Mexico, deze keer echter niet voor business.

Mijn vriendin en ik hebben besloten om enkele goede ogenblikken in het land van de Indianen van Centraal-Amerika te verbrengen, nadat wij er zo goede herinneringen gedurende onze voorstellingen hadden gehad. Het is de tweede week van juni 2003 en voorgisteren heb ik nog mijn jubileum van « Star Esoteric » in Parijs gevierd. Wij zijn aldus aanstonds van Parijs over Frankfürt naar Mexico city gevlogen. De vliegtijd heeft ongeveer 11 uur geduurd, met een tijdverschuiving van 7 uur. Eens in de grootste stad van de wereld aangekomen, heeft men enige tijd nodig om zich terecht te vinden.

      

De stad bezit geen eenvormig centrum, maar verschillende concentratiepunten. Het historische centrum bevindt zich in Zocalo, een grote plaats, die van de "Cathedral Metropolitana", een enorme kathedraal, die echter vernieuwd moet worden, en de Palacio National omgeven is. Tenslotte bevinden zich uitgravingplaatsen van de Aztekenstad Tenochtitlan in Zocalo.
Een andere bezienswaardige plaats in Mexico City is het Park Alameda Central en het wonderlijke paleis Bellas Artes.

             

De praalstraat van de stad, de Paseo de la Reforma, verbind de centra Alameda met de Zona Rosa, een dure en edele stadswijk, met vele hotels en bars en met de Bosque de Chapultepec, een wondermooi park, die de meeste musea en kastelen van de stad beherbergd, onder meer het kasteel Chapultepec waar zich een schilderijencollectie der revolutiegeschiedenis van het land bevind, of het beroemde Antropologisch museum, het belangrijkste en indrukwekkendste museum van het land.

             

Een plicht, is een dagexcursie naar Teotihuacan, naar de grootste antieke stad Mexico met de grote piramides van de zon en de maan, ongeveer 50 km noordoosten van de stad Mexico. De zonpiramide is van volume, het derde grootste gebouw op aarde, met ongeveer 250 meters lengte en 70 m hoogte. Men heeft op de spits van de piramide een goede zichtblik op de totale omgeving en als men geluk heeft ziet men de stad Mexico. Andere mooie interessante plaatsen in Mexico City, zijn bvb. de omgeving San Angel of Coyoacan, met hun mooie markten aan het weekend.

            

Interessant is eveneens Xochimilco de drijvende tuinen, waar men romantische bootsvaarten kan maken, met alle daarbij gehorige clichés en kitsch.
Om van deze reusachtige stad werkelijk een overzicht te bekomen, moet men minstens een week hier blijven, echter aarzelen vele toeristen wegens de ongunstige luchtbetrekkingen (smogs) en de stress in de stad, die door de vele mensen ontstaat afgeschrikt. Hij evenmin niet raadzaam om zich nachts alleen door de straten te bewegen, maar ik denk dat het hier niet gevaarlijker is dan in een andere grote stad.

        

Men komt in de stad ook goed overal heen, door wegen die hier voor mij beste en efficiëntste metrosysteem ter wereld, en die ook nog goedkoop is, daar gelijk welke lange vaart slechts ongeveer 0.15 Euro kost. De metro’s starten in synchronisatie van minimum een per minuut en zijn bijna altijd volkomen vol, wat betekend, dat men zeer goed moet opletten op zijn goederen, want de zakkenrollers mengen zich in de menigte om de zakken en de beurzen te “trekken”. Het hoogste gebod is om niets waardevol in de vest of broekzak mee te nemen en rugzakken of andere tassen steeds naar voor te dragen. Wij hebben van vele toeristen gehoord, dat zij in de metro volledig berooft zijn geworden!
Als men zich iets zekerder en comfortabeler wil verplaatsen, maar eveneens duurder, neemt men de kevertaxi. In Mexico City bevindt zich een fabriek van Volkswagen, en men ziet bijna uitsluitend deze legendarische auto's op de wegen in de hoofdstad van Mexico.  Men moet echter opletten op de vaartprijs en steeds voor de afreis onderhandelen alvorens te starten, want zelf als deze zeggen dat zij een taximeter hebben, moet deze niet altijd correct functioneren, en zeer waarschijnlijk maken deze een grote omweg om ter bestemming te komen en betaalt men meestal een verhoogd tarief.
Na knap een week hebben wij de stad Mexico verlaten om ons naar Oaxaca te begeven, een stad in de bergen in het zuidwesten van het land, waar wij ons enkele dagen van de slechte lucht in Mexico stad hebben verfrist. Oaxaca is een zeer zuivere stad met mooie kleurrijke huizen en vriendelijke mensen. Een plaatselijke specialiteit op de markten, zijn Chapulines, gedroogde, kleine, rode grashopjes. Zij smaken enigszins iets eigenwillig, maar toch zeer kostelijk!

                          

Op de markten, vindt men echter nog vele andere mooie dingen, in stro, leder of hout. In de nabijgelegen bergen vindt men de meest historische en belangrijkste uitgravingplaatsen aan de Monte Alban. Hier leefden de Zapoteken sinds 2000 jaar, verdeeld in 5 tijdperken. Zij beleefden hun hoogtepunt ongeveer 300 - 700 na Christus, en hun cultuur is door de Conquistadores in de 16e eeuw beëindigd worden.

                          

Een andere nieuwsgierigheid van de omgeving is de boom van Tule, waarvan men zegt, dat hij met 3000 jaar, de oudste boom van Amerika is. De cypres is natuurlijk eveneens met 42 meters omvang ook een zeer grote boom.

 

Vervolgens gaat het met de bus verder langs de kust van de Stille Oceaan, naar Puerto Angel, een klein visserdorp, die nog niet door het massatoerisme wordt vernietigd. Er zijn daar lange zandstranden, met palmen omgeven, met zeer comfortabele hutten. De nacht slaapt men in een hangmat op het strand en laat het zich eenvoudigweg goed gaan. Het beste om zich te baden, is het strand Zipolite, aangezien de kust hier zeer vlak is en geen rotsen storen, maar ondanks alles moet men voor de sterke stroom zeer opletten, niet in de zee aangetrokken te worden. De Stille Oceaan werkt bijna majestueus en zeer machtig!
                                      

Na enkele zeer ontspannende dagen aan het strand, waar men eenvoudig van het nietsdoen geniet, gaan wij verder naar San Cristobal de las casas, in de federale staat Chiapas, de armste federale staat en tegelijkertijd die met het hoogste aandeel aan Indiaanse bevolking. San Cristobal de las Casas, is een stad die zich in de bergen bevindt, en die met verschillende Indiaanse dorpen is omgeven.
Van hier ging de revolutie uit, en van hier gaat ook de nieuwe revolutie uit, rond de rebellenvoerder Marcos. Hier zij helden zoals Zapatista en El Che zeer belangrijk. Men vindt overal aanplakbiljetten met maximes over revolutie en allerlei herinneringen die men kan kopen om de revolutie te ondersteunen.
San Cristobal is eveneens een zeer zuivere stad met grote markt en mooie kleurrijke huizen.
Een hoofdaantrekking hier, zijn de mooie landschappen, evenals de wonderlijke Sumidero Kanvon en het ecologische reservaat Huitepec pro Natura.

                                    

Bovendien is het bijna een verplichting om Na Bolom te bezoeken. Dit is het huis van het paar Trude en Frans Blom. Beide zijn weliswaar reeds gestorven, maar zij hebben hun eigendom in een museum veranderd en hun werken voor het publiek toegankelijk gemaakt. Frans was archeoloog en onder andere maakte hij belangrijke uitgravingen in en was een zeer goede kaartentekenaar. Trude hield zich bezig met het leven van de Indianen en heeft een veelvoud aan foto's over de Lacadon Indianen gemaakt, om hun oorspronkelijke levenswijze te kunnen behouden, en om de toeristen in het museum Blom te kunnen aantrekken, in plaats van hun naar de indianendorpen te loodsen.

                                      

Een ander "Indianendorp” toegankelijke voor de toeristen is San Juan Chamula, op een halfuur afstand met de minibus van de stad. Hier gaat het op de markt, nog meer toeristischer toe als in San Cristobal, maar men leert afzijdig van het centrum andere mensen kennen.

              

Na San Cristobal de las Casas gaat het verder met de bus naar Guatemala. Dicht bij de grens (men moet hier eveneens met de douanebeambten over de invoerprijs discussiëren, want alhoewel deze niets kost, vereisen zij tot 10 Amerikaanse dollar) hebben ziet men aanstonds een fundamenteel verschil ten opzichte van Mexico: de bussen zijn in een slechtere toestand, en eveneens de straten laten te wensen over. Maar daarvoor moet men zeggen dat de busreis vanaf de grens naar Panajachel aan de Lago Atitlan, de mooiste busreis van mijn leven, tenminste betreffende het landschap, want deze lijkt werkelijk als een reclamepubliciteit die men van de koffie kent.

              

Panajachel is een dorp dat van het toerisme leeft. Zij bevindt zich aan het schilderachtige Atitlanmeer, waarvan men zegt, dat zij een van de mooiste meren van de wereld is. Deze ligt, van vulkanen omringt, in de bergen van Guatemala op ongeveer 1500 m zeehoogte, maar hij is ondanks alles warm genoeg om erin te kunnen baden. Na twee dagen zijn wij met de pont aan de andere kant van het meer, naar San Pedro gereisd, om van daaruit de vulkaan met dezelfde naam te bestijgen, die trots 3000 meters bedraagt.

              

Wij waren een groep van 7 personen, twee Australiërs, twee Nederlanders, mijn vriendin, ikzelf en de plaatselijke gids, een boer die zich een beetje zakgeld wou verdienen en die op de uitgedoofde vulkaan vergezelde. Het was vrij vermoeiend en na ongeveer 1½ uur, kwamen wij aan de maïsgrens aan, aan de grens alzo, waar de landbouwers geen maïs meer aanbouwen. Dat betekent dat de landbouwers tot 1½ uur te voet moeten gaan om de maïs te oogsten, want men kan hier noch alleen maar met paarden als lastdieren oogsten.

              

Vervolgens duurde het nog ongeveer twee uur tot aan de top en rond ongeveer 10 uur hebben wij ons doel bereikt. Het uitzicht over het meer was echter eenvoudigweg subliem en compenseerde ons allemaal van alle spanningen. Nadat wij ons een moment op de top ontspannen, verenigen wij opnieuw het materiaal en gingen terug naar beneden. De volgende dagen hebben wij ons twee paarden geleend en met een gids ondernamen wij een kleine tour door de nabijgelegen dorpen. Dit is een zeer aangenaam middel om het landschap te verkennen!

                                    

Na een ontspanningsdag, gaat het verder naar Antigua, de vroegere hoofdstad van het land. Men kan zeggen dat dit echt een zeer mooie stad is, zeer zuiver, met kleurrijke huisvoorgevels, brede geplaasterde straten, en een grote parkingachtige hoofdplaats. In de omgeving van Antigua, zijn er een veelheid van vulkanen en gans eenzame dorpen, zoals bijvoorbeeld Santa Maria de Jesus. In deze dorpen komen zeer zelden toeristen, bijgevolg starren ons de inwoners nieuwsgierig aan.

            

Uiteindelijk is er eveneens een route in de omgeving van Antigua die elke toerist hier zou moeten maken: De vulkaan Pacaya. Een reis van twee uur met de Jeep en vervolgens een beklimming op de in hoge mate actieve vulkaankegel Pacaya. De route is niet te hard en om zoveel mooier als men 's middags vertrekt, want in de duisternis kan men de schitterend uitzicht en de hitte van een gloeiende lavastroom genieten. Een echt onvergetelijke ervaring!

                                  

Wij blijven ongeveer een week in de omgeving van Antigua en de omgeving, voordat wij naar de Caribische zee doorreizen.
Gedurende de busreis, merkten wij eerst hoezeer het klimaat tot nu toe aangenaam was. Warm en ’s avonds iets frisser en een verdraaglijke luchtvochtigheid. Hoe dichter wij de zee naderen, hoe warmer en zwaar het werd. Tegelijkertijd telden wij meer Mosquito-prikken. Dat duurt een tijd alvorens men zich aan het klimaat gewoond.

                            

Wij vonden echter in Livingston, een klein dorp aan de monding van de Rio Dulce aan de Caribische zee, het schilderachtige privaatpension La Marina. Wij slapen in bamboehutten in, in bedden met horren en verbrengen de dagen in liggend in hangmatten en baden aan het eigen particuliere strand. De eigenaars van het eigendom, een Argentijns paar en een Canadees zeer, die hier met hun zeilschip gestrand zijn, en die vervolgens deze pension hebben gekocht, zijn zeer vriendelijk. Wij ondernemen een boot op de Rio Dulce en een ballade in het oerwoud op de sporen van Taraan (want hier werden vroeger de Taraanfilmen gedraaid) en bezoeken een Indiaans dorp. Met de motorboot gaat het verder naar de bekende "Siete Altares", naar de kleine vallen watervallen, die zich tot het  baden uitnodigen. Na een week ontspanning gaat het verder in noordelijke richting, dieper in het oerwoud.

    

Ons laatste groot doel is Tikal, de belangrijkste Mayastad die zich in het midden in het tropische regenwoud bevindt. Eerst maken wij nog een tussenstop op de Finca Ixobel. Dit is een avontuur-boerderij, die door toeristen, voor het individuele toerisme wordt beheerd. Men biedt grotafdalingen, routes in de rimboe, zoals evenals paardenritten aan, een echte ervaring, avontuur puur.Men biedt grotafdalingen, routes in de rimboe, zoals evenals paardenritten aan, een echte ervaring, avontuur puur.

 

Uiteindelijk bereiken wij Flora, de stad vanuit men kan Tikal kan bezoeken. Flores is een eiland dat over een landbrug toegankelijk is. Men bezoekt Tikal zeer vroeg 's ochtends, rond 4 uur rijd men met de minibus weg naar de Mayasteden, nog voor de zonopgang, want juist deze is indrukwekkend. Wanneer de rimboe met al zijn geluiden en geesten ontwaakt en zich een adem van mysticisme en magie over de piramides van de maya’s bevindt!

                              

Zonder enige twijfel, was de Mayastad in het oerwoud het hoogtepunt van onze reis. Nu is de tijd reeds vrij ver vooruitgegaan en wij moeten ons zorg maken voor onze terugreis. Eerst gaat het met het vliegtuig naar Guatemala City, en daar terug naar Antigua. Wij overnachten hier nogmaals en maken ons dan terug op de weg naar Mexico. In San Cristobal de las Casas, de volgende dag van mijn verjaardag, zijn wij getuige van de Dia Independencia, de onafhankelijkheidsdag op 16 september. Dat is de grootste feestdag in Mexico en juist vandaag in San Cristobal word deze zeer intensief met recht gevierd. Daarna maken wij nog een tussenstop van enkele dagen in Palenque hier zijn er nog bijzonder goed behouden Maya piramides.

Wij bezoeken hier bovendien nog "Misol ha", een waterval van 40 m hoogte en de wondermooie natuurbeschermingspark "Agua Azul" wat zoveel betekent als "blauw water". Uiteindelijk gaat het met de bus over Villahermosa en Veracruz terug naar Mexico City.

                                  

Na enkele rustdagen, t.t.z inkoopdagen, vliegen wij op 22 september terug over Frankfort terug naar Wenen.

INFO

Eerste sporen van de agglomeratie in Mexico worden op ongeveer 20.000 v. Chr. gedateerd. De eerste belangrijke ontdekking, de Texepan-Mens, is ongeveer 12000 jaar oud. Rond ongeveer 7000 v. Chr. begint de landbouw te ontstaan, men bouwt pompoenen, avocado’s, chilipepers en katoen aan.

                              

In de Archaïsche periode (5000-1500 v.Chr.), ontstaan grotere kolonies, die de grondsteen voor de pre-Columbiaanse hoogculturen zijn. Eerste keramieken en Obsidiaan werktuig worden vervaardigd en maïs wordt aanbebouwd.
Omheen ongeveer 1200-400 v. Chr. ontplooide zich de cultuur van de Olmeken "de oerindianen" uit. Zij hebben de eerste steen voor alle andere geavanceerde culturen gevormd.

                          

In de klassieke periode van ongeveer 200 - 900 n. Chr. hebben vele Indische culturen het maximumniveau van hun ontwikkeling bereikt. Grote prestaties in de sectoren van de architectuur, beeldhouwwerken, schilderij en het vervaardigen van juwelen worden gewaarborgd. Sterrenkunde en wiskunde ontwikkelen zich tot het hoogste niveau. De belangrijkste volkeren zijn de Maya, Tolteken, Zapoteken, en Mixteken.
In de na-klassieke periode (900 -1521) brengen de Azteken de ontwikkeling der culturen tot stilstand. De barbaarse stammen uit het noorden onderdrukken en verplaatsen de andere culturen en helpen aan de verbetering van de metaalindustrie. Rond 1350 vormen deze de basis van de hoofdstad Tenochtitlan (vandaag de stad Mexico). In het midden van de 15-de eeuw eindigt de neoklassieke Mayacultuur.
In het begin van de 16-de eeuw komt men tot de eerste contacten met de Conquistadores en de indianen. 1519 begint de ongelooflijke scheepvaart van Heman Cortez. Hij verovert de Aztekenhoofdstad Tenochtitlan onder het bewind van Moctezuma, dat geld nog vandaag als een van de wreedste handelingen van de mensheid.
De Spaanse koloniale macht duurde van 1522 tot 1821. Tenochtitlan wordt als koloniale hoofdstad van Spanje onder de naam Mexico terug opgebauwd en Cortez  wordt als hogere commandant gevierd. De Spanjaarden veroveren bijna alle volkeren van Latijn-Amerika, katholieke paters missioneren de Indianen en begaan daarbij onder het pseudoniem "heilige inquisitie" ongelofelijk gruweldaden.
In 1810, begint de onafhankelijkheidsoorlog onder de leiding van de opgeklaarde priester Hidalgo en duurt 11 jaar lang aan.



Van 1858-1861 duurt de hervormingsoorlog onder het presidentschap van de liberale Benito Juarez, die vandaag nog als een van de grote helden van het land wordt gevierd.
De Mexicaanse revolutie (1910-1920) waarin voor meer rechten voor de inwoners van Mexico wordt gevochten, word onder het motto "bodem en vrijheid" door Emilio Zapata aangevoerd, maar is weinig geslaagd. Speciaal ten zuiden van het land is de verdeling van bodem zeer onrechtvaardig en gaf en geeft sinds deze tijd een permanente revolutie.

De rebellenaanvoerder van het heden, de Commandant Marcos vecht nog steeds voor dezelfde doelstellingen, zoals eens Zapata in het begin van de eeuw. In Chiapas, de armste federale Staat van Mexico, bezitten 2% van de bevolking bijna 90% van het land.

In 10 dagen begin ik mijn « Asia-Mystery-Tour », van 04.07.2003 in Islamabad in Pakistan, tot 23.08.2003 in Ulan Bator in Mongolië.
 

                                                                                                           Seuqcaj Named