeldboek kent. Hier is er geen rommel en geen sleper, zeker de mooiste plaats aan de zuidwestkust. Brian en ik storten ons in de branding om te body-surfen en Dagmar maakt een uitvoerlijke strandwandeling, dat wij 's avonds nog een keer herhalen.

21.04.2004.
De volgende ochtend starten wij naar Dickwela, om de Boeddhistische Tempel Weruwukanale met zijn enorm Boeddhistisch standbeeld en een interessante hal met beeldhouwwerk te bezoeken.
Brian toont ons aan de kust, de Blow Hole, waar de sterke comprimeerde branding, plotseling als een Geiser van zeven meters omhoogschiet. (Soms). Het blaasgat bevindt zich aan de zuidkust van Sri Lanka in het dorp "Kudawella" tussen Dikwella en Tangalle. Men moet ongeveer 10 minuten tot de oeverklip op een particulier terrein gaan (Bakchich noodzakelijk), om dit natuurlijke wonder te zien.

De golven pressen het zeewater op een afstand in de natuurlijke rotsformatie, regelmatig met hoogdruk door, en bewerken een fontein, die dikwijls meer als 100 voet hoog is.

Over Hambantota en wilde kustrepen met een sterke branding komen tegen de middag in Tissa en nemen kwartier in het Lake Side Hotel.
Met de chauffeurs van de Jeeps voor de deur, beginnen wij onmiddellijk een Safari in het Nationale Yala Park. De Jeep kost nog een keer 1.200 Rupees en per persoon voor het park en Guard, nog eens 870 Rupees, zo kost ons dit pleziertje ongeveer 40, - Euro per persoon voor ongeveer 4 uur.
Wij zien vele ijsvogels, pauwen, wilde hanen van levendige kleur (nationale vogel van Sri Lanka) drie maal olifantenkuddes, een hoeveelheid hertenkuddes, wilde waterbuffels, Krokodillen, Mungos en Léguanen. Wij keren uitgeput in het donker in ons hotel terug, eten nog een reusachtige portie Vegetable-Egg-Noodles  en vallen dan als een steen in bed.

22.04.2004.
Vertrek vroeg 's ochtends. Wij maken nog een kleine omweg in de heilige stad Kattaragama en wij wandelen in enorme plaats, waarin elke religieuze gemeenschap een tempel heeft.
Gedurende de feestdagen, verzamelen zich hier verschillende honderdduizenden personen voor de bedevaart.
Boxstop in Moranegala, wij maken Tea-time, met Short Eats in een snackbar.
De volle groene vegetatie zoomt onze weg naar Lahugalla Nationalpark, waar wij van de straat uit, aan een meer (Tank) de olifanten bij het baden toezien. Wij gewoonlijke controles passeren wij zonder problemen. Wij hebben aan twee dames de gelegenheid gegeven om ons te vergezellen, die eveneens aan Pottuvil willen gaan. Zij lijken zeer bezorgd, wanneer wij voor een pauze, in de sector van Tamil Tiger stoppen, want hier werden privaat voertuigen herhaaldelijk door de “Tigers” ontvoerd. Een week later, aan dezelfde plaats, wordt een bus met veertig personen door de "Tijgers" tegengehouden, vier politieagenten worden ontvoerd, en de bus in brand gezet.

Met ons, is een goede engelbewaarder, en wij bereiken weldra Arugam Bay, en gaan de laatste controle TSF (Task Special Force) voorbij.
Na een blik in het "Hilton-Guesthouse", is Dagmar toch een beetje afgeschrikt: "Nee, nee, niet in deze donkere grot". Na het bezoek in "STARDUST", (de prijs verdrievoudigt, kleine kamers, toiletten buiten) nemen wij een nieuwe aanloop in het "HILTON". Ik adviseer de eigenaar en in een korte tijd, hebben wij een grote neonlamp in de kamer en alles worden naar onze verlangens gerangschikt.
Alle drie, maken wij een grote wandeling op het strand, tot in de grote zandduinen en profiteren van van de ondergaande zon. Voor het avondmaal,, is er een reusachtig portie tonijn met gekookte aardappels en gemengde salade. De wereld is opnieuw in orde! Het muskietnet houdt mij de plaaggeesten van mijn lijf, alleen een kakkerlak maakt zoveel geluidshinder, dat deze het slachtoffer van mijn badpantoffel wordt. Mijn Papaya is eveneens aangeknaagd en eindigt in de vuilnisbak.

23.04.2004.
Wij hebben voor Dagmar een servet voor het comfort en bananen voor de honger gekocht en nu wil zij nog een nacht blijven, de“grot” had zich dan toch als draagbaar bewezen. Brian en ikzelf willen naar Panama voor het observeren van de vogels.
Dagmar is meer voor de verkenning van het gebied geïnteresseerd en onderneemt een lange ballade. Wij stoten onderweg op een gewapende troep van de STF, die wanneer wij voorbijgaan, beginnen met hun automatische wapens in het bos te schieten. Zoals wij aan een pantser van de commandant horen, schieten de soldaten op onzichtbare terroristen. Natuurlijk zijn alle vogels en apen van de omgeving bijgevolg verdwenen en zijn er nauwelijks nog dieren te zien. In Panama zijn kilometerlange zandstranden en duinen met kleine huizen te zien, men ziet tot in de Yala park en tot Arugam Bay in het Noorden. Brian en ik rijden terug en ontmoeten Dagmar voorhet HILTON Guesthouse, rood als een kreeft, zij was gedurende haar ballade op het strand, te lang in de zon.
Brian heeft geen lust om zich te kleden, en verbrengt te veel tijd in zijn kamer voor mijn smaak. Maar hij is het hoofd van de tour, en ik kan zijn humeur alleen maar accepteren, en hopen dat het hem goed gaat. Dagmar beklaagt zich regelmatig over pijne en grijpt nu regelmatig naar verdovingsmiddel, die haar natuurlijk snel in de auto laten inslapen. De slechte vaart in de Jeep in Yala park had haar zeer door elkaar geschud, maar zij wou absoluut nog 's middags in het park. Een keer opnieuw in onze hotelkamer, rusten wij ons behoorlijk uit. 's Avonds, maken wij samen een wandeling op het strand tot in de grote zandduinen. Terug in het Hilton Guesthouse, werpen wij ons dan op onze lievelingsschotel, aardappels met gemengde salade en tonijn met knoflook.

24.04.2004.
Wij starten vroeg rond negen uur, wij gaan de controles voorbij en hebben het geluk van het van ochtenduur. In Lahugalla, aan het reservoir, baden reeds vier olifanten in het meer en vullen zich ten volle de buik met waterplanten. Met de verrekijkers, komen wij ten volle op onze kosten Wij rijden door Moranegala naar de Diyaluma Falls, onderweg is geen diesel of bier te bekomen, wij zijn verzorgingstechnisch op de andere zijde van de maan. Aan de waterval, valt het water van een hoogte van 210 m en dun sproeiwater waait over ons. Hij leidt overvloedig water wat nog door het begin van de Tropenregens wordt versterkt. Een indrukwekkend schouwspel. Wij kunnen ons niet genoeg aan het gulle groen rond ons gewonen, wij ontmoeten vele zigzagwegen en profiteren van de verre uitblik op het hoogland.
DDagmar verdraagt slecht de weerwending en het gewijzigde klimaat. Wij maken een korte stop voor de waterval van Ella, maar er zijn teveel bezoekers. Verder gaat het naar "Ella Resthouse", waar men een bewonderenswaardig blikpunt over het laagland heeft. Wij vinden een onderdak in het Rock View Hotel, en hebben grote kamers, maar de installatie is enigszins veroudert het bad levert slechts een adem van warm water. Het eten is slecht, echter daarvoor duur. De slechtste frieten in kokosnootvet, die ik ooit heb gegeten.

25.04.2004.
Aanstonds na het ontbijt, rijden wij verder naar Nuwara Eliya enmaken daar een wandeling naar de post en profiteren van de koloniale atmosfeer van de stad. Opnieuw onderweg door de groene bergweilanden, rijstterrassen, en theeaanplantingen. Dagmar maakt een klein nikkertje, om de onaangenaamheid van de zigzagstraten vermijden. In de Labukeele Teafactory, word  juist gestaakt, ondanks maken wij een bezoek in de rustige hallen van de fabriek en bekijken de machines en de productie. Ik koop 12 kg Broken Oranje Pekoe Hooglandthee en verkrijg als commissie nog 2 kg sterke BOPF kwaliteit daartoe. Brian maakt met de verkoopster een verschrikkelijk, omdat deze zonder onderhoud met hem, de commissie afgegeven heeft. Hij voelde zich overgangen en was kwaad. De vrouw is beginnen te huilen en ik trachtte om haar te kalmeren en in te grijpen.
Wij rijden verder richting Kandy, van tijd in tijd kleine regenbuien, opnieuw watervallen en schilderachtige landschappen. Onze bestuurder moet hard werken om alle kromme wegen te beheersen. Wij komen  's middags in Kandy aan en Dagmar heeft nostalgie naar een goed hotel. Brian kent het juiste hotel Thi-Lanka, 30 Euro per nacht, direct achter de tempel Dalada Maligawa, aan de voet van de berg, met zwembad, een groot terras en een bewonderenswaardig blikpunt over het meer van Kandy. Ik rij naar mijn oude adres Mc Leod Inn, en verkrijg de HoneymoonerSuite, eveneens met een blikpunt over de tempel van de tand en het meer. Terug bij Dagmar in het hotel, begint een typisch tropische regen die bijna twee uur duurt, het water loopt in stromen door onze kamer. Ik spreek met de ontvangst en wij verkrijgen nog een betere kamer, no 305, met nog een beter blikpunt en zeer rustig gelegen. Tegen 19.30 uur treffen wij ons de kloktoren om te dineren. De stad is rustig en leeg geworden en Dagmar had geen lust om ver te lopen. Aldus landen wij als laatste klanten in het Bake House bij Fried Noodles. Na acht uur is de stad als uitgestorven , wat nog door de stroomonderbreking wordt versterkt.

26.04.2004.
Na het ontbijt, rijden wij naar Peradeniya, in de botanische tuin, Dagmar gevallen de reusachtige bomen en de enorme bamboestruiken, die langs de Mahaweli Ganga groeien. Wij gaan een goed stuk in de tuin en gaan door een enorme  schaduwboom, naar een restaurant, en dekken ons met postkaarten in.
Middageten in het restaurant Devon, dat ondertussen nieuw renoveert is, en over een goede en prijselijke keuken beschikt. Wij maken een sieste, en vergeten zonder het te willen de namiddag. 's Avonds opnieuw een stroomonderbreking, een palm is op de elektriciteitskabels op de straat vallen, en heeft bovendien het dak van een minibus plat gemaakt.
Dichtbij in de omgeving, val ik op een horde van + - dertig apen, die een meningsverschil hebben. De arbeiders van de elektriciteitsmaatschappij zitten op de ongevalplaats en maken een pauze, want 's avonds krijgen ze meer geld voor de overuren. De kabels hangen op de bodem en maken vonken.
Voor het avondeten rijden wij naar het Lion Café, een Chinees restaurant op de tweede verdieping met aangename atmosfeer en met goede schotels. Alleen een parkeerterrein te vinden geeft enkele problemen. Vervolgens keren wij, met onze buik goed gevuld, terug naar onze slaapgelegenheid.

27.04.2004.
Rond zeven uur ben ik reeds opgestaan en heb mijn wasgoed gewassen, de stroom is opnieuw daar en er is eveneens warm water. Het ontbijt wordt snel als de bliksem bediend, het huis heeft momenteel slechts vier gasten. Ik schrijf een beetje in mijn dagagenda, neem mijn koffie op het terras en profiteer van de mooie vooruitzicht op het Kandymeer. Dagmar is nog moe en ik besluit de Boudistische tempel in Kandy te bezoeken.

Dagmar komt en wij maken een omloop tour op de markt van Kandy en eten een Wattalapam in het Queens Hotel. Na twee uur is Dagmar vermoeid en wij gaan in het restaurant. Ik krijg soda met een mug, ik had echter zonder besteld. Het is slechts wanneer ik de betaling verweiger, dat deze wordt hernomen en ik een nieuwe krijg.
Opnieuw middageten in Devon, opnieuw een stroomonderbreking en het riekt naar verbrande azijn. Wij zijn gelukkig opnieuw aan de verse lucht te komen en maken een afspraak voor 's avonds. Ik slaap twee uur, hang mijn wasgoed af en schrijf enkele postkaarten.
Brian haalt mij met de bus af, wij zamelen Dagm, en rijden naar de Kandy Dancers, het theater bevindt zich meteen achter het Thi Lanka Hotel. De presentatie kost 150 Rupees en is moderner in de presentatie dan het theater dat ik tot nu toe gekend heb, maar niet slecht en op het einde eveneens een Firewalking. Daarna gaat Dagmar in bed, en ik neem met Brian nog een bier in het Lions Café.

28.04. - 03.05.2004
Wij vertrekken naar Trincomalee, onderweg kopen wij nog voedsel en groenten en rijden dan non-stop door. Wij komen bij de familie Kulam aan en iedereen loopt dooreenander, om de kamer voor te bereiden. Dagmar besluit om meteen naar Nilaveli verder te rijden, om zich een beetje in het Nilaveli Beach Hotel uit te rusten.
Ik ben ongeveer een uur in het huis, als de grondstuk verkoper van Eastern Motor Works, de heer Collin aankomt, en begint opnieuw met het terrein aan, alhoewel ik hem reeds uit Indien geschreven had. Alles begint alles terug opnieuw. Ik verdeel de cadeau's aan de familie, ditmaal vele Jeansbroeken en enkele keukenapparaten.
Dagmar gaat het fantastisch in het Nilaveli Beach Hotel, zij is de enige gast, heeft een compagnie als veiligheid, de kok vraagt elke ochtend naar haar wensen, en een apenhorde bewijzen hun kunststukken voor haar suite voor. Dagmar onderneemt heerlijke strandballades aan de eindeloze zandstranden van Nilavelis en geniet haar koffie.
Af en toe bezoek ik haar met de familie Kulam in het hotel of zij komt met Brian naar Trincomalee om ijs te eten.
Kulam heeft eveneens de aandacht van een Puja in de tempel van Kali tegengehouden, en Dagmar was eveneens aanwezig in Sarong. Wij bezoeken eveneens een Swami in het Fort Frederik en/of in de tempel Koneswar, die ons meteen een goede thee voorbereidt. Hij leert mij verschillende interessante en spirituele zaken, die mij bij mijn voorstellingen kunnen helpen.
Dagmar en ik bezoeken vervolgens eveneens Rasati (Dochter van Kulam) en zijn echtgenoot Mahesan, van wie Dagmar hun twee kinderen in haar hart heeft gesloten. De familie heeft een klein bauwterrein ter beschikking bekomen (veld van stenen) en leeft in armoede in een hut van palmen. Daar er geen water, elektriciteit, geen enkele schaduw, geen enkele weg in de omgeving is, neemt Dagmar spontaan het initiatief, om 200,- DM voor een wateraansluiting te schenken. Ik koop eveneens kledij voor de kinderen.
Ik lever opnieuw een gebruikte Canon camera in de winkel en onmiddellijk word ik in Rupees uitbetaald, eveneens voor de camera die ik voor enkele jaren meegebracht heb.
De manager van het Nilaveli Beach Hotel is wanhopig, omdat Dagmar met een kredietkaart wil betalen. Voor het weekend, worden gasten aangekondigd, en hij heeft geen bargeld om voedsel te kopen. Ik overtuigt Dagmar, dat zij dan eveneens eveneens zonder extras blijft en biedt haar bargeld aan. Zo ontdoe ik mij van mijn Rupees en Dagmar moet alleen maar thuis betalen.

Dagmar sponsort 100,- DM voor een groot  afscheidsavondmaaltijd en ik leg er nog iets bovenop, zodat wij voor ongeveer vijfentwintig personen met drank en Nagerechten kunnen eten. Met dit, slaagde ik er aldus ook in, een familiesamenkomst op de benen te stellen. De oudste dochter Shanti, (vroeger Hindoe) is met een Moslim getrouwd en moest Moslima worden. Beide vluchten voor het huwelijk en werden dan na enige tijd bij de mohammedaanse familie opgenomen.
De schoonouders hebben Shanti verboden om de ouders (Fam. Kulam) te bezoeken die op de andere zijde van de straat wonen. Omdat het zich om een uitnodiging van Dagmar en mij handelt, kon de hele familie komen. Het was een grote vreugde en iedereen heeft veel van de avond genoten.

03.05.2004.
Wij nemen afscheid en vertrekken naar Anuradhapura. Wij maken onderweg nog een omweg naar Aukana Rajamara Viharaya, het grootste vrijstaande Boeddhastandbeeld van Sri Lanka. Opnieuw genieten wij de bewonderenswaardige landschappen, het gulle groen en de grote meren.
In Anuradhapura wonen wij in het Shalini Guesthouse en profiteren van een voortreffelijke maaltijd. De eigenaar heeft zojuist een nieuw restaurant met zeer goede smaak gebouwd en wil eveneens binnenkort het Guesthouse moderniseren. Wij bezoeken grote Ruanveliseya Dagoba, de Sri Maha Bodhi (de heiligste boom van Sri Lanka en de oudste boom van de wereld, 2200 jaar oud), en het paleis Lohaprasada dat vroeger uit negen verdiepingen bestond en waarvan nog vandaag de 1600 kolommen van steen van de eerste verdieping nog intact zijn. 's Avonds maken wij een tweede ballade en bewonderen de verlichte bouwwerken. Vele pelgrims zijn hier onder weg en wij moeten vaak in de rij wachten, wat Dagmar zeer vermoeit.

04.05.2004.
Wij rijden terug naar Negombo en komen 's middags in het hotel Topaz aan, waar wij nog een portion Spaghetti en een laatste glas voor de slaap nemen. Om middernacht gaan wij dan naar de luchthaven en de Emirates brengt ons zeker naar huis.
DDe lange treinreis, van Frankfort naar Saarbrücken, verbruikt Damar’s laatste krachten en zij heeft maar een verlangen, snel in het bed.

Aan het station in Saarbrücken, wachten onze vrienden reeds op ons, en wij zijn gelukkig terug naar huis te gaan. Zonder te vergeten, dat ik overmorgen een conferentie heb over de « Reïncarnatie » in Luik - België.

Ihr Seuqcaj Named.