De Seychellen, ditmaal echter niet voor het werk.
 

Ik was in het begin van de maand nog op Lanzarote en nu alweer onderweg voor de Seychellen. Een eiland met witte stranden en prachtige palmen in een zee turkoois van kleur, vol van tropische vissen. Zelfs na verschillende keer, zal het voor mij altijd een klein Paradijs blijven. Daarom ga ik er deze keer voor mijn plezier, tijdens het einde september 2003.

Welke west Europeaan, geplaagd door het slecht klimaat, droomt niet daarvan? Deze droom gaat ruimschoots in vervulling, als men de eilanden der Seychellen bezoekt. De Seychellen bevinden zich in de Indische oceaan en zijn met ongeveer 9 uur vliegtijd in vergelijking van dergelijke schoonheden in de Stille Oceaan, zeer verkeersgunstig gelegen. Bescherming van de natuur, intacte kliffen van koralen, geen onrust, geen mateloze hoge criminaliteit, geen malaria, geen gevaarlijke dieren; dit alles, maakt van de Seychellen een aangenaam en interessant vakantiedoel, zelfs wanneer het geenszins goedkoop is.

Reizigers, die een geslaagde vakantie met animatoren met megafoon zoeken, en een luid nachtleven, zijn hier echter op de slechte plaats. De grootste hotels bieden echter een goed sport en vermaakprogramma, waar ikzelf ook reeds verantwoordelijk voor ben geweest. Wie met het vliegtuig aankomt, landt onvermijdelijk op het grootste eiland Mahé.

Op Mahé, vindt men het grootste deel van de hotelbedden, wat niet betekent dat het hier toeristisch overgelopen is. Zelfs aan de Beau Vallon Bay, een der grootte sikkelvormige bochten, waar zich enkele grotere hotels bevinden, treed men zich wederzijds niet op de voeten. Hier bevinden zich evenmin geen bedkastelen. Vrienden van watersport vinden hier het grootste aanbod.

Echter eveneens een andere vrijtijd activiteit kan men op versterkte wijze door toeristen op de Seychellen observeren. Namelijk het huwelijk. Het omgeven strand van palmen biedt niettemin een zeer exclusieve achtergrond aan, met een betoverende zonondergang, voor een onvergetelijke foto voor de woonkamers. Maar de transpiratie op de nieuw getrouwde gezichten, verraden dat het donkere kostuum en de lange bruidsjurk, niet de ideale outfit voor een fototermijn op het strand zijn.

Die die ondanks alles het verlangen voelt om de band voor het leven hier te sluiten, wendt zich het beste aan zijn reisorganisator. Deze zal alles organiseren, desnoods zelfs de getuigen voor het huwelijk. Ikzelf heb hier met mijn agentschap Rising Star, verschillende huwelijken georganiseerd. De volgende documenten zijn noodzakelijk: Het paspoort, geboortedocumenten met een beëdigde Engelse of Franse vertaling, evenals een certificaat als vrijgezel, die door de notaris gewaarborgd zijn. Men zoekt het best de verlaten stranden, met een gehuurde auto. En een auto loont hier steeds, want er zijn toch bijna 70 stranden op Mahé te ontdekken.

In principe is geldt: Hoe eenzamer het strand, des te moeilijker om de weg daarheen te vinden. Dat wat nog op de wegenkaart op een weg lijkt, verandert zich niet zelden als een eenzijdige met diepe gaten bezaaide landweg. Vaak zijn de wegen zo van planten bedekt, zodanig dat er veel verbeelding nodig is, om zich in te beelden dat het een weg is. Weg van de hoofdstraat, is men dus beter met een Jeep gediend.

In auto kan men in ieder geval gemakkelijk Anse Takamaka bereiken. Hier bevindt zich eveneens, het intussen zeer bekende restaurant Batista. Ik was daar als gast zeer tevreden. Aangaande eten: Op de Seychellen, kookt men Creool. Zeer gekruid, maar doorgaand zeer goed. Vis is het hoogtepunt van elke menukaart. Aangezien 90% van de 73.000 inwoners van de Seychellen, gelovige Katholieken zijn, is het hier bijna elke dag een vrijdag (de Katholieken eten zoals men weet vis op vrijdag).

Naast de talrijke stranden, gedeeltelijk met hoge golven, grotendeels echter met beschermende riffen, loont zich een omweg naar Victoria, de hoofdstad van de Seychellen, alhoewel de aanduiding „stad“deze plaats reeds vleit. Niet voor niets behoort Victoria met zijn ongeveer 25.000 inwoners tot de kleinste hoofdsteden van de wereld. Men zou in ieder geval de markt in Victoria bezoeken. Hier worden naast de exotische vruchten, groenten, specerijen, en vanille, eveneens de vangst van de dag door de vissers aangeboden, niets voor gevoelige neuzen.

Maar juist aan de visstand kan de bezoeker een bijzondere symbiose tussen de visverkoper en de vogels observeren. Deze zijn weliswaar minder geïnteresseerd aan de gesneden vissen, echter meer aangetrokken door de insecten. En zo aanvaardden de verkopers de vogels, die oneerbiedig op hun vangst stagneren; en sparen alzo een vliegenklopper.

Een ander treffend punt van Victoria is “l’horloge“, een kleine kopie van Big Ben van Londen en een erfenis van het Britse koloniale tijdperk. De reusachtige klok werd in 1903 ingewijd en staat vandaag in een rotonde. Eromheen zijn, het gerechtspaleis, de hoofdpost en enkele banken gevestigd. Bovendien is de botanische tuin van Victoria een bezoek waard.

Met een beetje geluk, kan men hier de Flying Foxes (vliegende honden) observeren, typisch voor de Seychellen. Men kan in ieder geval enkele opgesloten exemplaren in kooien observeren. Zij hebben het aspect als een kruising van vos en vleermuis. Maar zij niet gevreesd, zij zijn meer aan vruchten als aan het toeristenbloed interesseert.

In Victoria, begint eveneens de Sans Souci Road. Met een pashoogte van 500m, is zij de hoogste weg op Mahé. In de bergen bebouwt men thee. Op de theeplantage, kan men de bewerking van de theebladen observeren; of men probeert hem doodeenvoudig en verzorgt zich met een voorraad voor thuis. Bovendien bevindt zich op deze weg een uitzichtpunt, de Viewing Lodge, met een mooie uitzicht over de kust en het nationale park van Mahé. Met het vliegtuig van Air Seychelles, bereikt men van Mahé uit, het tweede grootste eiland in ongeveer 15 minuten. Aangekomen op het zeer kleine vliegterrein van het eiland van 11 x 4 km grootte, brengen taxi’s en minibussen de reizigers naar hun hotels.

Deze bevinden zich hoofdzakelijk aan de Grand Anse en de Anse Volbert. Aan de Anse Volbert zijn de voorwaarden voor het baden beter. Aan de Grand Anse, is het niveau van het water betrekkelijk laag, hetgeen het baden moeilijk maakt. Ten tijde van de zuidoost moessons (mei tot oktober), wordt het strand bovendien, door het stromend water, met Tang overspoeld. Maar daarvoor worden de inwoners van Grand Anse elke avond met een wonderlijke zonondergang gecompenseerd.

Bovendien is het lange strand ideaal voor lange wandelingen aangewezen. Bovendien bevinden zich aan de mooiste stranden, sowieso geen enkel hotel.
Anse Gegorette und Anse Laziao sollen zu den schönsten Stranden der Welt gehören. Bereikt men de Anse Laziao nog over een betonpiste, moet men, om naar Anse Gegorette te komen, reeds een voetmarch in koop nemen. Gemakkelijker gaat het natuurlijk vanuit het water, met een gehuurde boot.

Mooi en toch gemakkelijk toegankelijk is Petite Anse Kerlan. De bes, die in de rotsen is gegraven, biedt zeer goede duikmogelijkheden, wat ik persoonlijk bevestigen kan, en zelfs personen van angstige natuur, kunnen vele vissen van levendige kleur direct vlakbij het oever ontdekken.

Enkele kilometers voor de westerse kust van Praslin bevinden zich de zeer kleine eilanden Cousine en Cousin. Cousin is een belangrijk zeevogelreservaat der Seychellen en eigendom van de internationale beschermingsbond voor de vogels. 250.000 zeevogels bewonen het eiland. Naast enkele reusachtige schildpadden zijn hier eveneens enkele landvogels thuis.

Voor de bescherming van de flora en fauna, heeft men de aantallen bezoekers beperkt. Slechts drie keer per week wordt de toegang van maximum 20 personen toegelaten. De toegangsprijzen helpen bij de financiering van deze belangrijke reservaten. De attractie van Praslin bevindt zich echter niet aan de zee. Het is Valleé-de-Mai, een beschermingspark van de natuur, waarin de vegetatie aldus gehandhaafd wordt, zoals zij zich overal ten tijde van de ontdekking op de eilanden bevond.

In het dichte regenwoud, leiden bekwame wandelwegen. Het dichte bladwoud laat slechts weinig licht doordringen en de bodem schijnt door de vochtigheid te dampen. De bladen van de palmen zijn ongewoon hard, zij voelen zich aan als dun plaatijzer. En zo komt het ook tot een ongewone geluidscoulisse, als de wind de bladeren tegen elkaar slaat.

Als men eerst een kleine hoogte heeft beklommen, biedt zich een mooi blik aan over het dal. In dit park, is niet alleen de zwarte papegaai thuis, die men alleen maar hier vindt, maar ook de zeer beroemde Coco-de-Mer, deze beroemde kokosnoot met de vorm van een vrouwelijk bekken, vindt men in elk bericht over de Seychellen aan. Met een gewicht van tot 20 kg, is zij de de grootste boomvrucht van de aarde. Goed 4.000 exemplaren van deze palmen bevinden zich hier, als men bedenkt, dat deze alleen maar hier op dit eiland, buiten het kleine naburige eiland Curieuse te vinden zijn. Onder het toezicht van de regering, worden elk jaar 3.000 Coco-de-Mer  te koop aangeboden (prijzen ongeveer 75 - 125 Euro)

Vlakbij het beschermingspark van de natuur bevindt zich eveneens een waterval. Een schild vraagt erom hier niet douchen. De waterval dient tot de waterverdeling van de ongeveer 5.000 inwoners van het eiland. Ten zuiden van Praslin bevindt zich de kleine stad Baie St Anne. Van hieruit verplaatst verschillende keer per dag, een veer de toeristen en inlanders naar het naburige eiland.

La Digue heeft geen vliegplaats, en geen werkelijke stad. Er zijn daar ook eveneens (bijna) geen auto's. Alleen maar enkele oude taco’s vervoeren verzorgingsgoederen of vermoeide toeristen. Veel plaatst om te rijden hebben de 2.500 inwoners sowieso niet op het eiland, van ongeveer 3 x 5 km oppervlakte. Daarom worden de hotelgasten met een ossenwagen van de pier afgehaald. Een originele wijze, maar met de vele straatgaten, echter meer zeeziekte dan de overgang met de veer.

De dagtoeristen zullen een fiets huren, om minstens enkele punten van het eiland te kunnen bezoeken. Die die langer op het eiland blijven, kan net zo goed te voet vooruitgaan. Elk punt van het eiland is eveneens te voet uiterlijk in 1 uur bereikt. Aangezien het de prachtige stranden zijn. La Digue is geen eiland van koralen, maar van graniet. Deze rotsen van graniet lenen juist een vreemde coulisse van de zandstranden die zijn gelijke zoekt.

De mooiste, de Source D’Argent, bereikt men, als men zich van de kade gezien, rechts houdt. Misschien ontdekt men op zijn weg de oude begraafplaats van La Digue. Onder palmen, direct aan de zee, bieden de grafstenen een ongewoon beeld aan. In nabijheid bevinden zich ook kokosnootplantages der L’Union Estate.

Op de plantage, word de geïnteresseerde bezoeker, is de behandeling van de kokosnoten uitgelegd. Het bedrijf loopt alleen als er bezoekers zijn. Het zijn over het algemeen groepen van kruisvaartschepen, die voor La Digue ankeren.

Op het terrein van de aanplanting, bevindt zich eveneens het parc met reusachtige schildpadden. Als men meer nog dezelfde weg volgt, komt men tot aan de Source D’Argent en Source a’Jean. Doel van elke bezoeker van het eiland. Nauwe wegen buigen zich door de rots en laten steeds opnieuw nieuwe zandbochten ontdekken. Niets voor niets is dit strand reeds vaak een plaats voor het draaien van films en een ideale coulisse voor talloze fotografen geweest. Zelfs de president van de Seychellen schijnt zich hier bijzonders goed te voelen, daar hij in de nabijheid niettemin zijn vakantiehuis heeft.

Stranden, met eveneens vele granietrotsen, echter eveneens met een sterke branding, zijn de Grand Anse, Petite Anse en de Anse Cocos. De weg tot Grand Anse laat zich nog enigermate met de fiets beheersen. De wegen zijn geaccidenteerd en eveneens hobbelig. Vanaf Grand Anse, gaat het dan alleen noch maar te voet over een gedekte weg door gulle vegetatie. Maar het loont zich deze onaangenaamheden op zich te nemen.

Zoals op vele der andere eilanden komen de amateur ornithologen ook hier op hun kosten. La Digue is de wieg van de „Zwarte Paradijsvliegers“ (Black Paradise Flycatcher), waarvan er alleen nog maar ongeveer 30 paren zijn. Voor de bescherming van deze zelden soort van vogels, heeft men een natuurreservaat gebouwd, dat wonderbaarlijk voor een wandeling past. Het eiland wordt echt idyllisch, wanneer de laatste veer naar Praslin is vertrokken en dat de zon net nog niet ondergegaan is.

De dagtoeristen hebben het eiland verlaten, en maken zich voor het dineren fijn. Nu vestigt zich terug de stilte. Enkele hennen zoeken nog naar iets van eetbaar op de wegen, de jeugd bereidt de nieuwste dans voor, want elke zaterdag wordt het gemeenschappelijke huis van het dorp een voorlopige discotheek.

De oude mannen hebben zich onder een boom aan de pier verzameld om te babbelen. Kortom het ideale ogenblik voor een wandeling.
Wanneer het het mooist is, moet men ophouden, en aldus is ons kort bezoek op de Seychellen hier geëindigd.

Wie over voldoende tijd en geld beschikt, kan noch andere eilanden der Seychellen verkennen, want alle zijn een bezoek waard.

                                                                                                         Seuqcaj Named