MALEDIVEN-NL

MALEDIVEN

Maledives.

Dit zijn nu reeds mijn vijfde vakanties op de Malediven, echter zeker niet mijn laatste. Na mijn tournee « Indochina-Fakir-Tour » die ik op 01.02. in Saigon (Ho-Tschi-minh) in Vietnam aangevangen heb en eindigde op 16.05.1990 in Vung Tau in Vietnam, was ik na tien weken, voor de eerste keer in 1990, in de eerste week van januari met mijn vrouw in Noord-Malé-Atoll op Baros, waar er echter weliswaar vele zwarte haaien zijn, en een tamelijk dood koraalrif.

Ik ben toch steeds gelukkig terug aan de oppervlakte aan te komen.

In 1997, na mijn tournee « Philippines-Mystery-Tour » van twee weken daarvoor, die begon op 02.05. in Manilla en eindigde op 14.07.1997 in Samal Island, tijdens de vierde week van juli, bezocht ik eveneens Noord-Malé-Atoll, op het kleine aangename eiland Hembadoo, waar het rif reeds enigszins mooier was. Hier waren er zandpalingen en een Ammenhaai van 1,3 meters lengte, die elke namiddag zijn nikkertje in de bes kwam maken.

Het huisrif van Baros, waar ik soms alleen was, met tot 7 haaien met zwarte vinnen.

En hier, het portret van slapende verpleeghaaien van 1,30m.

In 1998, 10 dagen na mijn tournee « India-Fakir-Tour » die begon op 03.01 in Delhi om te eindigen in Goa op 10.03.1998, in de laatste week van de maand maart, bezocht ik Machafushi in Ari-Atoll. Dit eiland wordt momenteel alleen aangeboden met een overdracht met helikopter en wordt zeer aangezien door de duikers wegens het wonderlijke rif.

Ik bevind me hier tussen prachtige koralen.

Het eiland Machafushi is gekend voor zijn prachtig huisrif !

De oever van het huisrif van Machafushi.

In 1999, vijf weken na mijn tournee « Africa-Mental-Tour » met begin op 02.09. in Casablanca in Marokko, en eindigde op 12.12.1998 in Diani Beach in Kenia, tijdens de derde week van februari, heb ik het eiland Villivaru in Zuid-Malé-Atoll bezocht en ik hoop dat mijn verslag over de onderwaterwereld van de Malediven misschien het verlangen voor deze paradijselijke eilanden in het hart van de Indische oceaan heeft kunnen wekken.

Tijdens mijn duiksessies kom ik steeds opnieuw nieuwe verassingen tegen.

En nu, enkele jaren later, opnieuw, eind maart 2002, daar ik na het pijnlijke overlijden van mijn tweede kleine dochter Esmeralda, (03.02.2002) dringend gedachtenwissel nodig heb.

Deze helling van dit fantastische rif is eveneens op Machafushi.

De bolvis, zwart gestipt „Oskar „ in het huisrif van Machafushi.

Terwijl ik op het terras voor mijn Bungalow zit, met een gekoelde cocktail in de hand, genietend van de ondergaande zon die aan de horizon fonkelt, denk ik nog aan de voorbereidingen van deze reis van de laatste weken, de opstijging in Wenen en de landing na 10 uur op de luchthaven op het eiland Hulule, de witte snelboot, die ons in een en half uur vaart, in het hoofdeiland Malé, naar het eiland van ons hotel, in Villivaru, mijn vakantiewoonplaats voor de 2 volgende weken heeft gebracht.

Het eiland Villivaru. Aan de linkerzijde de duikbasis, aan de rechterzijde mijn Bungalow.

Het strand onder schaduw voor mijn Bungalow No 55.

Aanstonds de eerste ochtend, nadat ik me overvloedig aan het aanzienlijke ontbijtbuffet heb versterkt, spijs ik meteen mijn camera van Sea & Sea met een Dias-film van 200 ASA. Na een waterdichtheidscontrole, zwem ik aan de rechteroever van de blauwe lagune, langs de zijde van het rif, naar het wijde.

Op alle eilanden van de Malediven, is een zonondergang wonderlijk…

Het rif van Villivaru maakt een perfecte indruk en tussen de verschillende koralen, ontdek ik steeds opnieuw haarzeesterren, rolzeesterren, en moorddadige schelpen (Tridacnia) in verschillende kleuren en afmetingen.

… en de zon gaat onder als vloeibaar goud in de zee…

… en de maan is niet scheef, maar wegens de evenaar, en niet wegen de drankjes !

In de synchronisatie van elke strandgolf, paait een groot Anemoon van levendige kleur, haar giftige tentakels, waar de jonge zwarte Pruisvissen zich in hun bescherming bevinden en rode Anemoonvissen die iets verder zwemmen, in 6 tot 8 meter diepte, waar gedurende enkele minuten mij een Napoleonvis van bijna l,5 meter lengte vergezelt.

Enkele Atollen in het Noordoosten, gezien vanuit de helikopter.

De enige grote landingsbaan op het luchthaveneiland Hulule.

Zonder me in overweging te nemen, draait een witte haai aan de rechterkant onder mij. Zijn gelinieerd lichaam verplaatst zich in gewichtsloosheid, terwijl ik wanhopig vecht tegen de sterke stroom nabij Vaagali. Vandaag heb ik mijn fotoapparaat tegen mijn oude Philips videocamera met een plasticzak van Ewa-Marine geruild. Voordat ik een koraalhaai voor mijn vizier heb, is hij eveneens reeds opnieuw in het blauw van de diepte verdwenen. Mijn zicht hier, nabij het rif met een vrij sterke stroom van dit klein onbewoond eiland, is minstens 30 meter. Terwijl ik aan de oppervlakte drijf, en wegens de sterke golven, ik steeds opnieuw water in mijn tuba krijg, duiken onder mij, twee volwassen Haspelschildpadden in het diepe water, en na enkele goede teugen zuurstof, ga ik naar hun toe, maar de stroom sleept me mee en heeft echter tot gevolg dat ik helaas deze niet meer filmen kan.

De hoofdstad van het eiland Malé. In de achtergrond, het eiland Hulule op alleen maar 5 minuten afstand met de boot verwijderd.

De grote Moskee in Malé. De inwoners van de Malediven zijn allen moslims.

Als betrekkelijk sterke roker, geeft mijn voorraad lucht in deze diepte me voor de rest slechts weinig zuurstof en de tijd, totdat mijn hoofd aan de oppervlakte komt, schijnt mij een eeuwigheid te duren. De hoofdproblemen met mijn videocamera, die ik heb aangepast, voor onderwaterfoto's, is de slechte zicht door het vizier, de druk van het water waarmee vanaf 5 meter diepte reeds de knopen bewegen, de riem rond de camera met 1kg lood en het ontbrekend groot licht. De lichtgevoeligheid van deze oude videocamera is reeds niet ideaal en vanaf 7-8 meter diepte, flikkert het veiligheidslicht reeds om te verwittigen dat het niet meer voldoende is. Zonder extra licht, zijn de opnamen in 5 meter diepte natuurlijk meer blauw in het grijs.

Men vindt haarzeesterren in vele kleuren: grijs, zwart, geel en bruin.

Men vindt eveneens grote rolzeesterren tot 40cm in de lagune.

Maar voor een groep van fuselierneons die plotseling opduiken, voldoet het licht en in alleen maar 2 meter diepte, laat ik me meedrijven met deze vissen van levendige kleur. Dit doet me denken aan onze zalmneons, alleen dat zij juist groter zijn met 25 cm. Twee minuten later zie ik de volgende groep, juist enkele meter naast de anderen. Honderdtallen vlagvissen springen op een tafelkoraal van minstens 4 meter doorsnede. Hun schubben schitteren in een kleur van lila en geel. Gelooft mij, geen enkele foto of video kunnen bij benadering de schoonheid hiervan aantonen.

Deze moorddadige schelp bevindt zich uitzonderlijk vrij in de koralen.

Men vindt anemonen vanaf een diepte van 4m en in elk leven anemoonvissen…

Terwijl ik onafgebroken langzaam verder zwem en dat kleine Lipophobes van levendige kleur, uit nieuwsgierigheid aan mijn hand zuigen, zie ik voortdurend opnieuw blauwe groepen doktervissen, briljant blauw met een witte keel, talloze paren van gele vlindervissen, keizervissen van levendige kleur, een hoeveelheid drukkervissen en papegaaivissen, blauw-groen-violet, en tussen de koralen verborgen, poetsvissen.

… zoals deze anemoonvissen van de Malediven en jonge Pruisvissen.

De Napoléonvissen worden tot 2,3m. Helaas ziet men deze alleen op een diepte van 6m.

Een blik op de plasticzak van mijn videocamera, waar reeds veel water op dreigende wijze is in verzameld, forceert me om opnieuw naar het strand te zwemmen. In de lagune van 2 meter diepte, ontmoet ik nog, zich verbergend in het zand, een stekelrog, en dan bereik ik eveneens reeds het witte strand van het onbewoond palmeiland..Een van de populairste publicitaire spots voor duikers, bevindt zich in de omgeving van Coral-Garden Mantapoint. In mei en juni, die rijk aan Plankton zijn, kan men hier bijna elke dag duivelmantas zien.

Ik bewonder hier de mooie onderwaterwereld.

Wij, 12 duikers en ikzelf, zijn zojuist in Mantapoint aangekomen, terwijl de duikers in de diepte glijden, zwem ik langs de oever van het Coral-Gardens rif, als plotseling de bemanning van een boot, mij toewenkt en tekens geeft. Ik zwem in hun richting, als ik net onmiddellijk in het midden uitglijd, recht in een grote zwerm van bewonderenswaardige blauwe fuseliers, en ik direct voor mij een enorme open snuit zie.

Hier bewonder ik van dichtbij, een mooi specimen.

De relevante vis is bijna 6m breed en blijkt gelukkig een ongevaarlijke Manta te zijn die door het plankton voorbijgaat en deze filtert, nauw onder de oppervlakte. Intussen zijn de duikers eveneens aan de oppervlakte aangekomen, en hebben hun flessen met samengeperste lucht neergezet en zwemmen aan de oppervlakte naast mij. Te midden van ons zwemmen nu 15 Mantas in volle groei. Soms gooien zij zich omver en soms vliegen zij naar ons toe, om alleen maar juist weinig voor de mens af te wijken en weer te vertrekken, alsof zij met ons wilden spelen. De ontmoeting met deze vredige reuzen was een van de indrukwekkendste experimenten die ikzelf zeker nooit vergeten zal.

Men ziet vaker Karetschildpadden. Deze heeft herhaaldelijk de Noordelijke hoek van Villivaru bezocht en soms was deze niet dieper dan 3m.

Men ziet alleen maar de prachtige gele vlagruggen op een diepte van 6m.

Een andere keer vaar ik met de Dhonitransfer die gratis is, naar het zustereiland Biyadoo, om eveneens ook zijn huisrif te verkennen. Ik daal in het oude scheepswerf in het water en na enkele minuten ontmoet ik een Octopus, die juist door een gekartelde Bourru wordt bedreigd. Nadat het te dom voor de octopus is geworden en dat hij de breedte zoekt, heeft de Bourru zijn kleur gewijzigd en zich nu in paarse kledij met kleine gele vlekken verandert.

Zoals alle vlindervissen, zwemmen ook Halsband-vlindervissen in paar. In de achtergrond verbergt zich een Pauw-Bourru op zijn prooi.

Piramidale vlindervissen, een Builvis en een Chromis.

Nadat ik in ongeveer 3m water enkele vlindervissen heb bemerkt, een enigszins agressieve reusachtige drukkervis en papegaaivissen, stijgen vanuit de diepte, majestueus 2 Valk-Mantas, en na opmerking enkele gestreepte zoet-lippenvissen en een schuchtere Egelvis, wil ik met de volgende golf uit het water gaan, wanneer plotseling vanuit de donkere diepte een zwerm van verzilverde prikmakrelen opstijgen. Ik glijd langzaam verschillende keer in de zwerm en de vissen splitsen zich voor mij enkele centimeters, om zich onmiddellijk achter mij opnieuw te sluiten.

De reusachtige drukkervissen van 1m lengte zijn in werkelijkheid de enige agressieve vissen op de Malediven.

Een papegaaivis met builhoofd laat zich juist „ wassen“.

Een avond, onderneem ik, alleen maar met een waterdichte lamp en gewapend met mijn camera, aan de pier, een nachtelijke duik. Aanstonds na de zonondergang trekt een soort makreel met geopende grote snuit door het water, om de kleine krabben te pakken, die zich bij zonondergang onder het wateroppervlak verzamelen. Wanneer het donker wordt, worden mijn handen fluorescerend groen wegens het zeeplankton. Zodra ik deze met de lamp betracht, zie ik niets meer van de zeelichten.

Aan Mantapoint dichtbij Villivaru, heeft dit monster mij ontmoet …

… die zich als hij opdook echter weldra als een vredig Manta bekende.

De volgende dag ontmoeten me op dezelfde plaats gele Baarden. Een stekelige Husaar, en een zwerm van kleine slakken, echter makrelen ziet men hier niet meer. Aan de westerse hoek van Villivaru, komen zwermen met duizendtallen van vlamvissen in de stroom en aan de noordelijke kant ontdek ik groene, oranje en gele Baarden.

Met hun enorme bek, filtreren de Mantas van 4-6m het plankton.

En uit respect voor de duikers blijven zij aan de oppervlakte.

Zwemmend in dezelfde richting, bereik ik de kleine golf, waaronder zich steeds hoornsnoeken bevinden, en voordat ik ten zuiden uit het water kom, ontdek ik nog een enorme zwerm van gestreepte doktervissen, die juist naar voedsel in het rif zoekt en vervolgens een kleinere zwerm van doktervissen met witte keel, briljant blauw en geel.

Een stekel-Manta van 1-2m lengte begraaft zich dikwijls diep in het zand aan de lagune. Ziet erop toe dat u deze niet verplettert in het water van 1-2m diepte !

Zodra een Octopus zijn schuilplaats verlaat, wordt hij onmiddellijk door enkele Baarden bedreigd. Deze is een gekartelde Baard in een kleur van agressie.

Wanneer ik in 2002 op Hembadoo was, kondigde men alle weken twee keer aan de receptie een nachtvisserij aan. Aangezien voldoende personen zich hebben aangemeld, zijn wij rond 17 uur met een Dhoni, 11 vakantiegangers, 4 mannen van de bemanning en veel goed humeur voor de nachtvisvangst in zee gegaan. De oppervlakte bleek uit lood te zijn. Geen enkele windje verplaatste zich en de zon bleek als een enorme donkerrode bol aan de horizon te hangen. Na een halfuur hebben wij een ondergronds rif bereikt, het anker geworpen en „de zeelieden“ hebben de visstukken aan de primitieve vislijnen vastgemaakt, die in werkelijkheid alleen maar kleine stokjes waren, 50m nylonsnoer en een gewicht van lood.

De gekartelde Baarden wijzigen hun kleur. Van rood, over paars, tot bruin.

Een Valk-Manta glijdt in 10m diepte op de zandbodem van de lagune.

Men heeft nog snel gewed: „Die die de laatste vis vist, betaalt een ronde bier“ en wij lieten dan het aas op 20m diepte naar beneden gaan. Nu begon het grote wachten. De eerste verzamelde vis, vermeend een rode Baard, was weliswaar slechts 30cm lengte, maar aangezien ik hem gevangen had, was voor mij het bier reeds zeker. Vervolgens heb ik vooraan op de brug plaatsgenomen, in de rechterhand een vers bier, in de andere de vislijn, tussen mijn lippen een cigarillo en boven mij de sterrenhemel ongewoonlijk hel. Gedurende ik voor mij heen droomde, helde in de hemel van tijd tot tijd een stroperige ster en af en toe hoorde ik soms een vloek. Na 3 uur, 5 vissen en 6 gebroken vislijnen, zijn wij teruggekeerd. Juist vóór middernacht, begon dan de „Nightfishing - Party“, waar onze vissen aanstonds geroosterd werden op het strand en als drank, het bier dat met het weddenschap werd gewonnen. Zittend op het zand, boven ons de prachtige tropische sterrenhemel, hebben wij onze vissen verspijst die wij zelf hebben gevist. Ik ben geen „milieubeschermer«, noch een sympathisant van een andere partij, maar ik hou doodeenvoudig van deze wonderlijke wereld onder water en ik hoop dat mijn afstammelingen eveneens deze intacte wereld nog kunnen genieten. Tot weldra. Ik herneem mijn werk volgende week voor mijn tournee « Australian-Show-Tour », die begint op 08 mei in Ayers Rock in Australië en eindigt op 16 oktober 2002 in Auckland in Nieuw Zeeland.