Het Noord-Oosten van de USA

(en Scotia - Canada)

Wij zijn de tweede week van april 2003. Als men over de USA spreekt, denken velen aan het westen: Hollywood, San Francisco, Great Canyon, Las Vegas, Death Valley en Los Angeles, zijn sleutelwoorden die onmiddellijk invallen. In het oosten, denkt men misschien juist nog aan New York en Washington. Consequent, waren deze twee steden alles wat het "wilde" oosten kon aanbieden. Dat is nochtans garandeert niet zo: Nationale parken hebben geen monopolistische positie en kunnen niet alleen maar in het westen schitteren, want wild is de oostkust ook. Of wisten jullie, dat grote "Tidenhub" (niveauverschil tussen ebbe en vloed) in "Bay of Fundy" in het Noord-Oosten van de USA, kan observeert worden? Wij spreken hier niet over twee of drie armzielige meters, maar van 13 meters verschil, betreffende het waterniveau in niet minder dan enkele uren!

Eveneens de gronding van de USA, heeft zeer weinig met de westerse kust te doen, want de eerste kolonisten zijn zeker niet dichtbij Los Angeles of in Disneyland geland, maar in het bereik der 13 grondstaten van het oosten. De 4 juli (het belangrijkste feest in de USA) verwijst naar de verklaring van de onafhankelijkheid van Europa, in het oosten. En George Washington was zeker geen Californiër. Alles in alles, reden genoeg, om na verschillende reizen in de USA (in het westen van Mexico, tot in het noordelijke van Alaska, en ten oosten van Florida, tot in Newfoundland) om kennis te maken met het Noord-Oosten.

Geland in New York op J.F. K.-Airport, ging het dan aanstonds in het centrum, Manhattan. Om New York te verkennen en te leren kennen neemt men het best een kamer vlakbij Time Squares, aangezien zich daar niet alleen Broadway, de musea en andere interessante bezienswaardigheden bevinden, maar zich de Times Square nachts onvergelijkbaar met zijn lichten en reclames presenteert. Zoals jullie hebben bemerkt, heb ik alleen maar over Manhattan gesproken, maar waar is de rest van New York? Deze bestaat voor het merendeel uit woon- en industriële zones en is waarschijnlijk niet zo interessant als het leven pulserende leven in Downtown.

Hier enkele cijfers die de dimensie van deze waanzinnige stad aangeven. In totaal, leven hier meer als 8 miljoenen inwoners in dit "plekje". Aldus evenveel inwoners als bijvoorbeeld in Oostenrijk of in Zwitserland. Betracht men niet alleen maar de "agglomeratie" New York, komt me men echter op ongeveer 18 miljoen inwoners. Wat doet men nu als "doorreizende" in een zo pulserende stad als New York. Misschien met een ballade in Manhattan?  Geen probleem, want de koers van de misdaad is in de loop van de laatste jaren sterk teruggegaan. De reden is bij het nieuwe hoofd van politie te zoeken,  dat met gedeeltelijk radicale middelen streng opgetreden is. Anderzijds, heeft men natuurlijk geen garantie daarvoor dat niets gebeurt.

Wie gelooft, om nachts een van de  donkere zijdestraten te moeten verkennen, moet zich niet verwonderen, dat hij in het ziekenhuis met een groot buil opwaakt. Lichtgevende panelen zoals deze, die de mensen vermeldt, hoe vele doormiddel van wapens worden vermoord, vermijden tot grotere waanzin, of? In ieder geval wist ik, door eigen ervaring, hoe gemakkelijk het is om zich van zijn eigen zaken te verlichten. Maar een aanroep bij de kredietkaartenfirma, bracht alles terug in het rechte lood.

Maar nu terug, naar de bezienswaardigheden van New York. Tot het programma gehoord natuurlijk een "beklimming" van de Empire State Building, die weliswaar niet het hoogste gebouw van Manhattan is, maar met 381 meters na World Trade Center, (411 meters) aan de tweede plaats is. Maar op het dak van de Empire State Building plaatst men zich niet alleen maar voor de hoogte, maar op basis van de bekendheidsgraad, en voor de werkelijk prima uitzicht. Maar de idee eenmaal “boven” te staan, hebben helaas eveneens vele anderen en aldus vergaat al snel een uurtje om een van de 74 liften te bekomen! Wie niet wil wachten wil, kan ook enige van de in totaal 1860 trappen bezoeken. Als men dan tenslotte 400 meter boven de aarde kijkt, op het eindeloze huizenmeer, is op een slag het lange wachten vergeten.

Het einde van Manhattan wordt door de tweelingen (Twin Towers) van het World Trade Center gemarkeerd. In het WTC bevind zich eveneens een van mijn artistieke agenten (Wellington Enterprises), die ik goedendag ben gaan zeggen en om een beetje Business te maken. Het is eveneens het "rijkste" gebied van het centrum, waar de grote banken en de Wall Street zich bevinden. Echter eveneens China Town bevindt zich in deze "hoek". Daar kan men imitaties van de bekendste uurwerken tegen prijzen van ongeveer 15 dollar kopen. Bovendien zijn er nog T-Shirts, zijde, vruchten en, en, en...... Deze Chinatown is weliswaar kleiner dan zijn grote broer in San Francisco (de grootste Chinese wijk van de wereld bevindt zich daar), maar daarvoor heerst er een bijzondere actieve atmosfeer door de 10.000 Aziaten.

Terug naar het uitzichtplatform van de Empire State Building, want wat ligt in de tegenovergestelde richting van het World Trade Center? Daar bevindt hij zich, het Central Parc, die groter is als het prinsdom van Monaco: 4 km lang en ongeveer 500 meters breed, strek zich deze groene long door Manhattan. In het park zelf, vergenoegen zich duizenden New Yorkers. Inlineskating en Mountainbike maken hier genouzo als Cricket en Baseball maken deel uit van het dagelijks leven. In de nacht sterft het park volledig uit, en wie zich nog na zonondergang in het park bevindt, wordt een "Idioot" genoemd. Central parc is nachts zeker gevaarlijker dan de rest van de stad.

Aangezien Manhattan een eiland is, is het normaal om een eilandrondvaart te ondernemen. Niet met een auto, maar met een boot, die in regelmatige tijdspannen Manhattan omvaart. Daarbij ziet de reiziger niet alleen maar het vrijheidsbeeld, maar eveneens het hoofdkwartier van de UNO, en een niet onbekende brug , namelijk de Brooklyn Bridge. Laatstgenoemde verbindt Manhattan met Brooklyn, en is vooral ' s avonds in het bijzonder te bewonderen.

Terug vaste bodem onder de voeten, kan men andere bezienswaardigheden verkennen, en deze zijn er in Manhattan ongelooflijk veel. Alle te vermelden is niet mogelijk, daarom beperk ik mij tot de "Top-Sights”. Zeker nog waardig om vermeld je worden, zijn het "Rockefeller Center" en de "Bronnen van Prometheus", en een enigszins vervormd huis, dat eerder aan een wafel herinnerd als aan een huis.

Over brede autowegen (Highways) gaat het na enkele dagen verder naar Washington D.C. De hoofdstad  van USA,  is in tegenstelling tot New York een kleine stad. Met 626.000 inwoners, biedt de hoofdstad van USA, trots het flair van een metropool aan, echter eveneens deze van een kleinere stad. Het klimaat is ondraaglijk en zwaar. Dat geldt eveneens voor New York. Men durft niet vergeten dat beide steden zich min of meer op de hoogte van Napels bevinden.



Dat Washington niet helemaal zelf ontstaan is, maar ontworpen werd, merkt men meteen. Alleen al door de geometrische beschikking van het centrum, en de van overal zichtbare obelisk, alsook de metrische autobaanvergelijkende grasveldverbindingen maken dit duidelijk.

Eenmaal bij de obelisk aangekomen, is een oriëntatie niet meer moeilijk, aangezien men van daaruit, alle belangrijke gebouwen in het oog houden. Het Capitool, het Congresgebouw, het Lincoln Memorial, bevinden zich op een lijn met het Washington Monument (Obelisk). Het Witte Huis bevindt zich juist tegenover het Washington Monument. Natuurlijk mocht een blik op de woonplaats van de Amerikaanse President niet mankeren. , echter is dit niet absoluut gemakkelijk, aangezien TV-teams steeds opnieuw ruzie maken om de beste plaatsen te verkrijgen.

Na New York en Washington, had ik eerst maal genoeg van de grootsteden en wou eindelijk die natuur „puur“ genieten. Ik had de afstand tussen beide steden met de “Greyhound” teruggelegd. Noordelijke richting huurde ik nu een auto, en reed afwisselend op verlaten autowegen (Highways) en zes sporige autobanen (Interstate Higways).

Een woord over de overnachting:
Die is zowel in westen, alsook in oosten geen probleem. Men vindt die Motels zo te zeggen om elke hoek. De uitrusting hiervan is grotendeels zeer goed, douche en WC zijn in elke kamer voorhanden en de prijzen liggen overal ca. 30 Euro (2 personen). Van hotelcoupons word eerder afgeraden, want deze zijn eerder voor hotels en Motels in hogere prijscategorieën, en tevens moet men een juist tijdplan behouden, aldus kan van datum niet veranderd worden en de komst moet van tevoren per telefoon aangekondigd worden.

Een goede dagreis van N.Y. kwam ik in het nationaal park Arcadia. In Europa is deze wonderbare, aan de zee gelegen nationaal park minder bekend, daar deze zich iets van de normale touristenroute bevindt. De Amerikanen schatten echter dit park zeer veel.

Talrijke vijvers bevinden zich in dit park voor zich alleen, kleine bergen (ongeveer 700 meter) waarop zich verschillende wandelwegen bevinden, en wonderlijke watervallen ronden dit park af.

Meer in het noorden en dus reeds in Canada, is er een ander culminant punt: De bocht van Fundy (Bay of Fundy). Op de weg daarheen, ben ik verschillende kleine steden voorbijgaan, waarin de tijd scheen stil te staan. Dat ik me niettemin in de 20e eeuw bevond, bemerkte ik door een automarkt nabij de weg: 600 C.V, geweldige kleuren, extreme carrosserieën en uitgeflipte typen, toonden mij, dat in Amerika/Canada in de 20e eeuw was.

Maar terug naar Bay of Fundy:
Wie reeds de Franse Atlantische kust heeft bezocht, weet dat daar, het verschil tussen eb en vloed, reeds soms enkele meters kan stijgen. In vergelijking met de Bay of Fundy, alleen maar een belachelijke Tidenhub (verschil tussen vloed en eb). Aan deze plaats, is er het grootste Tidenhub van de aarde. 13 Meters werden voor enkele jaren gemeten. Dit natuurschouwspel is weliswaar zeer interessant, brent echter eveneens enkele problemen met zich mee. Wie in de haven zijn schip vastmaakt, om vervolgens een wandeling maakt, moet zich niet verwonderen, als zijn schip na enkele tijd in de luchten hangt. Foto's, zoals deze, getuigen duidelijk daarvan.

Bijzonder interessant aan te zien, is het natuurschouwspel aan "Cape Hopewell". De hier verduidelijkte vorming van rotsen (THE ROCK) wordt regelmatig omspoelt en aldus ziet men duidelijk het enorme verschil tussen eb en vloed. In St. John, is er nog een andere bijzonderheid betreffende dit thema. Daar vloeit een rivier op een zeker uur in tegengestelde richting. Klinkt onmogelijk, is echter waar! Zo verandert zich de koers van de rivier in minder dan enkele minuten. De reden ligt daarin, dat gedurende de hoge vloed, de zee landinwaarts vloeit.

Ongeveer 200 kilometers verder, komt men op het schiereiland Nova Scotia. Hier eveneens, is de tijd blijven stilstaan, want wie eens in Peggy’s Cove was, zal nooit deze oude vissershaven met de bijna kitschige huizen, kunnen vergeten. De nabijgelegen kusten zijn absoluut onveranderd en hebben iets wild aan zich. De Atlantik laat in ieder geval zijn gehele kracht voelen. Bij nadere betrachting, herinnert dit schiereiland aan Scandinavië. De huizen zouden eveneens volkomen in Noorwegen of in Zweden gevestigd kunnen worden. Deze Europese flair, verdankt Nova Scotia door de vroegere immigratie van de Schotten (eveneens nog vandaag 50% van de bevolking) en de Fransen. Nu zou ook duidelijk zijn, waarom dit gebied Nova Scotia heet (Nieuw Schotland).



Wanneer ik na enkele tijd, opnieuw lust heb op de stad, rijd ik verder naar Halifax. De hoofdstad van Nova Scotia heeft ongeveer 120.000 inwoners. Haar economisch belang verdankt deze stad, doordat de haven het heel jaar ijsvrij is. In tegenstelling tot het resterende deel van het schiereiland, biedt Halifax een mengeling van een moderne stad met hoge gebouwen, en een oude aangename stad met een oude havenwijk. In deze haven bevindt zich een wonderlijk renoveert zeilschip, namens Blue Nose.

Bij het inkopen in de stad, werd ik meermaals met de geschiedenis geconfronteerd.  Boven de stad bevindt zich een citadel, die in de 19e eeuw gebouwd worde, waaruit de hele stad kan overzien worden. Vandaag is deze "vesting" een museum, welk als voorbeeld voor effectieve geschiedenis aangezien werden kan. Naast grote videoschermen, stuit de bezoeker steeds opnieuw op de bedienden die in een kostuumfilm zouden kunnen meespelen. Maar eveneens geeft de vesting zelf de geschiedenis van Scotia Nova weer.  Het geheel van het complex is met oude uniformen, geweren, veldbedden enz. gevuld.

Aangezien ik me reeds enigszins in achterstand op mijn tijdplan bevond, moest ik Halifax verlaten en maakte mij op de weg naar de Niagaravallen. Via Québec en de grote meren, ging het dan opnieuw over de grote autowegen zonder einde, richting Zuidoost. En eveneens op de vaart stootte ik steeds opnieuw op historisch. Bijvoorbeeld in een kleine plaats, waarin de tijd nu echt stil gebleven was. Juist handelde het zich eerder om een museum van bijzonder aard. Zij vertegenwoordigde het leven en het werk in de loop van afgelopen eeuw. De vrouwen liepen opnieuw in hun rokken rond, in plaats van auto's waren er koetsen met paarden en als kracht voor de molen, natuurlijk alleen maar water. Een smid smeedde vreemde dingen en in de winkel om de hoek, kon ik, zoals vóór honderd jaar inkopen. Maar zoals ik reeds zegde, de tijd drong en aldus ging ik verder naar de Niagaravalle, door.



Een van de beroemdste bezienswaardigheden van Noord-Amerika zijn de Niagaravallen. Weliswaar zijn deze zijn al te hoog (50 meters - een waterval in Venezuela valt 1000 meters in de diepte), echter is deze zeer breed en enorm striemend. Dat wat velen niet weten: Het mooiste en indrukwekkendste deel bevind zich in Canada en niet in de USA. De "Horseshoe Falls" meten 790 m breed en 49 meters hoog. Over de grens, bevinden zich de "American Falls" met 390 meters breedte. Bovendien zullen er de Niagaravallen onder deze vorm niet lang meer geven! Alleen tussen 1842 en 1905 zijn deze watervallen 80 meters door de erosie achteruitgegaan.  Helaas wordt deze watervallen letterlijk door de toeristen overrompeld.  (Nach meinen Aufenthalten in den unberührten Gegenden der USA und Canada hatte ich einen regelrechten "Menschenschock".)

Achter elke hoek bevindt zich een souvenirwinkel en de hotelprijzen zijn minder toeristisch aangenaam. Wanneer ik  tenslotte 's avonds de watervallen kon zien, waren alle onaangenaamheden vervlogen. Door een zelden geziene bestraling van enorme grote lichten, kwamen de stromen in een echt ongelofelijke schoonheid voor. Na twee dagen heb ik de "Niagara Falls" verlaten om op tijd mijn vliegtuig van New York naar Duitsland te verkrijgen. Wie een reis in de USA plant, en die misschien niet juist weet waar, het Oosten/Noordoosten biedt in ieder geval een alternatief tegen het "wilde Westen" aan.

SEUQCAJ NAMED