Een super vakantie op Lanzarote.

Wanneer in september de dagen korter worden en er een tekort aan licht is, gaat onze geest in de kelder. Wanneer schoorstenen wolken in zijde laten opstijgen, kondigen deze aan dat het koud in de huizen zal worden. Wie heeft dan geen nostalgie naar warmte, fris water, blauwe hemel en de witte stranden? Wij zijn begin september 2003. En nadat wij zojuist één week geleden onze « Asia-Mystery-Tour », van 04.07.2003 in Islamabad in Pakistan, tot 23.08.2003 in Ulan Bator in Mongolië beëindigd hebben, maken wij nu een korte werkpauze.

Bijna drie eeuwen geleden was een septemberdag echter een landbouwverjaardag van het Noordoostelijke eiland van het Archipel van de Kanarische eilanden met vulkanische oorsprong.

De pater van Yaiza, begon met zijn verslag, met de volgende indrukken van een vulkanische explosie die zes jaar zou voortduren: "Op 1 september 1730 tussen negen en tien uur 's avonds, opende plotseling vlakbij Timanfaya, twee mijlen ver van Yaiza, de aarde. Reeds tijdens eerste nacht steeg een enorme hoge berg vanuit de diepte der ondergrond (...), en een rivier van lava heeft zich over Timanfaya, Los Rokades en een deel van Mancha Bianca... verspreid."

Sinds deze tijd beheerst dit eiland een bijzonder karakter waarvan de hoofdbestanddelen, een gulle vegetatie, en anderzijds het zwarte landschap van lava, die het geheel van het eiland, wonderbaarlijk weerspiegelen.

Zoals een klein droevig eiland, bevindt zich Lanzarote onder onze vliegbaan. Men kan vele winddraaiers kan men erkennen, die eigen energie produceren.
Vanuit het vogelperspectief, heeft men het bedrieglijke gevoel, dat het vliegtuig nooit op dit eiland van 60 kilometers lengte en 30 kilometers breed zal kunnen landen. Onze piloten van de ADA zijn echter meester van de navigatie, en de landing is prima.
Ons hotel, in het zuidelijke deel van het eiland gelegen, laat onze harten hoger slagen. Veel kleine deurbogen, omgeven met bloemen, daken die voor mij niet de dagelijkse vorm hebben, en de vele kleine trappen, laten het voor de toeristen, als een "lieflijk dorp” verschijnen.

Het appartementcomplex dat in de helling aan het westen van Playa Bianca werd geïncrusteerd, geeft daardoor een fantastische uitblik over de Atlantische Oceaan. De oude visserhaven is nu het grote toeristcentrum van Lanzarote geworden. Een rustige vakantie aan het strand kan beginnen, maar de aantrekkingskracht van het vuur en het water, dat door de mensen sinds altijd wordt bewonderd, oefent een oncontroleerbare aansporing van onderzoeker in ons uit.

De schoonheid van Lanzarote erkend men echter niet aanstonds, niet in grote etappes, alleen maar beetje bij beetje, zoals kleine slokken van een klasse jaarwijn, proeft men formeel de natuur van dit eiland. Een huurauto is bijna een noodzaak op de Kanarische Eilanden, om eveneens onveranderde, enige in verre kustafdelingen, te kunnen verkennen, waaraan gedurende enkele reizen blijkt dat een Jeep af en toe zijn voordelen heeft.

Op de reis in het Noorden van het eiland, doet men kennis van een landschap dat door jonge vulkanische explosies wordt gekenmerkt. Het doel op deze zondag is Teguise, waar ons een bijzonder levendig en kleurrijke markt ons aantrekt. De weg leidt ons door Yaiza, waar de wegenkanten met Aleo bomen zijn  beplant. Hun bloedrode bloemenpracht, toont de Aloe echter slechts rond de tijd van Kerstmis. Mijn blik hecht zich aan de helle wit stralende huizen, die van de volle blauwe ochtendhemel afsteken, geven een schilderachtig beeld.

Dromend echter, doorgaat mij een gedachte, die mijn lichaam kort laat rillen. Hier was het toch, waar toendertijd, Don Andre Lorenzo Curbelo zijn verslag als ooggetuige heeft geschreven, voordat hij deze plaats heeft verlaten, om zich in veiligheid aan te zetten in Fuerteventura. Ik geloof bijna dat de aarde zich opnieuw gaat verplaatsen.

Nabij het dorp, zou men in geen enkel geval, in de richting van Uga, het bekende restaurant "Era" verzuimen te bezoeken. In het begin van de jaren zeventig werd deze door Cesar Manrique en Luis Ibanez Margalef gecreëerd, uit twee boerderijen van de 17-de eeuw. Hier kan men tegelijkertijd de oude boerderijen van de Canarische eilanden, liefdevol bewonderen, en het typische eten van het eiland genieten. Yaiza heeft trouwens de renommee, om de mooiste plaats van Lanzarote te zijn, mijn stem krijgen ze zeker.

Door Uga, leidt ons de weg ons tot het gebied van Geria. Dit landschap werkt bijzonder zwart. Als zou men van een moment op de andere, zich op een andere planeet bevinden. Geen enkel huis onderbreekt deze pekzwarte woestijn. Het moet toen eenvoudigweg ongelooflijk zijn geweest, wanneer de scorie en asregens voor de eerste keer op de vruchtbare gronden gevallen zijn en deze volledig begroeven.

Er zijn hier duizendtallen van trechters. Elke trechter wordt door een kleine muur tegen de wind beschermd. Eigenaardig mooi, werkt in de winter, La Gerian, wanneer de bladen van de wijnstokken afgevallen zijn. Eerste Malvasier worden echter steeds meer door fruitiger soorten en minder alcoholsierende vervangen.

De tijd dringt, en de markt in Teguise zou niet zonder ons plaatsvinden. Wij bevinden ons weldra echter op de bezielde markt met veel eilandinwoners en toeristen.Teguise, werd als oude hoofdstad wegens het gevaar van piraten, in het binnenste van het eiland gebouwd, want Sarazenes maakte de lange weg niet veel uit, om de kerken en paleizen der aristocraten te komen plunderen. Harmonisch werken de rode bakstenen en de witte klokkenkoepel van de kerk San Miguel, die met de palmen rond om de marktplaats van het dorp een idyllisch beeld afgeven.

Hier kan men bijna alles kopen. Droge vissen worden aangeboden, daarnaast ziet men kunstvolle keramiekwaren, maskers met levendige kleuren bevinden zich rond de pijlers, gekleurde stenen bevinden zich op fijne lederware. IIn de schaduw doezelt een kleine ezel voor zich heen, en en geniet het schijnbaar door de kinderen verwent te worden. Hopen van ajuinen worden aangeboden. Deze fluweelachtige specerijen "cebollas" maken deel uit van de belangrijkste landbouwproducten van het eiland, eveneens kunnen geitenkaas en typisch Malvasische wijn hier niet ontbreken, alles klaar om te worden geproefd!

De ruikende rook strekt zich in de warme lucht van de winter uit. Grilspecialiteiten, trekken op dezelfde wijze de inwoners en de toeristen aan. Men kost, proeft, en doet de lust aan het eten met vriendelijke gebaren bemerkbaar. Het lijkt, alsof men hier voor elkaar meer tijd heeft. Er word over dit en dat debatteert, mimiek en gebaren beheersen de gesprekscène, en waarschijnlijk voelen zich de mensen zich goed.

Aangezien wij nog verbazingwekkend goed in tijdplan zijn, willen wij het "Tropical Park" in Guinate nog bezoeken. Op de weg daarheen, reiden wij door het dal der "Duizend Palmen". Men zou kunnen geloven,  hier in een Noordafrikaanse oase te zijn. Dit deel van het eiland is werkelijk het meest vruchtbare en waterrijkste. Niet verwonderlijk, dat Haria als centrum van het noordelijk deel van het eiland, gedurende eeuwen, de tweede grootste stad Lanzarote, na Teguise was. Als men de signalisatie juist volgt, kan men het park niet missen. Wij verheugen ons op het vogelpark, waar er meer dan duizend soorten papegaaien, roze flamingo’s en uilen zijn. Het niveau van geluidshinder van de gevleugelde vrienden, is trouwens niet ver van deze van "Wall Street".

De kroning van het bezoek, voor de kinderen en de volwassenen, zijn de papegaaivoorstellingen, die verschillende keer per dag plaatsvinden. Het schijnt bijna, alsof zich bij het werk de papegaaien eveneens amuseren, als zij als kleine stieren op een kleine rode doek stoten en dat de toeschouwers de vogels aan de plaats van de stier verlevendigen. Het zou eveneens aanbevelenswaardig voor de Spanjaarden van het land zijn, in plaats van de arme stier te laten kwelen, een kleine vogel in de arena te laten vliegen. Vermoeiend van het lachen, keren wij met de auto terug. De lage zon en de vreemde rotsen vertonen een schaduwspel, zoals men deze zelden elders kan zien.

De weg naar het huis leidt ons tot San Bartolome en wij maken nog een kleine pauze in Puerto del Carmen. In tegenstelling tot de rust, die ik gewoon ben op andere eilanden, bonst het leven hier heftig. De kleine vishaven is sinds jaren het grootste toeristcentrum van Lanzarote geworden. Er zijn ondanks geen hoge gebouwen, die een onaangenaam verschijningsbeeld op de stad opkomen laten, daarom bereikt Puerto del Carmen een aanzienlijke expansie. Het strand, is natuurlijk nergens zeer ver.

Er kan waarschijnlijk niets mooier zijn om 's avonds in de oude haven de vissers toe te kijken, als deze hun boten en netten zuiver maken of met de “boule”spelers te verwijlen, of om een van de vele visrestaurants te bezoeken. Een goede culinaire vangst blijkt voor mijn smaakpupillen de mero of Sama te zijn. Van de beste en grootste porties, hoorde ik van "Los Marineros", direct achter de "Casa Roja". Zoals gezegd, grote porties, echter helaas eveneens vele toeristen!
Men zou eveneens in Puerto del Carmen naar lust, Italiaans, Frans of Duits kunnen eten, werkelijk Canarisch is eerder zelden.
Punctueel om zeven uur, komen wij in ons hotel aan. Nu ja, halfpension heeft eveneens zijn nadelen, mooi zou het eveneens zijn eveneens elders een avondmaaltijd op een terras te nemen en naar Spaanse liederen te luisteren. Bijzonders opvallend duur is het nergens.

Natuurlijk veroordeel ik het eten van het hotel niet! Er was een vrij rijk aanbod aan visschotels en het inheemse voedsel werd overvloedig en goed door de hotelkoks voorbereid.

De volgende dag wordt bijna uitsluitend toegewijd aan het baden. Maar de avond is nog te jong, men heeft vakantie en wil nog wat beleven. Met een glas enigszins zware rode wijn op het terras, waar de zee zich bijna ritmisch met de oscillaties van mijn leunstoel samenvoegden, kan men zich bijna niet meer aan de lust van welzijn onttrekken. Live-Muziek weerklinkt daartoe nog, van de bar “Nota” naar ons over, meesterhaft gespeeld door Rafael y Santiago, Guitarras espanoelas in concierto. Zou de mens nog meer schoonheden op deze wereld verdragen kunnen? De volgende dag zal het tonen.

DHet strand van "EL Golfo" is een nieuwe stijging. Het blijven bijna alle monden open, als men deze aanblik formeel in zich opneemt. Pekzwart zand bevindt zich hier, die met een fluorescerende groene lagune een bewonderenswaardige tegenstrijdigheid ontwikkelt. Planten bloeien hier niet, behalve in de bewaterde installaties en hoteltuinen. Het onheimelijk zwart, het nog heet werkende roodbruine en de verschillende zandkleuren van het bizarre eilandlandschap, laten het diepblauwe van de Atlantische Oceaan in het bijzonder contrasteren.

De witte schuimkronen nodigen formeel uit om te baden, en de dag kan beginnen. Hier is zand niet direct zand, plotselijk is men tenminste voor een dag en een hobbygeoloog. Onder de gasten, is vulkaankunde natuurlijk thema nummer een. Zelfs met spontaan gemaakte kennissen, word over de bovennatuurlijke krachten van de natuur spontaan filosofeert. Het weerbericht geeft geen goede materie voor gesprek, want de hemel is praktisch altijd blauw.

Zwarte lavasteen, blauwe zee en de groene glans van de lagune van El Golfo. Die door de natuur zelf werd gevormd. Zou de hobbygeoloog nu op de smaak gekomen zijn, zijn wetensdorst aanstonds ter plaatse te testen, deze zou zich het beste naar "Montanas del Fuego" begeven. Ten noorden van Yaiza, bevindt zich op 51 vierkante kilometers, het nationale park Timanfaya.  Bijna duivelsheet flimmert hier de lucht over het grote lavaveld, en aan de barrière, waar de toegangsprijs betaald moet worden voor de interne zone van het park, zit een vriendelijke kassier en niet de duivel zelf.

Het reële centrum van Timanfaya vormt Islote del Hilario, die voor eigene auto’s geblokkeerd is. Hier zou, volgens een legende, een kolonist helemaal alleen, gedurende vijftig jaar met zijn kameel geleefd hebben. Een reis van een uur met de bus moet de bezoeker bijzonder radikaal over de gebeurtenissen van 1730 in kennis brengen. Er wordt niet met metalen klanken over toonband gespaard, en als men nu gelijktijdig, de enorme wanden van as, de enorme kraters en de schijnbaar vandaag eerst verstarde lavastromen opserveert, doet het gevoel zich, als beleeft men in enkele minuten, het einde van de wereld. De reis is geslaagd en als supplement, toont men ons nog kort, dat de aarde weinig centimeters onder de oppervlakte bijvoorbeeld 100° c beloopt. Iemand houdt een doornstruik in een diep gat. De doornstruik ontvlamt aanstonds onder de grote hitte en staat meteen in brand.

Een ander gat spuwt met een dampfontein, secondensnel het water terug uit, dat men er voorheen heeft ingegoten. IIn het binnenste van de vuurbergen, zouden 400 –600°C hitte de aarde warm houden. Hier krijgt niemand koude voeten, die men zich kan afkoelen laten in het restaurant, met de opzienbarende naam van "EL Diabolo". Bovendien zijn er daar met de gegrilde spijzen, de typisch kleine aardappels, die zo lang in het geconcentreerde zoutwater gekookt worden, totdat zich een zoutkorst vormt. Ongepeld, met verschillende rode en groene sausen smaken deze uitmuntend. Als men zich echter nog een kleine specerij extra, onder de vorm van een adrenalinestoot wil halen, dan is een rit op een dromadaris idéaal. Met zachte wipbewegingen, wordt men in een karavaanformatie, van een half uur, tot de hellingen van het zuidoosten door Timafaya geleid. Het noorden van Afrika is grijpbaar, mooie groeten aan de woestijnzonen!
Nu komt swing in de vakantie, maar teneinde dat deze niet te gewaagd wordt,  is opnieuw baden aangekondigd. De Atlantische Oceaan heeft hoofdzakelijk aangename Middellandse-Zeetemperaturen, maar hij is niet de Adria!

De wildste golven vind men aan de westerse kust in de bes van Famara, in het Noord-Westen van het eiland. Lastig paddelen wordt hier niet aangekondigd, want door de gevaarlijke stromen kan het voor zwemmers gevaarlijk worden. De surfers ignoreren dit echter en wijden zich volledig hun hobby. Op basis van dit feit, als familievader, verandert men naar de stranden in het zuiden, en daar worden de Playas del Papagayo (Stranden van de papegaaien) als de mooiste stranden van het eiland beschouwd, waaraan de intacte natuur vele toeristen aantrekt.

De eerste kilometers is de weg breed en asfalteert, maar vervolgens moet men vaststellen kan na men moet vaststellen dat 20 - 30 km/h juist de aangewezen snelheid is, en zo vaart men ook met Jeep een moment, totdat eindelijk de zon en wind afgeschermde natuurlijke “witte” stranden opduiken. Men laat de auto staan, gaan eenvoudigweg enkele meters naar beneden en gaat baden, voor amusement en avontuur zorgt de natuur zelf. De week neigt zich naar het einde, en zelf als het eiland zeer klein is, kan men natuurlijk niet alles in deze tijd betrachten.

De zeven kilometers lange grotsysteem in het Noorden van het eiland, zou voor ons de verrassing zijn voor de volgende vakantie. Waaraan ons de geest van Cesar Manrique waarvan men vaak zijn werken op Lanzarote buitengewoonlijk dikwijls ontmoet, ons vergezelt totdat wij thuis aankomen.

Aldus zou men de vakantie niet uitsluitend aan het strand of het zwembad verbrengen, dat zou zeer jammer zijn, want hij zou enorm veel van de prachtige schoonheid vermissen, wanneer hij zich niet na enkele dagen reeds in dit vurige eiland verliefd heeft. En op het einde van deze maand, ben ik op de Seychellen, ook weer een paradijs.

Seuqcaj Named