Hoe verder op deze pagina, hoe recenter de info is. De meeste van mijn oude infos worden af en toe eruit genomen om plaats te maken, behalve enkele oudere infos die een historische beduiding hebben. Niet alle info's zijn dezelfde in andere spraken.

Hallo lieve Fans. Vergeten jullie niet, regelmatig mijn nieuwe persartikels te lezen, daar ik deze op deze zijde niet allemaal steeds kan vermelden. Voor de Nederlandstalige artikels op: http://www.seuqcaj.net/html/press-nl-00.html Voor de Franstalige artikels op: http://www.seuqcaj.net/html/press-f-00.htm Voor de Duitstalige artikels op: http://www.seuqcaj.net/html/press-d-00.htm Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Halo Fans. Tussen april en november 1980, werkte ik met mijn Fakir-Show in een tournee met de kermis, gepresenteerd door Mr. Jef Bodet. Ik heb er een record gemaakt, door in deze periode, 3.360 representaties te maken, met telkens 6 naalden per voorstelling, wat mij 40.320 wonden maakte in 224 dagen. (Zie artikels: press-nl-00) Van einde 1980 tot begin 1987, heb ik bijna uitsluitend, met enkele uitzonderingen, in cabarets gewerkt. In het begin waren het middelmatige cabarets, vervolgens cabarets van internationale en wereldlijke renommee. Dit was met Micheline, waarmee ik ook mijn eerste «Grand-Prix» (1984) gouden medaille en tittel wereldkampioen 1985 in Tokio gewonnen heb. (World Daredevil Performer’s Festival) Sedert 1987, werkte ik met Karin en buiten enkele uitzonderingen, heb ik de cabarets opgegeven en maakten wij alleen nog gala’s en tournees. (Zie Tours) Sedert 1999 werkte ik met Consuela de la Rua, tot haar overlijden (26.01.2000). Vanaf deze tijd heb ik niet meer met een vaste assistente gewerkt. (Free-Lance) Tot binnenkort, jullie Seuqcaj.

Lieve Fans. In twee weken vertrek ik voor mijn «Caribean-Escape-Tour» die begint op 03 februari 1981 in Kingston, in Jamaica tot 05 september 1981 in Havanna, in Cuba. Jullie Seuqcaj.

Hallo trouwe Fans. Tijdens de derde week van oktober 1981, komt een prachtig artikel over mij uit in het tijdsschrift « Panorama » (Nr. 42) met de titel «Een Fakir om van te rillen». Een interview door Yvan Heylen, met foto’s gemaakt door Marijke Seresia. Veel leesgenot, jullie Seuqcaj.

Hallo mijn lieve Fans. In het tijdschrift « Humo » komt op 11 maart 1982 (Nr. 2166) een groot artikel van acht zijden over mij uit, met de tittel « Humo sprak met Fakir Named Seuqcaj ». Een interview van Ingrid De Bie met foto’s van Herman Selleslags. Een zeer leerrijk artikel. Veel leesgenot, jullie Seuqcaj.

Halo Fans. Op zondag 01 augustus 1982, ben ik op het Waterfeest aan het Donkmeer te Overmere-Donk met verschillende shows. Om 17.30 u. met een ontsnappingnummer hangend aan een helikopter. Om 19.00 u. met mijn wereldbekende Fakir-Show, met een recordpoging van 150 kg met een vleeshaak door mijn tong. Om 21.00 u. met mijn vuurnummer. Om 21.45 u. met een ontsnappingsstunt aan een 60 meter hoge kraan. Alsook vele andere attracties gedurende de hele dag, met onder meer mijn collega John Massis om 20.00 u. Een dag om niet te missen. Jullie Seuqcaj.

Halo Fans. De hele maand augustus 1982, ben ik in alle kinos van België, Nederland, Luxemburg en Duitsland te zien in een documentairefilm over mijzelf, voor de hoofdfilm. Een reportage van het « Regionaal Filmjournaal » uit België. Een zending om niet te missen. (Zie Videoclip) Tot kijk, jullie Seuqcaj.

Lieve Fans. Op 15 augustus 1983, presenteer ik een Magie en Illusieshow, alsook mijn wereldbekende Fakir-Show, tezamen met Micheline op de 3-de Handelsbeurs te Lede, in het St. Maartenscollege (België) om 22.00 u. Alsook de zanger Eddy Wally met een optreden in de namiddag om 14.30 u. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Halo lieve Fans. Op 02 november 1983, ben ik als gast te zien in de zending van Kurt van Eeghem, op het Belgische kanaal BRT. Ik kan jullie verspreken, dat er bij mijn Fakir presentatie met Kurt ook kan gelachen worden. (Zie ook Videoclip) Tot binnenkort, jullie Seuqcaj.

Halo, lieve Fans. Op vrijdag 13 januari 1984, heb ik een Fakiroptreden tezamen met Micheline, in de zaal Primavera te Staden (België) voor de «Vakantieshow ’84» Het thema van de avond is «Tunesië». Dit alles na het diner, alsook een optreden van de internationale zangeres Mandy Brooks. Tot kijk. Jullie Seuqcaj.

Goedendag lieve Fans. Ik heb zojuist deelgenomen aan het «Festival du Merveilleux et de l’Inattendu» (Festival van het Wonderbaarlijke en het Onverwachte) in Barvaux sur Ourte (België) die plaatsvond tussen 14 en 21 juli 1984. Ik heb er het «DIPLÔME D’HONNEUR» (Erediploma) bekomen. Tot de volgende keer, jullie Seuqcaj.

Hallo trouwe Fans. Volgende week vlieg ik tezamen met Micheline van Brussel over Parijs en Anchorage naar Tokio (16 uur vlucht) voor het wereld festival der stuntmannen (World Daredevil Performer’s Festival) voor de tittel « Wereldkampioen 1985 » tussen 12 en 26 November 1984. Voor mij kwam deze aanvraag enkele maanden terug ook onverwacht. De mensen van de kommissie sagen een documentairefilm in een bioscoop in Denemarken over mijn verschillende shows en waren geïnteresseerd. Een agentschap uit Canada, heer Guy St. Laurent, riep mij op. Ik zou de kleuren van mijn land verdedigen, tussen alle andere besten van de overige wereld, en dit alles nog voor de Japanse televisie N.T.V. (Nippon Television Network). Zij vraagden mij, wat ik zo alles als sensaties met vuur maakte. Ik had zelf geen keus en zij besloten voor mijn ontsnapping uit de brandende kist. Een zeer gevaarlijke stunt, die ik niet dikwijls gepresenteerd had. Ik hoop natuurlijk, dat ik tenminste bij mijn terugkomst een prijs mee naar huis zal brengen. Maar de hoofdzaak is al te mogen meemaken, als beste van mijn land, en dat alles goed verloopt. Drukken jullie de duimen voor mij, ik zal het nodig hebben. Ik hou jullie op de hoogte en hoop einde november goed nieuws te hebben. (Volg de artikels op: press-nl-00) Tot dan, jullie Seuqcaj.

Halo Fans. Het was fantastisch in Tokio, voor het wereld festival der stuntmannen (World Daredevil Performer’s Festival). Niet alleen het verblijf, maar vooral de finale, op 24 november 1984, gevolgd door het groot banket. Het had al mijn verwachtingen volledig overtroffen. Het was heet, maar het loonde zich. Ik heb het maximum bekomen. Te zeggen, de tittel «Wereldkampioen 1985», de «Grand-Prix» en de «Gouden Medaille». Het verloop en het banket, zijn beschreven in de artikels op: press-nl-00 Het verslag is te lang op hier te beschrijven en kan zeker niet beter beschreven worden als in deze artikels. In afwachting, bereid ik mij voor op mijn volgend tournee, mijn «South Africa-Fakir-Tour», die begint op 3 januari in het Kruger National Park tot 28 februari 1985 in het Okavango Delta. (Zie Tours) Tot binnenkort, jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Hallo trouwe Fans. In het tijdschrift « Humo » komt op 23 mei 1985 (Nr. 2333) een artikel van drie zijden uit over mijn optredens, met de tittel «Dat zou een mooie slotscène zijn: Alle lichten uit en dan die tl-lamp inslikken». Een interview van Ingrid De Bie met foto’s van Herman Selleslags. Een zeer leesrijk artikel. Veel leesgenot, jullie Seuqcaj.

Coucou lieve Fans. Tijdens het seizoen 1985 (van 01 april tot 31 oktober) presenteer ik in het attractiepark «Walibi» (België) voor het 10-jarig bestaan, mijn eerste deel van mijn Fakir-Show, op de plaats van het nieuwe «Paleis van Ali Baba». Elke dag tussen 10.00 u. en 17.00 u. Kom veeltallig. Jullie Seuqcaj.

Hallo mijn lieve Fans. In de wekelijkse krant « Dag allemaal » komt er op 14 april 1985 een artikel over mij uit, met de tittel «Vijf minuten lang trotseerde ik een withete vuurzee». Deze tittel berust op het laats geleden wereldkampioenschap der stuntmannen, waar ik mijn eerste «Grand-Prix» (1984) gouden medaille en tittel wereldkampioen 1985 in Tokio gewonnen heb. (World Daredevil Performer’s Festival) Veel leesgenot, jullie Seuqcaj.

Halo Fans. Op 28 januari 1986, ben ik in de zending «Mike» (Mike Verdrengh) op de BRT om 21.45 u. Ik presenteer er « live » mijn Fakirshow met de Indische naalddoorboringen en heb dan vervolgens een gesprek over mijzelf en mijn shows met Mike. Ook uittreksels van mijn het wereldkampioenschap en de «Grand-Prix» die ik in Tokio gewonnen heb (World Daredevil Performer’s Festival) zullen vertoont worden. (Zie Videoclips) Veel kijkgenot. In een goeie maand vertrek ik voor mijn «Middle-America-Fakir-Tour» die begint op 02 maart 1986 in Mexico City, in Mexico tot 12 juli 1986 in Leon, in Nicaragua. Jullie Seuqcaj.

Lieve Fans. Ik ben zojuist terug van mijn «Thai-Mystery-Tour», die begonnen was op 5 augustus in Bangkok en zojuist eindigde op 28 augustus in Phuket. Op zaterdag 30 augustus 1986 heb ik een optreden in «L’estaminet» in Ciney-Station (België) De tittel van het plakkaat is «Grande Soirée Spectacle». Ik presenteer er op deze avond, Fakirisme, Magie en Ontsnappingen. Het plakkaat vermeldt ook mijn uitdaging: «10.000 franken als prijs, voor de persoon die Named Seuqcaj kan vastmaken, zodat hij zich niet meer kan bevrijden. U mag uw eigen kettingen, hangsloten, handboeien, enz... meebrengen.» Kom alzo veeltallig en probeer zelf de uitdaging. Jullie Seuqcaj.

Halo. Ik presenteer op 26 juli 1987, (tussen mijn pauze van mijn «South-America-Fakir-Tour» van 01 februari in Rio de Janeiro in Brazilië tot 02 november 1987 in Isla Providencia in Colombia, daar dit kontrak reeds voor deze tour ondertekend was), tijdens het feest « Monte Américaine » in de « Quarter Horse Ranch » in Lelig (Luxemburg) een stuntontsnapping met paarden. Ik presenteer deze stunt voor de eerste keer voor een publiek. Nog nooit gezien. Verpas dit niet, het is een première. In afwachting bereid ik me voor, op mijn «China-Mystery-Tour» die begint op 29 maart in Péking tot 22 juli 1988 in Kashgar. Jullie Seuqcaj.

Hallo mijn zeer trouwe Fans. Op zondag 14 augustus 1988, presenteer ik tezamen met Karin, mijn Fakir-Show, voor de commerciële expositie te Waimes (België). Als andere vedetten waren er ook, Stéphan Steeman, Vedani, Sezame en de Pol’s Band. Jullie zijn natuurlijk allen welkom. Jullie Seuqcaj.

Hallo lieve Fans. Op 10 september 1988, presenteer ik verschillende shows op het « 1. Burgtreff » (kasteeltreffen) in het kasteel van Bollendorf. (In Duitsland, niet ver van mijn huis) Om 15.00 uur begin ik met mijn illusieshow, met o.a. de zwevende vrouw, de doorgezaagde vrouw uit het publiek, enz. Om 18.00 uur gaat het dan verder met een sensationeel Ontsnappingsnummer, in 30 meter hoogte, vastgemaakt in een dwangbuis door twee toeschouwers, hangend aan een brandend touw. Om 22.00 uur is het dan het hoogtepunt van dit kasteeltreffen, met mijn ondertussen wereldbekende Fakir-Show. De avond word afgesloten met een vuurwerk met Bengaalse verlichting en vervolgens, dans tot in de vroege morgenuurtjes. Probeer erbij te zijn, jullie Seuqcaj.

Halo mijn lieve Fans. Op 17 oktober 1988, ben ik verkozen worden door het « Künstler-Magazin » als « Beste artiest van het jaar 1988 » in Böblingen. (Duitsland) Het was een fantastisch feest, met een veelvoud van wereldbefaamde artiesten, vele persagentschappen en verschillende télévisiestations. Jullie Hexenmeester, Seuqcaj.

Hallo lieve Fans. Op 10 december 1988, ben ik in de zending van « Terloops » te zien op BRT-TV1 om 20.40 u. Een reportage van terloops-journalist Julien Vrebos. Het is een soort van artiest-portrait, privaat bij mij thuis in Duitsland met Karin en verschillende dagen mijn diverse shows volgend. Fakirisme, ontsnappingen, stunts, illusies, enz... Er is voor iedereen iets interessant te beleven. Een zending om niet te missen. Ondertussen bereid ik me voor, op mijn «Thai-Fakir-Tour» die zal beginnen op 06 januari in Bangkok tot 30 maart 1989 in Kanchanaburi. (River Kwai Brug) Vervolgens vertrek ik terug, één week daarna, voor mijn «Indian-Ocean-Tour» die begint op 06 april in Mahé op de Seychellen en zal eindigen op 01 juli 1989 in Nosy Ambariovato, in Madagaskar. Jullie Seuqcaj.

Hallo lieve Fans. Op 16 juli 1989, presenteer ik terug diverse shows op het « Sommer-Burgfest » (zomer-kasteelfeest) in het kasteel van Bollendorf. (Duitsland) Om 15.30 uur, muziek en zang met Chrissy en Michael uit België. Om 16.30 uur, mijn magische show, voor kinderen en volwassenen, met verschijning van verschillende dieren. (Konijntjes, eenden, Perzische katten, enz.) Om 18.00 uur mijn grote bloemenshow, met op het einde een super illusie. (Zie Videoclips) De avond word afgesloten met een vuurwerk en vervolgens muziek en dans tot in de vroege morgen. (Zie persberichten: press-nl-00) Tot dan, jullie Seuqcaj.

Lieve Fans. Ter gelegenheid van mijn 25-ste showjubileum, organiseer ik met Karin een «Grill-Party» met show in «Burg Bollendorf» (kasteel van Bollendorf) juist naast mij thuis (Wallendorf-D) in Bollendorf (Duitsland) op 27 augustus 1989. Ik zal er goochelen, grote illusies, ontsnapping en natuurlijk als finale mijn Fakir-Show presenteren, die ondertussen reeds wereldbekend is. Alle details staan in de persoonlijke info en uitnodiging vermeld. Ik hoop jullie er te zien. Jullie Seuqcaj.

Zeer lieve Fans. Het feest van mijn 25-ste showjubileum, die ik met Karin georganiseerd heb in « Burg Bollendorf » (kasteel van Bollendorf) juist naast mij thuis in Bollendorf (Duitsland) op 27 augustus 1989, was een groot succes. De 150 personen die met mij zijn komen vieren en mij hun felicitaties hebben overbracht, hebben mij het geslaagde feest bevestigd. Vrienden, fans, collega’s en familie waren aanwezig. Wat mij vreugde bereid had, was dat ook mijn Mama met haar vriend aanwezig was, alsook mijn pleegvader. Alsook mijn vriend Cally, de grootste hypnotiseur van Duitsland; le goochelaar Heco met zijn echtgenote uit België; de goochelaar Perol uit Luxenburg; het artistiek agentschap Kräutner uit Duitsland; de uitgeefster van het duitse tijdschrift Disco-Show, Karin Ostrowski; het artiestenagenschap Magnus uit Duitsland; het agentschap Alain David met zijn vriendin uit België; mijn vriend fakir en moderator Djolann met zijn echtgenote uit Frankrijk; de orientalische danseres Cara uit Duitsland; en eveneens de burgemeester vanwaar ik woon (Wallendorf) Nikolaus Ahrens uit Duitsland. Alsook de pers vanuit Duitsland, Luxemburg en België. Ik heb er grote illusies, goochelen, een ontsnapping, in een dwangbuis en twee maal zestien meter touw, goed vastgemaakt door mijn pleegvader Jozef, die rijkswachter is geweest, gepresenteerd. En natuurlijk als finale mijn Fakir-Show, die zoals gewoonte een triomf was, waar toch enkele het niet konden weerstaan hun hoofd weg te draaien op verschillende ogenblikken. Na de verschillende shows, was het tijd voor de voortreffelijke reuze grill, die zich buitenwaarts bevond. De volledige dienst werd verzorgt door het personeel van het kasteel, onder de directie van mijn vriend de kastelein Karl Freundt en zijn echtgenote Marianne. Als verassing, kwamen de hele familie Freundt en het personeel in de zaal met een reuze taart met Grand-Marnier, decoreert met kleine flesjes Grand-Marnier (mijn lievelingsdrank) en een prachtig vuurwerk, ter mijnen ere en lof over mij zingend. Nadat wij allen goed gegeten en gedronken hadden, heb ik iedereen in de kelder van het kasteel uitgenodigd (disco) om de avond te beëindigen onder de muziek van dj Roger Carrara en in de lange nacht te stijgen. Nogmaals dank aan allen voor de vele felicitaties en geschenken (bekers, herdenkingsplaten, enz.) alsook aan allen die mij gefeliciteerd hebben per post en e-mails. Mijn eerste jubileum, waarover ik zeer fier ben over het succes. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Hallo lieve Fans. Op zondag 10 september 1989, presenteer ik terug verschillende shows op het «2. Burgtreff» (kasteeltreffen) in het kasteel van Bollendorf. (In Duitsland, niet ver van mijn huis) Om 17.00 uur begin ik met mijn grote bloemenshow, met op het einde een super illusie. (Zie Videoclips) Om 19.30 uur presenteer ik mijn sensationele vuurshow. Met in het begin, de klassieke vuurspelen en vuurspuwen. Vervolgens het unieke buigen van gloeiende metalen latten en staven, met blote handen en voeten, om dit nummer te beenden in een grote vuurbak. (Zie Videoclips) Een nummer van wereldformaat. (Televisie, Pers, enz.) De avond word afgesloten met een vuurwerk en vervolgens muziek en dans tot in de vroege morgen. (Zie persberichten: press-nl-00) Zij erbij, jullie Seuqcaj.

Hallo zeer trouwe Fans. In tien dagen vlieg ik van Luxemburg over Parijs naar Abidjan aan de Ivoorkust (7 vlieguren) voor het wereldfestival der sensaties (World Daredevil Performer’s Festival) voor de tittel «Wereldkampioen 1990» tussen 16 en 26 november 1989. Voor mij, was het de tweede keer dat ik deelnam. Zoals gewoonlijk, werden de besten van elk land gekozen, maar wat ik niet wist, is dat de eerste drie van het vorig festival, steeds verkozen werden, om deel te nemen aan het volgend festival, die om de vijf jaar plaatsvindt. Daar ik vijf jaar geleden in Tokio, diegene was die de tittel «Wereldkampioen 1985 », de «Grand-Prix» en de «Gouden Medaille» gewonnen had, mocht ik er terug aan deelnemen, evenals de «Zilvermedaille» (Swapan Se Goubouta - Indien) en de «Bronzenmedaille» (Kai You Lee - Japan). Dit jaar presenteer ik geen ontsnappingsstunt (vuurkist) zoals bij het vorig festival, maar het tweede deel van mijn Fakir-Show, (naalddoorboringen) reeds wereldwijd bekent. Dit geeft me reeds een goede start, voor een eventuele grote prijs. Drukken jullie voor mij de duimen. Ik zal er jullie einde november over spreken, aanstonds daarna. Want enkele dagen na het festival, vlieg ik voor een show van twee maanden naar Damascus in Syrië, in het «Cham-Palace», van 01 december 1989 tot 31 januari 1990. (Vergeet niet de eventuele artikels te volgen op: press-nl-00) Tot daarna, jullie Seuqcaj.

Halo Fans. Het was opnieuw wonderbaar. Het verblijf, maar vooral natuurlijk de finale, op 24 november 1989, gevolgd door het super banket. Het was voor de tweede keer en ik had meer verwachtingen als bij de eerste keer in Tokio in 1984, maar het bleef een grote verassing. Het was voor mij een van mijn shows, die ik gewoon was te presenteren, maar het loonde zich voor een publiek van kenners. Ik heb opnieuw de hoofdprijzen bekomen. Te zeggen, de tittel «Wereldkampioen 1990», de «Grand-Prix» en de «Gouden Medaille». Het verloop van de finale en het groot banket daarna, zijn beschreven in de artikels op: press-nl-00 Het verloop is te lang op hier te beschrijven en kan zeker niet beter beschreven worden als in deze artikels. In enkele dagen vertrek ik voor Damascus in Syrië, voor een show van twee maanden in het «Cham-Palace». Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Goedendag lieve Fans. Tijdens december 1989 en januari 1990, was ik met Karin, met mijn beide Fakir-Shows voor 2 maanden in Damascus in Syrië, in het «Cham Palace». Er waren ook een ballet uit Tahiti, een Spaans danspaar met gitarist en een Oostenrijkse goochelaar. Op 07 December was ik s’ avonds met een interview en een uittreksel van deze show op de « Syria Television » te zien. (Zie Videoclips) In zeven weken verreis ik terug voor mijn «Indochina-Fakir-Tour» die op 01 februari in Saigon (Hô Chi Minh) begint en in Vung Tàu eindigt op 16 mei 1990. Tot binnenkort, Seuqcaj.

Lieve Fans. Op 05 november 1990, neem ik met Karin deel, met mijn Fakir-Show aan de grote « Starparade » in het Congreshuis van Salzburg. (Oostenrijk) In het programma nemen deel, Die Magische Zwei (magie), Ted Schille (zanger), Clown Galetti (clown), Agnes Illyes (zangeres), Rico (buikspreker), Shawn (country zanger), Henriette & Fred (poppendans), Walter Oberbrandacher (zanger), Carte Blanche (travestieshow), Helmut Tazl (zanger), Lupo (pantomime), Yoschi Ichige (zangeres), Patrizius (zanger), Named Seuqcaj (fakir), Lady Dorothy (dans), Pia Paname (zangeres), Celia Macoa (Limboshow), Crissy Cee (muziek Martinique) et Enrico Micheli (hypnoseshow). Tot zeer binnenkort, Seuqcaj.

Lieve Fans. Ter informatie, vermeld ik jullie, dat ik op vrijdag 03 mei 1991, met Karin, mijn tweede deel van mijn Fakir-Show presenteer (naalden) onder het théma « Verviers Magique » in het «Grand-Théatre» van Verviers. (België) Als collega’s zijn er ook, Fred Dery (manipulator), Jean Merlin (poëtische magie), Selim (moderne magie) en Hans Moretti (grootte illusies). Het geheel, gepresenteerd doorheen de avond, door mijn vriend en collega Daniel Jacqady. Jullie Seuqcaj.

Beste Fans. Op 07 juni 1992, presenteer ik met Karin mijn Fakir-Show, voor het « Heidelberger Bahnhofsfest » ten gunsten van het recherchecentrum voor kanker en het rode kruis van Duitsland, in het station van Heidelberg (Duitsland). De langste show in de provincie Rhein-Neckar. De andere deelnemers zijn: Fanfarenzug Blau-Weiss, Balletschule Lack, Big Band Cool Cats, Oliver Stone, Country Musik Backroad & Friends, Danny Zahn, Sigma, Teddy Reno, Nini Géry, Pegasus Band, Ralf Strassner, La Mendes, Street-Beat, Jan Dirk, Lovegangsters Rhytm’n’Bluesband, Klaus Densow, Randy’s Show, Named Seuqcaj, Nadine Norelle en Jürgen Renfordt. Een programma van 10.00 uur tot 23.00 uur. Een dag om niet te missen. Seuqcaj.

Halo beste Fans. Op 06 februari 1993, ben ik uitgenodigd in de zending van Luc Appermont, op het Belgische kanaal BRT. Ik presenteer er mijn tweede deel van mijn Fakir-Show, die reeds in vele landen bekend is. Wat bijzonder is aan deze presentatie, is dat ik in de finale, niet twee personen uit het publiek op mijn karretje met een vleeshaak in mijn tong voorttrek, maar mijn beide kinderen, Emmanuel en Gabriël. Vervolgens is er een interview. Verschillende ander artiesten zijn ook aanwezig, zoals Dirk Blanchart, Wendy Van Wanten en Candy Dulfer. (Zie ook de Videoclip) Jullie Seuqcaj.

Trouwe Fans. Op 16 oktober 1993, presenteer ik met Karin, mijn Fakir-Show tijdens de «Grand Gala» van zaterdagavond, voor «Les Baguettes de Cristal» van het Internationaal Magiefestival van Seraing in het Cultureel Centrum van Seraing (België). Er zijn ook, Hans Davis (ombromanie), Ashra (grootte illusies), Bob Carthy (manipulator) et Hugues Protat (diermagie). Het «Grand Gala» wordt gepresenteerd van mijn collega en vriend Daniel Jacqady. Ik hoop jullie er veeltallig te zien. Seuqcaj

Halo Fans. Op 07 april 1994, presenteer ik een show met sensaties, vergezeld van Karin, in de «Hobl-Tenne» in Bad Ischl (Duitsland). Een spektakel om U de adem weg te nemen. Niets voor zwakke harten. Vanaf de ontsnapping van een reuze cirkelzaak, en vele andere, tot de Russische roulette met dynamietstaven. Werkelijk een explosief programma. Zij erbij. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Beste Fans. Ik presenteer, ter gelegenheid van mijn 30 jarig showjubileum, verschillende shows met Karin in het « Palais des Congrès » (Congrespaleis) te Luik (België) tijdens het feest van de 14-de juli (1994). Ik zal er mijn ondertussen wereldbekende Fakir-Show presenteren. Bij deze gelegenheid, zal ik op deze dag trachten mijn eigen wereldrecord te breken, door een karretje met twee personen voort te trekken, uitsluitend door de kracht met een vleeshaak in mijn tong. Mijn eigen oud record is op dit ogenblik 150 kg die ik maakte tijdens de waterfeesten op het meer van Overmere-Donk, op 5 augustus 1982. Ik zal proberen ditmaal met mijn tong 185 kg voort te trekken. De recordpoging zal voor het recordboek gecontroleerd worden door de deurwaarder, meester Malherbe. Ik zal er nadien ook een ontsnapping presenteren, hangend met mijn hoofd naar beneden, vastgemaakt aan mijn voeten met een brandend touw, aan een kraan van 40 meter in een dwangbuis, die door toeschouwers zal worden vastgemaakt en gecontroleerd. Eenmaal boven aangekomen, heb ik 3 minuten om uit deze netelige situatie te ontsnappen alvorens het touw doorbreekt en zich een onvermijdelijke catastrofe afspeelt. Na het vuurwerk, zijn mijn collega’s, vrienden, fans en familie uitgenodigd in het foyer van het Congrespaleis, voor een glas Champagne of andere drinks en Punch van de Antillen, ter gelegenheid van mijn jubileum. Alle details staan in jullie persoonlijke info. Drukken jullie de duimen voor mijn recordpoging van mijn eigen record en kom veeltallig. Jullie Seuqcaj.

Zeer trouwe Fans. Mijn 30-jarig showjubileum in het « Palais des Congrès » in Luik (België) tijdens het feest van de 14-de juli (1994) aan de oever van de Maas, was een groot succes. De recordpoging mijn eigen wereldrecord te breken is gelukt over de hele lijn en ging mijn wensen voorbij. Eersten, had ik het geluk, dat mijn show en mijn record, gepresenteerd werd, door mijn jarenlange vriend en collega, Daniel Jaqcady. En in plaats van 185 kg met een vleeshaak in mijn tong voort te trekken zoals voorzien, om mijn record van 150 kg van 1982 te breken, heb ik er op deze dag, 194 kg voortgetrokken, gecontroleerd en bevestigd door de gerechtsdeurwaarder, meester Malherbe. Alleen reeds de medewerking van de majeur van Saint-Pholien des Prés, Jean-Denys Boussart, bracht reeds met zijn vrolijk dynamisme, 120 kg op de weegschaal, had met alleen nog maar een dame uit het publiek nodig. Terug een wereldrecord op mijn palmares. De ontsnapping van de kraan in een dwangbuis, hangend aan een brandend touw, boven de Maas, is ook zonder ongelukken verlopen. Met een klein puntje op de « i », als op hetzelfde ogenblik van mijn ontsnapping op 40 meter hoogte, het vuurwerk tezelfdertijd losbrak. Na het vuurwerk, kwamen Karin, mijn kinderen, mijn vrienden, collega’s, fans en familie, mijn in het foyer van het Congrespaleis vergezellen, om tezamen met mij, mijn 30-jarig showjubileum te vieren. Buiten mijn vrienden, fans en familie, waren er ook veel collega’s van de goochelclub «Les 52» uit Luik. Ik kreeg er vele presenten en felicitaties, alsook van de organisator Alain Laroche; de generale konsul van Frankrijk, MM Dominique Pin; de burgemeester van Luik, Jean-Maurice Dehousse; de stadraad van Seraing, Jean-Mathy; de franse publieke relaties van de feesten, Eric Pirotte; en verschillende andere personen van de stad Luik en de Communauté Française. (Zie artikels press-nl-00 en Videoclip) Een zeer gelukt 30-jarig showjubileum. Afspraak in 5 jaar voor 1999. Jullie Seuqcaj.

Goedendag beste Fans. Op zondag 4 september 1994, presenteer ik voor de 18-de feestelijkheden van de Charlemagn’rie in Herstal, tijdens 2, 3 en 4 september, mijn ontsnapping aan de kraan, vastgemaakt door het publiek in een dwangbuis, ondersteboven hangend aan een brandend touw, boven het speelveld. Alsook mijn grote Fakir-Show in de grote tent. Doorlopend zijn er verschillende animaties op en rond het speelveld. In de grote tent zijn er ook, de trommelaars «La Relève»; Ray Garly en zijn Magic Show; Bilip en Lippo, kinderanimatie en Olivier Maricoux, goochelaar. Jullie Seuqcaj.

Zeer trouwe Fans. Op 05 november 1994, presenteer ik voor het « Cabaret Magique » waarvan de opbrengst voor kinderen in nood is, in de zaal cercle Saint-Vincent te Battice (België), met Karin, mijn wereldshow van Fakirisme. Deze unieke welvaartsavond is georganiseerd door Ginette Hosay en mijn collega Miguel Vulcan. De andere collega’s voor het goede doel zijn, Annia’s Dance School, Anthony Blake en Alexandra, Bob Carty, Elastique, Gianni Henderson, Louic, Olivier Maricoux, Miguel en Christina, en Philippe Thiry. Kom veeltallig. Jullie Seuqcaj.

Hallo mijn trouwe Fans. In enkele dagen vlieg ik van Frankfurt naar Indonesië in Jakarta ( 20 vlieguren) voor het wereldfestival der sensaties (World Daredevil Performer’s Festival) voor de tittel « Wereldkampioen 1995 » tussen 09 en 30 november 1994. Voor mij, zal het de derde keer zijn dat ik deelneem aan het wereldkampioenschap. Zoals gewoonlijk, worden de besten van elk land uitkozen, en zoals ik bij de eerste drie was in het voorgaande festival in Abidjan in 1989, ben ik terug uitgenodigd om aan dit festival deel te nemen, die om de vijf jaar plaatsvindt. Te zeggen, diegene die de tittel « Wereldkampioen 1990 », de « Grand-Prix » en de « Gouden Medaille » bekomen heeft, alsook de « Zilvermedaille » (Kim Yosouty - Japan) en « Bronzenmedaille » (John Sanders - USA). Dit jaar presenteer ik terug een ontsnappingssensatie, zoals tien jaar geleden in Tokio. Maar niet zoals toen met de vuurkist, maar de ontsnapping uit de « auto des doods ». Zij zal volgepropt met springstof en kerosine zijn. Het zal terug moeilijk worden zoals in Tokio, om eventueel een hoofdprijs te bekomen en zeker niet zo zelfsprekend als vijf jaar geleden in Abidjan met mijn Fakir-Show, die reeds wereldbekend was, maar het zal nog explosiever zijn. Steek een kaarsje voor mij aan. Ik zal jullie juist daarna, begin december informeren. (Vergeet niet de eventuele artikels te volgen op: press-nl-00) Tot dan, jullie Seuqcaj.

Halo Fans. Het verblijf in Jakarta was heerlijk, maar vooral natuurlijk, de finale, op 26 november 1994, gevolgd door het grootse banket, waren voor mij interessanter. Het was de derde maal dat ik terug aan deelnam en ik was terug ongerust geweest, zoals bij het eerste maal in Tokio, tien jaar terug. Want het was terug met een ontsnappingssensatie waarmee ik mij er presenteerde. Mijn ongerustheid was onnodig, daar de jury terug besloten had mij de hoofdprijzen te overreiken. Te zeggen, de tittel «Wereldkampioen 1995», de «Grand-Prix» en «Gouden Medaille». De «Zilvermedaille» won ook terug Kim Yosouty uit Japan en de «Bronzenmedaille» won Léonard de la Roche uit Canada. En ik kan jullie verzekeren, dat het niet eenvoudig gewezen is daaraan deel te nemen, daar de organisator van mijn «Millennium-Tour» (Wellington Enterprises) eerst niet akkoord was, daar dit niet voorgezien was in het programma en niet op onze reisroute. Maar zoals jullie zien, heb ik hen overtuigen kunnen. De beschrijving van de finale en het groot banket, kunnen nagelezen worden op press-nl-00 De uitleg is daarover te lang op hier te vermelden en zeker beter beschreven in de artikels. Geen nieuwe projecten in de nabije toekomst. Tot kijk, jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Halo mijn lieve Fans. Op zaterdag 14 januari 1995 om 15 u, werk ik met mijn Fakir-Show in het Cultureel Centrum van Seraing. (België) De leerlingen van het «Family-Circus» van Seraing, zullen ook het podium delen met professionele van de showbusiness. Zoals fakir Named Seuqcaj, de Luikse clown Elastique, de goochelaar Olivier Maricoux en de buikspreker Christian en zijn marionet César. Lees ook het artikel in franse spraak van 11.01.95 op: press-f-00 Kom veeltallig, tot kijk jullie Seuqcaj.

Hallo. Op zondag 4 juni 1995, presenteer ik fakirisme op het 1-ste internationaal magie gala van Clermont (België) ten gunsten van het rusthuis van Bève. Zijn eveneens aanwezig tijdens deze show: Bob Carty, kampioen van België in cartomamaie sedert 10 jaar; Olivier Prestant, poeet en manipulator van koorden; Olivier Maricoux, humoristieke magie; Philippe Thiry, een pater die veel doet lachen; Anthony Blake en Alexandra, groote illusies en dier-magie; Named Seuqcaj, Wereldkampioen in fakirisme en Miguel Vulcan en Emmanuelle, humoristieke magie et groote illusies. De opbrengsten van dit gala worden volledig overreikt aan het rusthuis van Bève, die 47 pensionaire telt: dit geld zal besteed worden in de transformatie van een ontspanningsruim. Zaterdagavond zullen Gianni Henderson en ikzelf, op de kleine plaats van Clermont, een kleine voorsmaak geven op de show van 4 juni. (Zie artikel: press-nl-00.html) Jullie Seuqcaj.

Hallo trouwe Fans. Ik presenteer op 24 februari 1996, mijn hypnoseshow in het «Caribe» in Fort-de-France (Martinique) om 20.00. uur. De show is dynamiek en creatief. Op presentatie van uw lidkaart, bekomt u een korting van 20%. De reservaties moeten gemaakt worden op: +597-131301. Tot Binnenkort hoop ik. Jullie Seuqcaj.

Halo Fans. Ziehier een informatie van mijn 4 volgende tournees, die zich tamelijk snel met een week op elkaar volgen, die tezamen 10 maanden in aanspraak nemen. Ik begin met mijn «Egypt-Fakir-Tour» die begint op 07 september in Caïro en eindigt op 27 oktober 1996 in Hurghada. Een week later vertrek ik terug voor mijn «South Sea-Tour» die begint op 05 november in Rarotonga op de Cook eilanden en zal eindigen op 27 december 1996 in Kadavu, in Matana op de Fidji eilanden. Opnieuw een week later, zijn wij terug vertrokken voor mijn «Orient-Mystic-Tour» die begint in Damascus in Syrië, op 05 januari en eindigt in Mukhalla, in Jemen, op 25 april 1997. Een week later begint mijn «Philippines-Mystery-Tour» op 02 mei in Manilla zal eindigen op 14 juli op het eiland Samal. Dit was voor jullie mijn agenda voor de volgende 10 maanden. Jullie kunnen alle details van mijn tournees nalezen  op: TOURS. Jullie Seuqcaj.

Halo lieve Fans. Op woensdag 10 september 1997, kunnen jullie mij zien met mijn Fakir-Show in « Gala de Magie et Grande Illusion » in het Cabaret-Théatre Lechaquiri te Ensival (België), in het kader van het 11-de lachfestival van Verviers. Als collega’s zijn er ook Miguel Vulcan (zweefnummer), José Cerhexe (magie), Giani Henderson (grootte illusies), Bob Carty (manipulatie) en Philippe Thiry (komische magie). Het is mijn collega en vriend Daniel Jacqady, de gentleman van de zakkenrollers, die zijn wapenbroeders zal presenteren. Vriendschappelijk, Seuqcaj.

Halo Fans. Ziehier een informatie uit mijn agenda, van einde oktober 1997 tot de maand augustus 1998, met 5 tournees et 3 privaatreizen. Ik begin met mijn «Bahamian-Hypno-Tour» die begint op 31 oktober in Hartfort Beach op Paradise Island en eindigt op 30 november 1997 in Great Abaco Island op de Out Islands. Begin december, neem ik een beetje vakantie om me te ontspannen en enkele vrienden te bezoeken in Egypte. Alsook natuurlijk om eventueel enkele nieuwe contracten te maken. Juist na de feestdagen, begin januari, vertrek ik terug voor mijn tournee «India-Fakir-Tour» die zal beginnen op 03 januari in Delhi en zal eindigen op 10 maart 1998 in Goa aan Arrosim Beach. De laatste week van maart, hervat ik mij een beetje privaat op de Malediven, waar ik reeds meermaals was. Vervolgens, vertrek ik voor mijn «Mystery-Tour-Route 66» een kleine tournee die begint op 03 april in Chicago en zal eindigen op 26 april 1998 in Santa Monica. Opnieuw enkele dagen later, vertrekken wij voor mijn «Malaysia-Show-Tour» van een maand, die begint in Kuala Lumpur, op 01 mei en eindigt in Terengganu, op 31 mei 1998. Twaalf dagen later begint mijn «Hawaiian-Show-Tour» op 12 juni in Honolulu op Oahu en eindigt op 31 juli 1998 in Maunaloa op Molokai. En in het midden van de eerste week van augustus, neem ik vakantie in Jordanië om terug wat te ontspannen en eventueel nieuwe projecten te maken. Dit was voor jullie mijn agenda voor de 10 volgende maanden. Jullie kunnen alle details van mijn tournees volgen op: TOURS zoals ook mijn privaatreizen op: REIZEN. Als er een verandering zou zijn of een speciaal iets, dan zal ik het jullie natuurlijk laten weten. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Hallo. Van 21 tot 30 augustus 1998, presenteer ik mijn mentaalshow in Port-au-Prince (Haïti) in het «Mont Joll». Het is een show met mysterieuze en actieve aspecten. Op presentatie van uw lidkaart bekomt u een reductie van 20%. Het zal een plezier zijn om enkele van jullie te zien. En vervolgens vlieg ik aanstonds na het « Mont Joll » met dezelfde show verder, voor een tournee van drie maand met mijn «Africa-Mental-Tour». Deze begint in Casablanca in Marokko, op 02 september en eindigt in Diani Beach in Kenia, op 12 december 1998. Tot binnenkort, jullie Seuqcaj.

Lieve Fans. Op de algemene aanvraag, ziehier het winnend nummer, van de tombola die ik vorige maand in Geneva georganiseerd heb, (09 januari 1999) ten gunste voor de kinderen met Leukemie. De eerste prijs was, mij voor één week te vergezellen met mijn optredens in Tahiti, tijdens de paasweek. (Vlucht en hotel met volpension inbegrepen.) Blauw ticket: 3571   Ik hoop, dat deze persoon zich zo snel mogelijk bij mij meldt, om alle informaties te verkrijgen. In vriendschap, jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Beste Fans. Het bridge tornooi dat ik in Keulen, op 01 april 1999, voor een goed doel georganiseerd heb, was een groot succes. De meeste van mijn Fans waren natuurlijk Duits, maar er waren ook verschillende Belgen et twee Fransmannen. Ik was zeer verheugd, dat ik dit evenement alleen maar georganiseerd heb, en ikzelf niet meegespeeld heb, want in bridge ben ik nu eenmaal geen aas. Bij mij is het eerder poker. Nog veel dank en tot ziens. In een week, begin ik mijn tournee «Florida-Escape-Tour». Deze begint in Orlando, op 08 maart en eindigt in Gulfcoast/Clearwater, op 20 mei 1999. (Zie Tours) Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Trouwe Fans. Eindelijk, het ogenblik is gekomen. Wij beginnen mijn «Millennium-Tour», met de première in Rio de Janeiro (Brazilië), op 16 juni 1999. Als ik zeg « wij », wil dit zeggen, mijn vijf « Seuqcaj-Mystery-Girls » en ikzelf. Alsook, de piloot, de copiloot (die tezelfdertijd mijn lijfwachter is) van ons privaatvliegtuig « Gulfstream V », die ons gedurende de hele tour zal begeleiden. Het zal de langste tour van mijn carrière worden, met mijn volledig nieuwe show «Ongelooflijke Experimenten & Buitengewone Fenomenen» © ® ™ over de hele wereld. De onderschriften van alle contracten zijn noch niet volledig beëindigd, maar wij zijn nu reeds tot in het begin van 2001. Niet slecht hé. Ik zal trachten om jullie zo goed als mogelijk op de hoogte te houden, wat deze tour aangaat. Maar daar dit teveel zal worden, om op deze zijde te vermelden, zal ik extra zijden ontwerpen voor deze tour. Ik zal trachten om er mooie zijden van te maken, die zich langzaam één na één zullen opbauwen. Deze zullen eenvoudigweg «Millennium-Tour» genoemd worden, die jullie na elke interessante nieuwigheid kunnen opzoeken op: (fan-club-n-1.htm) Dit zal niet eenvoudig worden, want ik moet eerst nog mijn «Florida-Escape-Tour» beëindigen op 20 mei 1999. Vervolgens blijven mij nog amper drie weken om mijn koffers te pakken, voor de langste tour van mijn carrière. Kruisen jullie de vingers voor mij, ik zal het hard nodig hebben. Tot binnenkort, jullie Seuqcaj.

Hallo Fans. Voor allen die mijn grootste tour van mijn carrière niet volgen op: (fan-club-n-1) ziehier een kleine info. Ik ben amper 9 weken onderweg met mijn «Millennium-Tour» en heb zojuist op 22 augustus 1999, de «PRESS-CUP 1999 BEIRUT» in Beiroet in Libanon gewonnen, in het Hotel Regency. Dit was niet voorgezien, maar doet altijd plezier. Tot kijk, jullie Seuqcaj.

Lieve Fans. Het was fantastisch in Monte-Carlo. Zoals jullie weten, vierde ik op deze dag mijn 35-jarig showjubileum, op 24 september 1999, tussen mijn «Millennium-Tour». Mijn 25-ste had ik in Bollendorf (Duitsland) gevierd, mijn 30-ste, in Luik, en nu hadden vrienden en collega’s, mijn 35-ste als verassing voor mij in Monte-Carlo voorbereid. Het is niet gemakkelijk, om jullie uit te leggen wat alles op deze dag gebeurt is. Ik had daar ook verschillende persberichten, in het Frans natuurlijk, waarvan ik er één van heb vertaald, van de krant «Nice Matin» in mijn berichten van mijn «Millennium-Tour» op: (fan-club-n-1)  Zo zien jullie maar, wat jullie Hexenmeester zo alles op één dag verwezenlijkt. Zo mijn lieve fans, dit was dan mijn bericht van mijn 35-jarig show- jubileum. Beter dan het artikel van «Nice-Matin», had ik het zelf niet kunnen beschrijven. Ondertussen ben ik hier al in Fort-de-France, en alles verloopt prima. Groetjes aan allen van mezelf en Consuela. Vergeet niet, dat ik tijdens mijn lange tournee, wij ons in Hongkong, in China ophouden, zodat ik mij voor de vierde maal kan presenteren bij het wereldfestival der sensaties (World Daredevil Performer’s Festival) tussen 25 november en 12 december 1999. Alsook de « Zilvermedaille » (Kim Yosouty - Japan) en « Bronzenmedaille » (Léonard de la Roche - Canada). Ik zal niet veel tijd hebben om hierover hier te schrijven, daar jullie zich wel kunnen voorstellen, dat ik reeds mijn handen vol heb met mijn tournee «Millennium-Tour». Ik presenteer natuurlijk een deel van mijn show, waarmee ik ondertussen onderweg ben. «Ongelooflijke Experimenten & Buitengewone Fenomenen» © ® ™ Volg eventueel de artikels op:press-nl-00) Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Hallo lieve Fans. Verschillende onder jullie hebben mij geschreven, of het niet mogelijk is, om eventueel kortingen te krijgen tijdens mijn «Millennium-Tour» doorheen de wereld, met mijn volledig nieuwe show «Ongelooflijke Experimenten & Buitengewone Fenomenen» © ® ™. Daar ikzelf niet beslissen kan, maar mijn agentschap «Wellington Enterprises» in het W.T.C. in New York, was het niet eenvoudig. Maar ik heb nogmaals op mijn aard aangedrongen, zoals verschillende onder jullie kennen, en heb tenslotte mijn wil doorgezet. Ik heb een korting van 50% kunnen bekomen met jullie lidkaart, voor mijn nieuwe show «Ongelooflijke Experimenten & Buitengewone Fenomenen» © ® ™ voor volgende maand, op 21 en 22 juli 2000 in Agadir bij «Jimmy’s». (Zie Tours) Zonder mezelf te eren, kan ik jullie zeggen, dat het een fantastische show is, waarvan ik mijn «Première» van mijn «Millennium-Tour» in Rio e Janeiro, op 16 juni 1999 begonnen heb, en reeds geplant is tot 11 november 2001. De grootste tour, die ik tot op heden in mijn carrière gemaakt heb. Zonder de «Seuqcaj-Mystery-Girls» te vergeten, die mij gedurende mijn hele show vergezellen. Met hun pluimen en paletten, een echt plezier voor het oog. Opgepast, U bent verplicht de reservaties zelf te maken en niet bij mij. Te zeggen: Casablanca – Tel. +212-22-209090. Vergeet niet uw lidnummer van de Fanclub te vermelden, om van de 50% korting te kunnen genieten. Op jullie persoonlijke info, heb ik verschillende hotels vermeld van diverse categorieën, voor jullie eventueel verblijf. Een goede verontschuldiging om er eventueel een vakantie van te maken. Ik hoop er jullie veeltallig te zien. Jullie Seuqcaj. P.S.: Zoals het mij van de organisatie ten oren is gekomen, zouden er voor vrijdag al bijna geen plaatsen meer vrij zijn. Dus ...

Hallo lieve Fans. Mijn jongste zoon, Seuqcaj Jr. (Gabriël) evenals zijn levenspartner Alex(andra) hebben mij de vreugde gemaakt, mij voor de tweede keer grootvader te maken. De eerste was Allan, waarover ik jullie al in een van mijn vroegere info's geschreven heb. Nu is het terug een jongen, met naam Joye. Ik ben tamelijk laat op de hoogte gebracht worden, maar mijn zoon is niet zo zeer, om op mijn schrijven en oproepen te antwoorden. Maar, het belangrijkste is, dat het de baby en de moeder goed gaat. (De papa ook). Ik moet jullie niet meedelen, hoe fier ik ben, zelf vader van vier kinderen, voor de tweede keer grootvader geworden te zijn, en dank beide van heel mijn hart. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Halo Fans. Ik heb niet veel tijd gehad, tijdens mijn «Millennium-Tour» om jullie te berichten over het Wereldfestival der Sensaties, (World Daredevil Performer’s Festival) die plaatsvond tijdens mijn «Millennium-Tour» tussen 25 november en 12 december 1999 in Hongkong, in China. Maar ik veronderstel, dat de meeste gevolgd hebben op mijn zijden van mijn «Millennium-Tour» (fan-club-n-1) en op de zijden van mijn persartikels. (press-nl-00) Het verblijf was kort en stressig, door mijn tournee, maar voor mij was de finale en het banket het meest interessant. Zoals ik reeds goed getraind was met mijn nieuwe show «Ongewoonlijke Experimenten & Buitengewoonlijke Fenomenen». © ® ™, sedert 16 juni 1999, met van tijd tot tijd, meerdere shows per dag, had ik geen problemen. De jury kondigde aan, «And the winner of the World Daredevil Performer’s Festival from this year is, Mister Seuqcaj Named ». De hoofdprijzen, t.t.z., de tittel «Wereldkampioen 2000», de «Grand-Prix» en de «Gouden Medaille», waren voor de vierde keer in 15 jaar voor mij. De «Zilver Medaille» werd gewonnen door de Amerikaan John Sanders, die reeds de bronzen medaille 10 jaar geleden in Abidjan in 1989 gewonnen had. En de «Bronzen Medaille» is overhandigd worden aan de Japanner Kim Yosouty, die reeds 2 zilver medailles gewonnen had, in Abidjan in 1989 en in Jakarta in 1994. Het verloop van de finale en het banket, zijn beschreven in de verschillende artikels op: (press-nl-00.html) In twee dagen, ga ik verder met mijn «Millennium-Tour» (Zie: fan-club-n-1) met mijn show «Ongewoonlijke Experimenten & Buitengewoonlijke Fenomenen». © ® ™, tezamen met mijn 5 «Seuqcaj-Mystery-Girls» in het hotel Anca Kuta in Bali, in Indonésië. Tot kijk, jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Lieve Fans. Op 29 september 2001, hebben wij ons 10-jarig jubileum van mijn agentschap "Rising Star" gevierd, sedert zijn gronding op 04 september 1991. Het was het eerste feest dat ik organiseerde sedert het einde van mijn «Millennium-Tour» en ook het eerste sedert mijn nieuwe woonst in Duitsland. Daar ik niet veel tijd had, om mijn uitnodigingen op te sturen, sedert het voortijdige einde van mijn tour op 11 september, (Zie: fanclub-nl-26), door de catastrofe in N.Y., waren er minder gasten als ik gehoopt had. Tussen de 34 uitgenodigden die voor deze gelegenheid aanwezig ware, waren de meeste natuurlijk uit Duitsland, maar ook enkele vrienden uit België en Frankrijk. De barbecue was zeer gelukt en iedereen was zeer tevreden. Wij hebben natuurlijk over verschillende artiesten gesproken en over eventuele contracten. Nogmaals dank aan allen die aanwezig waren, alsook aan allen die mij felicitaties opgestuurd hebben, per e-mail en per post. Wij maken dit opnieuw omstreeks september 2006. Tot kijk. Jullie Seuqcaj.

Halo lieve fans. In het verleden, heb ik meermaals in mijn info's over mijn dieren geschreven. Maar regelmatig krijg ik post, met de vraag, wat voor dieren ik heb. Het is waar, dat er steeds nieuwe fans komen, en deze mijn vroegere info’s niet kennen. En bovenop veranderen mijn dieren af en toe. Ziehier nogmaals in het kort, het antwoord aangaande mijn dieren. De meeste van mijn dieren bevinden zich in mijn woonplaats in Duitsland, waar ik een groot grondstuk heb die geëigend is voor mijn dieren. In Duitsland heb ik zeven perserkatten. Vijf witte, een grijze en een beige. Veertien slangen, waarvan acht python molurus (2 albino’s) een python reticulatus, twee boa constrictors en drie cobra’s. Drie krokodillen en één alligator. Een kweek van muizen en ratten. Een koppel pauwen, een koppel eenden, een koppel chinchilla’s, een koppel Guineese biggetjes, een koppel egels, en vijf hamsters. Zeven schorpioenen (Afrikaanse reuzen) en twaalf vogelspinnen. Zeven piranha’s en tientallen exotische vissen. Normale kippen en kleine Amerikaanse vechthanen. En een hele reeks dwergkonijntjes, de meeste zwart of wit. En natuurlijk de fierheid van mijn hele zoo, mijn tijger uit Sumatra, genoemd «Ceylon». Die mij al heeft laten afzien en waarvoor ik mij meermaals heb moeten doorvechten. Ceylon is mannelijk, en de kleinste van zijn ras. Het is de enige die zo’n lange baart heeft. Ik had hem van een collega in Oost-Duitsland gekocht, nadat de muur van Berlijn gevallen was. Ik had hem vroeger al kennen geleerd, tijdens mijn verschillende optredens, als Oost-Duitsland nog bezet was. Heel zijn leven had hij bij zijn meester gewerkt, in zijn groot illusienummer. Ik had het heel nummer gekocht, met zijn reiskooi en podiumkooi. Natuurlijk hadden wij nu niet genoeg meer met onze auto en aanhanger, om onze verschillende shows te presenteren, en moesten wij nu een grote camionette aankopen. Met mij, bleef hij eenvoudig zijn nummer doen, die hij altijd al gepresenteerd had. In aanvang moest ik zeer veel met hem oefenen, en moest ik mij aan hem gewonen, maar vooral moest hij zich aan mij gewonen. (Ha-ha). Thuis had ik voor hem een echt chalet gebouwd met een reuze gegalvaniseerde kooi eromheen, die rijkelijk de gevraagde maten van de autoriteiten overtroffen. Ik had natuurlijk alle papieren en vergunningen en het hoofdakkoord van onze burgemeester. Alles verliep wonderbaar. Na korte tijd, hadden wij hem allemaal geadopteerd en hij had ons geaccepteerd. Hij was trouwens ondertussen al een goede maat met mijn jongste zoon Seuqcaj Jr. geworden. Maar onze vreugde bleef niet duren. Al onze buren hadden hem geaccepteerd en hadden hem van dichtbij kennen geleerd, als ik het hele dorp en andere gasten, uitgenodigd had, ter gelegenheid voor het feest dat ik gegeven had, voor het éénjarig bestaan van het artiestenagentschap «Rising Star», met uitzondering van een Luxemburgse vrouw, die daar zelf niet woonde, maar die een grondstuk met groenten had, die aan het onze reikte. Zij wou dat mijn tijger verdween. Op het podium had ik dit al meermaals doorgevoerd, maar voor altijd, kwam dit niet ter sprake. Daar ik in orde was, met al mijn papieren en vergunningen, kon zij niets doen. Vervolgens heeft zij het met een petitie verzoekt bij al onze buren. Daar had zij ook geen geluk, want niemand had iets tegen onze tijger, in tegendeel, en verder verstond ik mij zeer goed met de dorpsbewoners. Daar zij zich niet gewonnen wou geven, zonder dat zij zelf in het dorp woonde, ging zij hulp zoeken (janken) bij haar broer in Luxemburg, die advocaat was. Om het verhaal kort te houden, had hij een oude wet gevonden, uit de tijd van Napoléon, die stipuleerde, dat men geen roofdier in een dorp mocht houden, met zoveel inwoners, enz. Mijn familie en ikzelf, hebben ons natuurlijk alle ingezet, om het ergste te vermijden. Puntje bij paaltje, na een heen en weer schuiven, zijn de autoriteiten die ik zelf zeer goed kende, bij ons gekomen en hebben zich eerst verontschuldigd, met de woorden, dat zij er niets konden aan doen, maar dat «Ceylon» niet mocht blijven. Behalve als ik een leeg grondstuk vond, waarop ik heb instaleren kon. Ik zij hun, dat dit belachelijk was, want juist dit maakt het gevaarlijk, als voorbijkomende kinderen toevallig voorbijkomen om te spelen en de tijger zien, volledig alleen achter zijn tralies, zonder enkele bewaking. Waar tenslotte thuis, steeds opzicht was om hem te verzorgen en dat wij zelf een kamera aangesloten hadden, om hem vanuit de woonkamer te kunnen opserveren. De autoriteiten zeiden mij, dat zij ons verstonden en mij gelijk gaven, wat de veiligheid aanging, maar dat het nu spijtig de wet was, zelf als deze nog van Métusalem stamde. Zij overreikten mij een officieel papier, waarop vermeld stond, dat wij 1 maand tijd hadden om hem uit het dorp te brengen en om een andere oplossing te vinden. Daarna zouden wij een grote boete krijgen, voor elke dag die over deze datum ging, alsook het gerecht. Wat konden wij doen op 4 weken? Daar wij allen Ceylon niet aan zijn lot wouden overlaten, moesten wij een oplossing vinden. Wij zochten overal in de omgeving naar een oplossing, maar wij vonden niets adequaat, om zijn zekerheid en deze van de anderen. Wij hebben er zelf aan gedacht, om iemand te nemen die op hem oppast. Maar dit zou een oplossing zijn, die ons niet zo paste, daar wij zelf bij onze mooie tijger wouden zijn. Wij alarmeerden al onze vrienden en kennissen, maar intussen vervloog de tijd. Daar de tijd knap werd, moest men een snelle oplossing vinden, zelf als deze provisorisch zou moeten zijn. Met het mes op de keel, moest ik nu snel reageren. Aan het einde van mijn Latijn, en geen betere oplossing vindend, had ik met mijn vrouw een staatsraad gevonden, aan de Luxemburgse zijde, die een boerderij had, en die er niets op tegen had, om voorlopig onze Ceylon te herbergen. Het was maar provisorisch, maar ondertussen waren wij gered. Daar wij zelf aan de grens woonden, was het 20 minuten met de auto, aan de andere zijde, in Luxemburg. Wij gingen hem 2 à 3 keer per dag bezoeken, om hem te voeden, te verzorgen, zijn toilet te maken, en hem vooral veel liefde te geven. Daar het provisorisch was, hadden wij hem in een voorlopige kooi moeten plaatsen, die natuurlijk niet de grote had die hij gewoon was, en dit maakte ons alle treurig. Maar dit alles was ondertussen voor zijn goed, tot wij snel een betere plaats vonden, waar hij terug naar hartelust kon lopen. De eigenaar van de boerderij had ons versproken, niets tegen niemand te zeggen, over onze voorlopige oplossing, en zei zelf, dat het voor hem niet goed zou zijn, voor zijn verdere carrière. Dit was in ons voordeel. Daar wij voorlopig maar 2 à 3 keer per dag bij hem zijn konden, kwam een werkman van de boerderij, een Italiaan, regelmatig een oogje op hem werpen. Wij hadden hem een beetje geleerd, hoe hij met hem moest omgaan. Kort daarop, kwamen de autoriteiten ons terug bezoeken, om te kijken, of de tijger werkelijk weg was, zoals zij dit gevraagd hadden. Daar zij bemerkten, dat wij gevolg aan het protocol gegeven hadden, waren deze tevreden, en verontschuldigden zich nogmaals voor de onaangenaamheden. Voor hen was de zaak afgesloten, maar voor ons, ging de kwellerij verder. Natuurlijk zochten wij ondertussen verder naar een betere en blijvende oplossing voor Ceylon, om hem een beter leven te kunnen geven. Daar in zijn actuele situatie, was het niet ideaal, maar daar waren wij allen van bewust. Maar in plaats van een beetje te kunnen uitrusten van de laatste weken, wou het de bestemming anders. De werkman, die zijn baas versproken had, niets te vertellen aangaande de tijger in de boerderij, had spijtig genoeg daarover verteld tijden een alcoholroes. Op een twee drie, had zich het nieuws als een loopvuur verbreidt, tot in de omliggende dorpen. De Fakir had zijn tijger bij de staatsraad verstoken. Wijzelf waren amper op de hoogte van het lek, hadden wij al de dierbescherming op onze hals, wat natuurlijk verstaanbaar was. Zij namen het ons niet al te kwalijk, dat wij onze tijger zonder officiële toestemming in de schuur geplaatst hadden, maar vooral dat de tijger in een veel te kleine kooi was. Wij hadden het goed, alles van in het begin tot het einde te vertellen, en hun te tonen, dat de tijger bij ons, steeds alles bekomen had, trouwens meer wat hij nodig had, het was niet eenvoudig om te verhandelen. Wij vertelden hen, dat wij wisten, dat zijn voorlopige onderkomst, niet dat was, wat wij hem wilden geven, maar dat hij enkele weken terug, nog alles had wat hij nodig had, maar door een persoon die geen hart voor dieren had, alles ondersteboven gekomen was. Om het kort te maken, de zaak werd voor het gerecht van Luxemburg gebracht. De uitspraak van de Rechter was, dat hij ons geen boete of straf wou geven, daar hij vond dat wij al genoeg afgezien en bestaft geworden waren, mentaal en financieel. Maar dat de tijger in een zoo zou gebracht worden. Daar Luxemburg geen zoo had, werd hulp gevraagd aan de zoo van Antwerpen in België. Ik had goed hen te vertellen, dat de tijger steeds alleen geleefd had, en dat hij zich niet met zijn rasgenoten zou kunnen aanpassen. Zonder te vergeten, dat de anderen dit zouden rieken, en de kans erop bestond, dat zij hem zouden uitsluiten, en misschien zelf zouden aanvallen. Ik had zijn probleem zeer goed bestudeerd. Ceylon had zich nog nooit in zijn leven moeten verdedigen. Maar niets aan te doen. Twee dagen na de uitspraak en nadat wij van Ceylon afscheid hadden genomen, hebben zij hem met een camionette van de zoo van Antwerpen komen afhalen. Wij waren allen zeer triest en hebben vele traantjes vergoten, vooral mijn vrouw en ik, daar wij ons steeds om hem bezorgt hadden. Daar ik wist, dat dit mij alles te ver ging, en dit alles begonnen had, door een vrouw die de dieren haatte, wist ik, dat ik dit niet zou verdragen en dat ik mij zou ergeren. Daarom was ik zelf niet aanwezig als zij hem hebben komen afhalen, maar mijn vrouw Karin. Zij hadden ons ook versproken, dat de tijger mijn eigendom bleef en dat wij hem privaat mochten bezoeken zo dikwijls wij wouden. Tot hier ons triest lot en vooral deze van Ceylon. Natuurlijk hebben wij hem aanstonds bezocht van zodra dit mogelijk was. Zoals ik het voorspeld had, hadden zij hem alleen moeten plaatsen, daar zijn rasgenoten hem niet accepteert hadden. Ik weet nog, toen wij hem voor de eerste keer bezocht hadden, met mijn vrouw en mijn beide zonen. Hij zag er tamelijk ongelukkig uit, in een kooi die natuurlijk groter was als deze van onze voorlopige schuur in Luxemburg, maar lang niet zo groot, als deze waarin hij bij ons thuis in Duitsland geleefd had en waar hij gelukkig gewezen was met ons. Wat ons verheugde, was dat hij ons aanstonds erkent had, van zodra hij ons bemerkt had. Als een tijger vrolijk is, dan «blaast» hij op zijn persoonlijke manier. Mijn jongste zoon en ikzelf kennen deze blaasspraak, daar wij vroeger dikwijls genoeg zo met hem communiceert hadden. Alzo probeerden wij alle twee hem te antwoorden. Wij wisten niet of hij ons verstaan had, maar wij zagen dat het hem goed deed ons terug te zien. Natuurlijk was het afscheid nemen terug zeer pijnlijk. In afwachting nam het leven terug haar normaal verloop en ik concentreerde mij terug op mijn beroep, mijn optredens. Zonder daarvoor onze lieve Ceylon te vergeten. De tijd gaat verder en het leven baant zijn weg. Daar ik steeds meer en meer door de wereld reis, vindt mijn vrouw Karin, dat wij niet genoeg thuis verblijven en dat zij niet genoeg de vriendinnen van haar jeugd kan zien. Zij beslist mij te verlaten en opnieuw in Luxemburg te gaan wonen zoals vroeger. Wij hebben ons op vriendelijke basis verlaten, en het gebeurt dat ik haar terugzie, of dat zij bij mij komt om tezamen iets te vieren. Ondertussen zijn mijn twee zonen groter geworden en verlaten het huis, om hun eigen leven te leven. Daar zij hun studies in Bastogne in België gemaakt hadden, instaleren zij zich daar eerst tezamen, om vervolgens elk hun eigen woning te hebben. Dit heeft niets meer met mijn tijger te maken, maar is omdat jullie een idee zouden hebben van de tijd die vergaat. Ondertussen maken mijn beide zonen enkele shows, maar vooral de jongste, bewijst dat hij mijn genen heeft en behaard verder te gaan zoals zijn vader in de showwereld. Vooral in tafelmagie (close-up) en het Fakirisme. Hij adopteert met mijn toestemming de artiestennaam «Seuqcaj Jr.». Ik verhuis en verlaat mijn dorp. Daar ik daar geen plaats genoeg heb, verhuis ik opnieuw, om aan te komen waar ik nu in Duitsland woon. Ik moet jullie niet vertellen, dat tussen mijn optredens, als de tijd het mij toelaat, ik af en toe mijn kleine Ceylon ging bezoeken. Telkens als ik hem terugzag, bemerkte ik, dat hij zich steeds meer en meer liet gaan. Telkens sprak ik met de directie en het comité. Zij confirmeren mij alle dat ik gelijk had en als wij niet snel iets deden, hij zichzelf zou laten sterven van verdriet. Na verschillende maanden heen en terug, bekom ik eindelijk terug de toelating hem terug bij mij te nemen. Ik kan jullie zeggen, dat het helemaal niet gemakkelijk was terug alle vergunningen te bekomen. Het heeft veel voordeel gehad, dat ik had kunnen bewijzen, onder welke condities ik mijn tijger had gehouden, en dat hij meer plaats en vrijheid bij ons had gehad als in de zoo. Wij hadden hem eenvoudig weg verwend. In de winter bekwam hij warme melk, en voor de feestdagen bekwam hij af en toe een lekkere eend. Alles persoonlijke verzorging, die men hem in een zoo niet geven kan, al is het alleen maar financieel gezien. Ik had het voordeel dat ik steeds eigenaar gebleven ben en dat al zijn papieren nog steeds in orde op mijn naam waren, alsook in het «Roofdier-Boek». Nadat ik na zo lange tijd eraan gewerkt had, om mijn Ceylon terug te bekomen, kwam de positieve toestemming toch opeens onverwacht. Want ik had geen grote camionette meer voor het transport van Ceylon en ook geen aangepaste woongelegenheid voor zijn behoefte. (Chalet, kooi, enz.) Geen probleem, ik wist wat ik wou, en ik wou zeker niet terug dezelfde fout maken die ik vroeger gemaakt had, om het beste voor Ceylon te willen, zonder mij bewust te zijn geweest, dat er nog een oude wet bestond uit de tijd van Napoléon, die normalerwijze in deze tijd niet meer toestemt. Maar de wet is de wet en ik had mijn les geleerd. Het was terug een wedloop met de tijd, maar ditmaal hing het van mijzelf af, wanneer ik Ceylon terug kon meenemen, en ik had nu niemand tegen mij. Bij mij had ik plaats zoals in Wallendorf, maar met deze fameuze wet, wou ik terug niet dezelfde fout maken. Een verwittigde man is er twee waard. Daar ik steeds gehoopt had Ceylon terug te mogen bekomen, had ik reeds verschillende eventuele geëigende grondstukken in het oog gehad, rondom mijn nieuw dorp. Het was alleen maar een vraag welke ik nemen zou en een prijsvraag. Tien dagen daarna had ik mijn grondstuk niet ver van bij mij, alsook alle «gemeentevergunningen». De laatste tijd dat ik nog met de directie en het comité van de zoo verhandeld had, en een goed einde in vooruitzicht was, had ik al met een Z.V.W. (Zonder vaste woonplaats) gesproken, die mijn voorslag aangenomen had, om zich gans om mijn mooie kleine tijger bezig te houden. Ik kondig hem het goed nieuws aan en vraag of hij nog steeds akkoord is. Geen probleem zegt hij mij, en is zeer tevreden met de condities die ik hem aanbied. Mij interesseert deze oplossing en het maakt ook nog een gelukkige man meer. Ik begin aanstonds de werken. Ongeveer in dezelfde stijl als vroeger, met chalet en een gegalvaniseerde kooi eromheen, zelf enkele kwadraatmeter meer. In vijf dagen had ik alles opgebouwd met hulp van enkele vrienden uit het dorp. Alleen de tijd dat het beton droog werd en een grote camionette te huren, daar ik de mijne niet meer had, en ik kon hem afhalen. Enkele dagen later, was Ceylon terug «thuis». Het was natuurlijk niet volledig hetzelfde, maar ik denk dat hij mij dit vergeven heeft, ziende dat hij gelukkig was terug bij mij te zijn en terug lopen te kunnen naar zijn goeddunken. De eerste dagen bemerkte ik dat hij gelukkig was, maar dat hij niet meer zo levendig was als vroeger. Nadat ik hem terug door een dierarts liet onderzoeken, zei deze mij, dat hij Artrose had. En ja, bij ons had hij steeds op strooi op de houten planken van het chalet geslapen, en in de zoo op strooi op het koude beton. Beetje per beetje begonnen wij terug tezamen te werken. Maar hij is nooit meer zoals vroeger geworden. Hij was veel zwakker geworden. Tijdens mijn «Millennium-Tour» heeft hij zelf een zodanig grote verkoudheid gehad, dat ik dacht dat hij zou sterven. Maar met heel veel verzorging (warme melk et honing) en veel liefde, kreeg ik hem terug op de benen. (Zie: Fanclub-NL-19) Maar na mijn millennium tournee is hij nooit meer op het podium geweest. Hij loopt meer en meer eenvoudig voor zich uit, en ik denk dat hij zijn laatste tijd als tijger geniet, waarschijnlijk denkend aan zijn glorierijke dagen doorheen de wereld en alle applaus voor zijn eer. Dit was alzo aangaande mijn dieren in Duitsland. Sorry, ik had gezegd dat ik het kort zou houden, maar ik kon het niet laten het wedervaren met mijn mooie Sumatra-tijger «Ceylon» met jullie te delen. De meeste van mijn dieren werken met mij tezamen in de een of andere show. (Magie, Illusies, Fakirisme,…) Men moet ook zeggen, dat men hier in Duitsland zeer strikt en moeilijk zijn aangaande de verblijfplaats, de hygiëne en de papieren (Cites) van de dieren. Regelmatig krijg ik controles van de autoriteiten. (Om te beter voor de dieren). En ik moet zeggen, dat ik meermaals complimenten gekregen heb. Want voor de meeste van mijn exotische dieren, tracht ik hen het maximum een natuurlijke omgeving aan te bieden. Diegenen die reeds bij mij in Duitsland en Brazilië op bezoek waren weten dit wel. Verschillende foto’s van mijn verschillende dieren zijn te zien op: Pictures-Magic en Pictures-Fakir. Gaan wij verder met Luik in België. Dit zal zeer snel gaan. Want zoals ik jullie al geschreven heb, zijn de meeste van mijn dieren in Duitsland. Hier in België heb ik zo te zeggen bijna geen dieren. Alleen maar om mij een beetje gezelschap te lijsten en om toch enkele kleine dieren te laten verschijnen als ik een kleine show moet presenteren. Het is te zeggen, een koppel Guineese biggetjes, een dwergkonijntje en een koppeltje parkieten. Maar het is zelden dat ik in België een show presenteer, een vraag van prijs! En als ik er maak, is het meestal een van mijn drie Fakir-Shows. Zoals jullie zien, is het snel opgeteld voor Luik. In Brazilië in Rio, heb ik nochtans plaats genoeg. Maar daar het de vader (José) van mijn verstorvene vrouw Consuela is, die de Haciënda in mijn afwezigheid in orde houd, wil ik het niet overdrijven. Ik ben al zeer tevreden dat hij voor het onderhout van de Haciënda zorgt. Hier heb ik 3 pythons, 2 koppeltjes tortelduiven en 2 koppeltjes pauwduiven. En mijn fierheid hier, zijn mijn twee Ara’s en mijn witte Kaketoe. Ik hoop dat ik met deze info, jullie aanvraag gerecht ben gewezen, vooral voor de nieuwe leden. Sorry, dat het een beetje langer is geworden als geplant, maar ik denk dat jullie het niet erg vinden een beetje meer uitleg te hebben gekregen als geplant. Tenslotte ben ik het die meer werk heb, vooral dat ik alles in zes spraken moet vertalen. Maar dit maakt mij een vreugde jullie een beetje op de hoogte te houden. Tenslotte zou ik waarschijnlijk zonder jullie minder groot zijn. En verschillende van mijn trouwe Fans helpen mij veel bij mijn projecten et maken mij een goede publiciteit. Wij hebben niet voor niets de beste Fan en de beste Fanclub uitgevonden. Kusjes aan allen en ik hoop tot binnenkort. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Lieve Fans. In mijn vroegere info's had ik jullie al geschreven over de stunts die ik als dubbel voor verschillende acteurs van de 7-de kunst gemaakt heb. Enkele maanden geleden heb ik terug een acteur gedubbeld voor een Duitse film met de naam "Burning Live", onder der regie van Peter Welz, met als hoofdsacteurs Max Tidof, Anna Thalbach, Maria Schrader et Dany Levy. Ik heb er jullie niet vroeger over geschreven, omdat ik niet wist wat de film eventueel zou worden, (Ha-ha) omdat ik alleen maar het deel van het script te lezen heb gekregen, wat mijn deel aanging. Ondertussen, heeft de regisseur mij medegedeeld, dat hij denkt dat het een succes wordt. Hij heeft mij voor volgende week uitgenodigd (17 November), voor de première in Berlijn, met alle tamtam dat erbij gehoord. In deze film dubbel ik de hoofdacteur Max Tidof, die een kermisman speelt. Op een zeker ogenblik in deze film, doorboord hij zijn hand met een naald. Jullie hebben alles begrepen. De handen die jullie in deze film zien, zijn natuurlijk die van mij. Een die de naald vasthoud en de andere met een grote naald van de ene zijde naar de andere doorboort. Het schijnt dat zij gedurende weken gezocht hebben, om iemand te vinden die deze speciale presentatie die in het script vermeld stond kon uitvoeren. Nog een opmerking ter informatie. De opnamen waren in Berlijn, en de dag dat ik Max Tidof moest dubbelen, was het een ijskoude dag. Ik kon mijn vingers bijna niet meer bewegen. Hetgeen mijn presentatie onmogelijk zou maken. De regisseur, die gezien had, dat mijn vingers naar het blauw toeliepen, bracht mij een soort van warmende metalen doosje met chemicaliën erin. Een in elke hand, de handen in mijn manteltas, en 45 minuten daarna, konden wij de close-up opnamen filmen, van de naald die de hand doorboort. Nog een presentatie meer op mijn palmares. Natuurlijk komt de film eerst in Duitsland uit, en ik weet niet wanneer hij in de andere landen uitgestraald wordt. Ik denk dat dit afhangt van de aanvraag. Maar misschien komt hij ook op videocassette. Vergeet niet, de film noemt "Burning Live". Tot kijk, jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Halo mijn lieve Fans. Op zondag 03 november 2001 om 20 u, werk ik met mijn Illusies in de feestzaal « Zum Tünnes » in Deidenberg (België). Ik zal op deze avond ook een voorspelling maken, van de lottocijfers voor 11. mei volgend jaar 2002. Onder de ogen van de toeschouwers zal de omslag verzegeld worden en aan de pastoor Karl-Heinz Calles uit Oudler, in zekerheid gegeven worden. Eerst op zaterdag 11 mei 2002, na de trekking van de lottocijfers, word de omslag door de pastoor Karl-Heinz Calles geopend en de voorspelling bekent gemaakt, op de Comisa/Eifel-Ardennen-Schau in St. Vith. Lees ook het artikel daarover (Voorspelling van de lotto cijfers voor 11 mei volgend jaar) op: press-nl-00 Niet missen, jullie Seuqcaj.

Lieve Fans. Op 22 april 2002, kom ik met twee uittreksels van het eerste deel van mijn Fakir-Show (nagelbed & glasbed) op het franse kanaal A2. In de zending «C’est au programme» met Sophie Davent. Het thema gaat over de «pijn». Vergeet het niet, tot kijk In twee weken vertrek ik voor mijn «Australian-Show-Tour» die begint op 08 mei in Ayers Rock in Australië en eindigt op 16 oktober 2002 in Auckland in Nieuw Zeeland. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Lieve Fans. Het is op 19 oktober 2002, dat wij ons 15-jarig jubileum gevierd hebben van "Star Production", sedert zijn bestaan op 02 oktober 1987. Deze keer, had ik meer tijd om de uitnodigingen op te sturen, wat ik vorig jaar niet had voor het 10-jarig bestaan van mijn agentschap "Rising Star". Ondertussen was mijn tuin met zijn prachtige vijver ook volledig afgewerkt. Daar men enkele dagen vooraf geen mooi weer voor deze dag aangekondigd had, had ik een wonderbaar buffet voorbereid. De 52 aanwezige gasten hebben bevestigd, dat het een pracht voor de ogen en het gehemelte was. Verschillende goochelcollega’s, hebben ons hun kunnen gepresenteerd, alsook ikzelf natuurlijk en de avond eindigde in de vroege uurtjes. Ik dank iedereen die mij eer aangedaan heeft voor dit jubileum, alsook aan allen die mij felicitaties opgestuurd hebben per elektronische post en brieven. In een week, vertrek ik naar Brazilië om mij te ontspannen. (Zie Reizen) Wij zullen dit waarschijnlijk in 2007 terug herhalen. Tot kijk. Jullie Seuqcaj.

Beste leden. Op 14 februari 2003, presenteer ik in het «Round Hill» in Montego Bay (Jamaica), als Fakir, een show met dieren. Ik werk er met zeven slangen, drie alligators, vogelspinnen en schorpioenen. Op presentatie van uw lidkaart, hebt U recht op 25% korting. Ik hoop verschillende onder jullie te zien. Overmorgen vertrek ik naar Scandinavië. (Zie Reizen) Tot kijk, Seuqcaj.

Hallo Leden der Fanclub. Wij hadden het verheugen op vrijdag 13 juni 2003, het 5-jarig bestaan van «Star-Esoteric» te mogen vieren, die ik op 12 juni 1998 in het leven geroepen heb. Het feest vond plaats in het prachtvolle verblijf in Parijs, van mijn charmante en trouwvolle Eva, in de wondermooie tuin. Er waren vele mensen van het vak en tamelijk veel leden van diverse Fanclubs uit Europa aanwezig. Buiten de reuze barbecue, die zeer veel succes had, waren er ook, verspreid in de tuin, verschillende personen, die hun kunnen op het gebied van het esoterisme presenteerden. Het mysterieuze en de zesde zin, waren de hele dag en de avond aanwezig. Het geheel werd afgesloten met een vuurwerk, klein maar prachtig. Deze nacht nog, vertrek ik voor Mexico. (Zie Reizen) Dank voor de vele felicitaties en jullie presens. Jullie Seuqcaj.

Hallo trouwe Fans. Op 2 juli 2003, presenteer ik in Liverpool (GB) «City Party» mijn 3 delen van mijn Fakir-Show. Vooral het derde deel is tamelijk nieuw voor de meeste van jullie. (1997) Met presentatie van jullie lidkaart, bekomt U 25% korting aan de ingang. Tussen de shows, kunnen diegene die een «Backstage» kaart hebben, mij in mijn kleedkamer komen bezoeken. Na het einde van het derde deel, de tijd dat ik mij verpleeg heb, nodig ik alle leden die aanwezig zijn, op een «Drink» in het «Foyer». Mijn charmante Eva, (waaronder verschillende onder jullie haar reeds kennen) zal jullie begeleiden. Ik verheug mij reeds jullie veeltallig te zien. Vergeet niet ons te laten weten als jullie komen. Jullie vinden alle details van plaats en uur, in jullie persoonlijke post. Morgen vertrek ik voor mijn «Asia-Mystery-Tour», die begint in Islamabad in Pakistan op 04 juli en eindigt in Ulan Bator in Mongolië op 23 augustus 2003. (Zie Tours) Vriendschappelijk, Seuqcaj.

Halo lieve Fans. Dit jaar viert Meester Seuqcaj zijn 40-jarig Showjubileum. In September 1964 maakte hij zijn eerste publiek optreden. Zijn 25-ste heeft hij in Bollendorf (D) gevierd. Enkele kilometer van bij hem thuis in Wallendorf. Zijn 30-ste vierde hij in Luik (B), waar hij bij deze gelegenheid ook zijn eigen Wereldrecord gebroken heeft, met een vleeshaak in zijn tong. Met de uitsluitende kracht van zijn tong, trok hij 194 Kg. over het podium. Zijn 35-ste vierde hij in Monte-Carlo (MC) tussen zijn «Millennium-Tour». Dit jaar viert hij zijn 40-jarig Showjubileum, bij hem in Rio, in het Star Palace, op 25 September. Als U dit schrijven bekomt, betekend dit, dat Seuqcaj U als belangrijk persoon in zijn hart heeft gesloten en mij aanvertrouwd heeft U uit te nodigen. Als U geïnteresseerd bent aan deze grote avond van zijn 40-jarig Showjubileum deel te nemen, met diner en show, neemt U a.u.b. contact met mij op, E-mail: Eva-Medan@seuqcaj.net voor meer informaties. Als U niet aan het 40-jarig Showjubileum van Seuqcaj deelnemen kan, wilt U hem misschien toch felicitaties toesturen. Dit is voor U mogelijk onder: Duitsland: Seuqcaj Named - Bregenzer Str. 7 - D-88167 Lindau-Bodensee. E-Mail: Fan-Club-D@seuqcaj.net België: Seuqcaj Named – 123. Rue Lairesse – B-4020 Liège. E-Mail: Fanclub-NL@seuqcaj.net Zuid-Amerika of andere: Seuqcaj Named - Hacienda Seuqcaj - Avenida do Pepe. 380 - Pepe Beach (Barra da Tijuca) - 22620 Rio de Janeiro RJ. E-mail: Info-Esp@seuqcaj.net Ik sta U graag ter vervoeging voor eventuele verdere informaties aangaande het 40-jarig Showjubileum van Meester Seuqcaj. Directieassistente, Eva Medan.

Hallo lieve Fans. Ik wil van gans mijn hart, alle Fans danken, die mij bij de veiling en de autogramsessie geholpen hebben, die ik op 10 april 2004 in Londen, ten gunste van de weeskinderen organiseert heb. Wat mij verwondert en veel plezier gedaan heeft, is dat er zo vele Fans uit het buitenland gekomen zijn. Voor dit, nogmaals hartelijk dank, dat zovele zo spontaan op mijn aanvraag reageert hebben. In enkele maanden zal ik dit herhalen, maar ditmaal in Rome, en hoop terug op jullie medewerking te kunnen rekenen, zoals ditmaal. In enkele dagen vlieg ik naar Sri Lanka, qua mij een beetje te ontspannen. (Zie Reizen) Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Hallo. Ik moet jullie mededelen, dat ik zeer verheugt en fier ben te zien, hoe mijn Fanclub uit Parijs hun eigene kassa zeer goed beheert. De president en de clubleden organiseren regelmatig feesten met animatie, waarvan de opbrengst in de kassa van de Fanclub vloeit, en dit ten gunste van de promotie der «Seuqcaj-Show». Daarvoor al mijn felicitaties. Vergeten jullie niet in drie weken mijn lezing over «Reïncarnatie», in Luik in België, juist na mijn reis in Sri Lanka. Alle details staan in jullie persoonlijke info vermeld. Met alle eer, jullie Seuqcaj.

Hallo Fans. Mijn laatste lezing over «Parapsychologie» in Wenen, heeft niet de uitwerking gehad, die ik van andere grootsteden in het buitenland gewoon ben. Waarschijnlijk ligt het daaraan, dat mijn Oostenrijkse spraak, niet zo uitmuntend is als mijn Duits. Tevredenstellend was het in ieder geval, maar ik ben beter gewoond. Ik zou jullie alle nog willen vragen, of het mogelijk is, jullie «aanhangsels» (foto’s enz.) die jullie bij de E-mails naar mij opsturen, niet zo «zwaar» te maken. Verschillende Fans sturen mij foto’s in «bmp» formaat. Als jullie deze in «jpg» formaat opsturen, dan zijn deze nog half zo zwaar. En daar ik ongelooflijk veel Fan-E-mails bekom, die mij veel plezier doen, spaart mij dit veel tijd bij het "downloaden". Zo, dit was het voorlopig. Tot binnenkort. Misschien zie ik een paar van jullie volgende maand tijdens een van mijn optredens die op de Antillen plaatsvinden. Diegene die geïnteresseerd zijn, kunnen zoals steeds bij mij een programoverzicht aanvragen. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Hallo lieve Fans. Na meervoudige aanvragen van verschillende fans en andere geïnteresseerden, kan ik geen cursussen van Yoga en Sophrologie meer geven, zoals ik dit voorgaand jaar gemaakt heb. In ieder geval, niet voor het ogenblik. Ik zeg niet, dat dit definitief is. Misschien terug in de toekomst. De cursussen van Sophrologie die op dit ogenblik nog plaatsvinden, eindigen einde juli 2004, en de Yogacursussen, eindigen einde juni 2004. Dank voor de steun die ik van verschillende leden bekomen heb, alsook voor hun sympathie. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Hallo Fans. Ik was positief verwonderd, zelf enkele Fans uit Europa begroeten te kunnen, in het midden van dit jaar 2004, bij de opening van mijn laatste aanschaffing. Te zeggen, de discotheek «Star-Palace» in Rio. De opening was een groot succes, met vele mensen van de wereldlijke Jetset, waarvan jullie foto’s bekomen hebben, in mijn persoonlijke E-mail, aan al mijn Fans over de hele wereld. Aan deze plaats, wil ik nogmaals van gans mijn hart, mijn directieassistente Eva bedanken. (Heb ik natuurlijk ook persoonlijk gemaakt) Zonder haar, zou dit project nooit mogelijk geweest zijn. Zij is mij werkelijk een grote hulp, wat de «Seuqcaj-Enterprises» aangaat. Nogmaals dank, voor de Europese Fans, die deze lange weg gemaakt hebben, om bij deze grote gebeurtenis daarbij te zijn. Kusjes aan allen en tot binnenkort. Seuqcaj, jullie Hexenmeester.

Hallo trouwe Fans. Op zaterdag 3 juli begint mijn zending (voor opgenomen) " Seuqcaj-Mystery-Moments " op het Braziliaanse kanaal " Bloomberg Television ". Zij zal elke zaterdag (10) tijdens de vakantie uitgezonden worden. (Juli, augustus en begin september) Telkens om 21.00 uur. Elke zending begint met een stunt en eindigt met close-up (kleine goocheltrucjes) tussen de toeschouwers. Tussen de stunt en het close-up, is er telkens een ander hoofdthema. (Magie, Fakirisme, Ontsnappingen, Illusies, Mentalisme,…) Elke zending duurt 50 minuten. Ik weet, dat de meeste in Europa dit kanaal niet kunnen ontvangen. Maar dit is ter informatie, voor diegene die misschien vrienden of familie in Brazilië hebben, die deze zending eventueel kunnen opnemen. Veel kijkgenot en tot later. Hexenmeester Seuqcaj.

Hallo mijn lieve Fans. Op 05 juli is er een herhaling van mijn Stunt-Ontsnapping, die ik in Jakarta in Indonesië gepresenteerd heb, voor het "World Daredevil Perfomer’s Festival" waar ik voor de derde keer de tittel Wereldkampioen bekomen heb. (Zie artikels: Press-NL-44 & Press-NL-45 & Press-NL-46) Op de zender AIC om 21.00. uur. Ik weet, dat de meeste in Europa dit kanaal niet kunnen ontvangen. Maar dit is ter informatie, voor diegene die misschien familie of vrienden in de States hebben, die deze zending eventueel kunnen opnemen. Tot kijk. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Hallo fans van Hexenmeester Seuqcaj. Ik heb slechte nieuwigheden voor jullie. Meester Seuqcaj heeft zojuist vandaag een ongeval gehad tijdens een van zijn stuntontsnappingen. Zaterdag 16 juli heeft hij zijn ontsnapping aan de kraan gepresenteerd. De meeste onder jullie kennen deze stunt. Het is nochtans de ontsnappingstunt die hij het meeste presenteert. Hij liet zich eerst in een dwangbuis vastmaken, door twee toeschouwers uit het publiek. Vervolgens nogmaals met 2 maal 16 meters koord. Zoals jullie weten, word vervolgens een touw, doordrenkt met benzine, aan de ene zijde vastgemaakt aan zijn voeten en de andere zijde, aan de haak van de kraan, en in brand gestoken. Alles verliep nochtans zoals gewoonte. Eenmaal boven aangekomen, op een hoogte van 60 meter, begint hij na het startsein met zijn ontsnapping. Hij schijnt geen problemen te hebben, zich van zijn koorden te bevrijden. Vervolgens misschien een beetje met zijn dwangbuis, maar hij meestert ook dit met brio. Alles is naar het geplande schema der dingen verlopen. Hij had zijn ontsnapping gelukt, en bekwam een oorverdovend applaus van het publiek, die hem reeds beneden verwachte. De kraanman liet hem langzaam naar beneden, zoals hij zijn instructies gekregen had. En nochtans, bijna beneden aangekomen, als zijn hoofd zich nog maar op drie meters van de grond bevindt, doorbreekt zich het brandend touw. Men heeft hem natuurlijk aanstonds naar het hospitaal gebracht. Ik was spijtig genoeg zelf niet persoonlijk ter plaats, daar ik voor de Meester zelf, aan de Italiaanse Rivièra was, om de voorbereidingen voor zijn grote Fakir-Show te treffen, voor de week daarop. Maar ik heb het op het avondjournaal kunnen zien, waar ze een uitsnit van zijn ongeval hebben laten zien, met de woorden, dat zijn leven niet in gevaar was. Ik was natuurlijk een beetje in paniek, maar maken jullie zich geen zorgen lieve fans. Dezelfde avond, na het journaal, heb ik hem aanstonds gecontacteerd. Hij heeft mij bevestigd dat alles voor het beste ging.  Maar zoals ik hem ken, en voor hem nooit iets erg is, heb ik aangedrongen om meer details te hebben. Hij heeft een fameuze open wonde aan zijn achterhoofd, zijn linkervoet verstuikt, zijn linkerkaaksbeen gebroken en zijn linkerschouder uitgehaakt. Zoals hij zelf zegt, anders gaat alles goed. Hij zal spijtig genoeg zijn ontsnapping met de cirkelzaag, die hij in twee dagen in Madrid geplant had, moeten afzeggen. Hij kan zich niet met kettingen laten vastmaken met zijn verbondene schouder. Maar de 23-ste van deze maand, heeft hij aangedrongen, om zijn Fakir-Show aan de Italiaanse Rivièra te presenteren, ondanks de protesten van zijn arts. Ik heb verschillende personen van de pers informeert, maar avonds was er al minimum een artikel over dit onderwerp uitgekomen. Ik heb dit artikel aanstonds voor jullie op zijn internetzijden geplaatst, zodat jullie deze eventueel kunnen bekijken op: Press-NL-69 Morgen reis ik aanstonds af om hem te bezoeken, in de hoop hem van gedachten te veranderen, aangaande de 23-ste. Maar zoals wij hem alle kennen, zal dit niet eenvoudig worden. Als Meester Seuqcaj eenmaal iets in zijn hoofd heeft, … Dit is natuurlijk ook een van zijn kwaliteiten, hij weet wat hij wil. En verder, ondanks dat zijn tanden aan elkaar vastgemaakt zijn, zodat hij zijn kaaksbeen niet meer kan bewegen, heeft hij mij gebiecht, dat het hem nochtans gelukt is een Grand-Marnier te drinken, die hij door iemand in zijn kamer heeft kunnen laten smokkelen. De meester is al terug op de weg van genezing. Tot binnenkort aan allen, en heb eventueel een kleine gedachte voor hem. Dank U. Directieassistente, Eva Medan.

Hallo. Hier ben ik terug. Ik wil eerst alle bedanken die mij deze mooie E-mails opgestuurd hebben voor mij genezing, die mij veel moed gemaakt hebben. Alsook voor alle wondermooie kaarten die ik op mijn drie privaatadressen bekomen heb. Zoals ik het zelf wou, heb ik mijn grote Fakirshow aan de Italiaanse Riviera presenteert. Het was voor mij zeer belangrijk, omdat het om de drie delen ging. En daar ik mijn derde deel zeer zelden presenteer, omdat deze tamelijk gevaarlijk is, heeft het mij zeer veel vreugde gemaakt, deze te hebben kunnen presenteren. Het was een groot succes. Voor diegene die de inhoud van mijn derde deel nog niet zo goed kennen, kunnen zich informeren in een vroeger persartikel over dit deel, op:  Press-NL-48. Nogmaals dank aan alle trouwe Fans, die mij niet vergeten hebben en tot kijk. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Hallo. De reis die ik georganiseerd had als animator en tolk, de 14 en 15 augustus ter ere van de 150-ste verjaardag van het dogma van de onbevlekte ontvangenis in Lourdes, is een groot succes geweest. Met als extra, het bezoek van de paus Jean Paul II. De hoofdzaak was natuurlijk de bezichtiging van de grot van Massabielle, waar de maagd Maria verschenen is aan Bernadette Soubirous in 1858. (18 keer) Verschillende groepjes van fans, gekomen van Duitsland, België, Frankrijk en Nederland, hadden allen afspraak in het station van Parijs. Ikzelf, ben met een groep vanaf het station van Keulen gekomen. Nadat wij de presentaties van iedereen gemaakt hadden en de gewoonlijke beleefdheden, zijn wij alle tezamen, met twee toeristenbussen, rond 9 uur, richting Lourdes vertrokken. Met een pauze tegen 13 en 19 uur om te eten, zijn wij rond 22 uur aangekomen. Wij waren verdeeld over vier verschillende hotels. Zelf nadat ik meerdere maanden op voorhand gereserveerd had, was het mij niet mogelijk gewezen, iedereen tezamen onder te brengen. Nadat ik met mijn lijsten bij de andere drie hotels voorbij gegaan ben, om mij ervan te overtuigen, dat al mijn fans goed ondergebracht en tevreden waren, ben ik terug naar mijn logies, in het midden der Sanctuaria, niet ver van de grot van Massabielle, om nog een slaapmutsje met twee collega’s te nemen, om ons vervolgens allen te slapen te leggen, na een comfortabele, maar toch vermoeiende reis. Bedevaartstad, van universele renommee, ligt Lourdes in de Pyreneeën, in het departement van de Hoge-Pyreneeën. De gemeente telt maar 17.000 inwoners, maar ontvangt elk jaar ongeveer 5 miljoen bedevaarders, waaronder vele zieken die op genezing hopen. Burcht in de middeleeuwen, is Lourdes vandaag de tweede grootste bedevaartplaats na Rome. Het is in 1858, dat de «Dame in het wit» voor de eerste keer verscheen in de grot van Massabielle, aan de jonge Bernadette Soubirous, toen 14 jaar jong, en heilig gesproken in 1925, zesenveertig jaar na haar overlijden. In de grot bevindt zich een bron, waarvan men haar mirakels toeschrijft. De stad heeft ook een basiliek (opgericht in 1876), alsook een ondergrondse kerk. 66 genezingen in Lourdes, zijn door de kerk als miraculeus aanvaard worden. De volgende morgen, zijn wij met een klein groepje naar de vlieghaven van Tarbes vertrokken, op ongeveer 20 minuten van Lourdes, om de aankomst van paus Jean Paul II bij te wonen. Hij lande kort na 11 uur, en werd door de president Jacques Chirac ontvangen. Voor de angst van een eventueel attentaat, was de zekerheid versterkt door 2700 politieagenten en vlogen er doorlopend jets boven onze hoofden. Na ons middagmaal, zijn wij de paus gaan vergezellen, die zich in het begin van de namiddag, naar de grot van Lourdes begaf, waar hij broederlijk de duizenden zieke bedevaarders begroette. «Het is niet de zieke paus die naar Lourdes komt, maar de paus die naar de zieken komt.» Verklaarde Jean Paul II in zijn aanspraak, gelezen door de franse kardinaal Roger Etchegaray. Zijn stem afgebroken, zijn bewegingen langzaam, heeft de paus vervolgens een gebed van het Angelus uitgesproken, die door de bedevaarders overgenomen werd, om zich vervolgens terug in zijn meditatie te begeven voor het beeld van de Heilige Maria. Hij pleitte ook voor een «juistere» wereld. Men zag dat de paus, nu 84 jaar oud, zeer verzwakt was door de ziekte van Parkinson. Vervolgens hadden wij allen afspraak om 15 uur voor de basiliek. Het was niet eenvoudig om ons in deze massa terug te vinden. Men kon bijna aannemen, dat iedereen hetzelfde idee gehad had. Vanaf 15 uur begeleide ik mijn fans naar de belangrijkste bezienswaardigheden en vertelde hen het belangrijkste in de drie verschillende spraken. De tijd om ons snel in het hotel een beetje op te frissen, vonden wij ons alle terug om 19 uur, voor het avondmaal en spraken een beetje over alles, maar natuurlijk het meeste over mijn shows en mijn toekomstige plannen. De volgende morgen, op zondag, assisteerden wij de mis, opgeleid door Jean Paul II, op de weide van de Sanctuaria van de mariale stad, verder gegeven op grote beeldschermen. De rest van de namiddag was iedereen vrij, om te bezoeken of te herbezoeken naar zijn zin. Avonds was het ongeveer hetzelfde scenario als de avond voorheen, met als extra, enkele goocheltrucjes aan tafel, op aanvraag van verschillende fans. De volgende dag was het de terugreis naar Parijs. Iedereen zag er tevreden uit. Persoonlijk vond ik, dat het nog beter was geweest, als deze dat ik op 15 augustus 1983 georganiseerd had, waar de paus toen ook op bezoek in Lourdes was gekomen. Ik heb onze paus Jean Paul II meermaals ontmoet. De eerste keer, zoals ik jullie zojuist heb informeert, in 1983 in Lourdes. De tweede keer in 1986, bij een private auditie in het Vaticaan. (Zie vroeger artikel) De derde keer in Speyer, in Duitsland 1987. De vierde keer terug bij een privaat auditie, maar ditmaal in zijn zomerresidentie op Castel Gandolfo in 1999, stadsgemeente situeert aan het meer „Lago di Albano« (zie vroeger artikel) en natuurlijk nu in 2004, terug in Lourdes. Nogmaals dank aan allen die mij vergezeld hebben, voor hun vriendelijkheid en hun hulpvaardigheid. Jullie Seuqcaj, tot kijk.

Lieve Fans. Ik zou graag, buiten de persoonlijke dankschrijven die ik opgestuurd heb, nogmaals op deze pagina, al mijn fans en geïnteresseerde personen bedanken, die gekomen zijn op mijn spiritistische seance et mijn lezing over parapsychologie, op zaterdag 13 augustus 2004 in Parijs, (juist voor de 150-ste verjaardag - Lourdes) op zaterdag 20 augustus 2004 in Brussel en op zaterdag 27 augustus 2004 in Berlijn. Zoals jullie alle weten, was het op deze drie plaatsen een succes. Daarom denk ik, deze ervaring in de toekomst nogmaals te herhalen. Ook dank, voor al diegene, die mijn manuscripten over dit onderwerp gekocht hebben, waarvan de winst, zoals jullie weten, aan het instituut voor recherches in de parapsychologie gaan. Nogmaals veel dank aan allen, en tot binnenkort. De 30-ste vertrek ik voor twee weken op vakantie in Namibië. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Coucou, lieve Fans. Op deze weg, wou ik jullie mijn vreugde mededelen dat ik deze week had, door nieuwigheden bekomen te hebben, van de Voodoopriester (Dominique, specialist in zwarte magie) die ik persoonlijk in Martinique, in Fort-de-France in september 1999 ontmoet had, en toen de wens had, met elkaar in contact te blijven. Hij heeft mij zojuist een «goedaardig» geschenk opgestuurd, dat hij persoonlijk in hout gesneden heeft, voor mijn 47-ste verjaardag, met een uitnodiging hem te komen bezoeken. Ik zal zelf mijn kleine «magische snitwerken» consulteren moeten, om te zien wanneer mijn kalender dit toelaat. Ook veel dank aan alle andere Fans en vrienden die zich aan mijn verjaardag herinnert hebben. Tot kijk, Seuqcaj. P.S.: Vergeten jullie niet mijn conferentie over «FENG-SHUI»» (Onderwijs van wind en water, de cosmieke geometrie uit China) deze week.

Lieve Fans. Verschillende onder jullie, hebben mij verschillende malen gevraagd, waarom ik geen tournees meer gemaakt heb, sedert mijn, "Millennium Tour", die tot einde September 2001 duurde. Ten eerste, omdat ik teveel verdriet had, na het overlijden van mijn charmante echtgenote en mijn dochtertje, om mij te kunnen concentreren op een nieuwe tournee. Ten tweede, omdat mijn Artistiek Agentschap «Wellington Enterprises», die zich om mijn verschillende tournees bezig hield, opgehoord heeft te existeren, nadat verschillende principiële personen, bij de onbegrijpelijke catastrofe op 11 September 2001, in het World Trade Center omgekomen zijn. Zoals ik jullie dit al in mijn bericht in September 2001, op mijn Fanclub zijden, vermeld heb, en die ook de reden was, waarom onze Millennium Tour, vroegtijdig is afgebroken worden. Ten derde, mijn tweede dochtertje is aanvang 2002 ook overleden, door haar ziekte die zij bij haar geboorte had meegekregen. Opnieuw een triest passage in mijn leven, die mij natuurlijk niet de moed gaf, om mij te concentreren op een nieuwe tournee. Ondertussen, zoek ik een nieuw Artistiek Agentschap, die deze naam waard is, die mij eventueel terug een nieuwe tournee kan organiseren. Maar voor het ogenblik, heb ik nog niets gevonden wat mij aanstaat. Buiten enkele gala’s, is niemand ondertussen competent genoeg geweest om voor mij een nieuwe tournee te organiseren, zoals ik er vroeger heb gemaakt. In 2002, is voor mij een tournee op de benen gesteld worden. Drie maanden in de Cariben, met mijn show «Ongelooflijke Experimenten & Buitengewone Fenomenen» © ® ™. Maar op het laatste ogenblik, is deze in het water gevallen. Om jullie te zeggen, dat het niet eenvoudig is. Daardoor, heb ik verschillende gala’s verloren, die ik voorheen niet aangenomen had, door mijn geplande tournee. Een teleurstelling, die men niet meer goedmaken kon. Artistiek Agentschap, is niet aanstonds Artistiek Agentschap. Dit jaar, heb ik terug verschillende voorslagen bekomen, maar nog niets concreet. Ondanks mijn harde tijd in het privaatleven, ben ik opnieuw bereid, om een nieuwe tournee te affronteren. Ik hoop dat de toekomst aan mij zijde is, en dat ik opnieuw een goed Artistiek Agentschap vind, die niet alleen versprekingen maakt, maar die zijn professioneel werk maakt, zoals ik het mijne. Tot dan, jullie Seuqcaj.

Hallo trouwe fans. Elke week krijg ik talrijke E-mails, zowel wat mijn show aangaat, alsook privaat. Zoals jullie alle weten, tracht ik steeds, zo snel het mijn agenda toelaat, op elke mail persoonlijk te antwoorden. Dit is niet altijd gemakkelijk. Als ik meermaals dezelfde vragen bekom, dan tracht ik deze in een gezamenlijk antwoord in mijn Fanclub pagina’s te plaatsen. Men heeft mij dikwijls gevraagd om persoonlijke antwoorden ook op deze pagina’s te plaatsen. Maar jullie kunnen wel voorstellen, daar dit ten eerste meestal niet mogelijk is, daar verschillende mails tamelijk persoonlijk zijn, en ten tweede, ik zoveel mails bekom, dat dit tijdsmatig niet mogelijk is. Maar ik blijf mijn best doen, om alle mails persoonlijk te beantwoorden. Meestal gebeurt dit ergens vanuit mijn hotelkamer. Want als ik «thuis» ben, (België, Duitsland of Brazilië) dan moet ik mij meestal om mijn briefpost bezighouden. Men heeft mij ook meermaals gevraagd, waarom ik bepaalde info’s, die bepaalde landen (en andere spraken) aangaan, ook op de Nederlandse zijden plaats. Dit is, om het voor iedereen eenvoudiger te maken, alsook voor mijzelf, daar ik niet altijd de tijd heb, om bepaalde info’s, alleen maar in een bepaalde spraak op mijn internetzijden te brengen. Anderzijds denk ik, dat verschillende Fans zich interesseren wat ik in andere landen (en spraken) als info’s breng. Ik hoop dat jullie mij verstaan, als info’s voor Franstalige landen, of Duitse, ook op mijn Nederlandstalige Fanclubzijden verschijnen. Zijn jullie blij, dat mijn Engelse, Spaanse en Italiaanse Fan-Info’s, ook niet op jullie Nederlandstalige zijden verschijnen. Deze Fan-Info’s, zijn op de Nederlandse zijden niet voorhanden, maar alleen maar in de landen, waar Fanclubs van mij zijn, die deze spraak verwenden. De info’s die bijvoorbeeld voor mijn Zuid-Amerikaanse Fans bekend zijn, krijgen jullie niet te zien, en de info’s in Nederlandstalige spraak, krijgen deze niet te zien. Anderzijds, zijn er basisinfo’s, die elke Fan op zijn internetzijden bekomt. (6 spraken) Ik hoop dat jullie mijn strategie verstaan. Het is voor mij al niet eenvoudig, al mijn zijden in 6 spraken uit te brengen. En al mijn internetzijden (voorlopig meer als 1200 zijden) maak ik persoonlijk, zonder enige hulp, alsook alle vertalingen als polyglot. Zo, ik hoop dat dit «probleem» geklaard is. Als ander punt, wil ik bemerken, dat het jaarlijks Fanfeest, zojuist in Frankrijk en Duitsland een groot succes geweest is, evenals in september vorig jaar in België. Zoals jullie weten, vergeef ik elk jaar een prijs aan de Fan, die mij in de desbetreffende Fanclub, het best vertegenwoordigt heeft, ten opzichte van mijn publiciteit en contracten. Dit jaar was het in Frankrijk Mevrouw Laroche Christian en in Oostenrijk, Mijnheer Baumüller Peter. Vervolgens, organiseer ik ook om de drie jaar, het hoofdfeest van al mijn Fanclubs van over de hele wereld, waar daar de beste Fanclub bekroond wordt. Meestal is dit de Fanclub, waar zich de meeste individuele prijsgekroonde Fans bevinden. Dit gaat naar puntensysteem van de jury, die vertegenwoordigd is door de presidenten (tes) van de verschillende Fanclubs en verschillende culturele bekende personen. Om de 3 jaar, vindt deze prijskroning in een ander land plaats, die bij het laatste hoofdfeest door de juryleden bepaald wordt en meestal door het winnende land organiseert wordt. Ik hoop, dat ik de meeste hoofdvragen beantwoord heb. Tot binnenkort, jullie liefhebbende Hexenmeester Seuqcaj.

Hallo Fans. Ik bekom noch steeds aanvragen voor affiches van mijn "Millennium Tour" die bijna 2 jaar geduurd heeft, van 1999 tot 2001, met mijn nieuwe show «Ongelooflijke Experimenten & Buitengewone Fenomenen» © ® ™, tezamen met mijn «Seuqcaj Mystery Girls» en mijn vrouw Consuela. (Wettelijk gestopt, door de catastrofe van 11 september 2001) Meermaals heb ik jullie meegedeeld, dat ikzelf spijtig geen affiches daarvan heb, en mijn agentschap, "Wellington Enterprises", die zich om mijn tour bemoeide, is ongelukswijze ook tijdens de catastrofe van 11.09.01 in het WTC verdwenen. Ik hoop op jullie begrip. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Hallo Fans. Verschillende jaren geleden, heeft Meester Seuqcaj toen zijn boek «Prose et Poèmes» uitgegeven. Nu heeft hij zojuist ook een variante in Duitse spraak uitgegeven, «Prosa und Gedichten». Voor diegene die meer informaties over dit boek wensen, kunnen een Mail opsturen naar: Fanclub-NL@seuqcaj.net. Er is een korting voor leden van de Fanclub. Jullie directieassistente, Eva Medan.

Lieve vrienden, collega’s en fans. Vele onder jullie hebben mij gevraagd, of ze mij op mijn adres in Luik in België bezoeken mogen, zoals in Brazilië of Duitsland. Dit is niet eenvoudig te beantwoorden. Normaal heb ik daar niets op tegen. Het probleem is, wie verschillende onder jullie reeds weten, in Brazilië en Duitsland heb ik rijkelijk overnachtingsmogelijkheden, eventueel zelf voor een kompleet voetbalploeg. Maar mijn laatste aanschaffing in Luik in België, is maar een klein appartement en spijtig niet voor gezien voor overnachting van mijn vrienden, collega’s of fans. Ik heb dit appartement genomen, om niet steeds op hotel te moeten. Als ik naar België ga voor mijn Business, kan ik in Vlaanderen bij mijn tante of nicht overnachten, in Brussel bij mijn jongste zoon Seuqcaj Jr. en zijn levenspartner, maar in Wallonië, logeerde ik meestal in het hotel «Holiday-Inn» in Luik. Sedert kort, heb ik nu dit klein appartement, om niet steeds op hotel te moeten. Daar ben ik reeds genoeg tijdens mijn gala’s en tournees. Maar zoals ik jullie al zegde, jullie kunnen mij natuurlijk in Luik komen bezoeken, ik verheug er mij zelf op, maar zonder overnachtingsmogelijkheden. In Duitsland en Brazilië heb ik reeds vaak bezoek bekomen, en diegene die al bij mij waren, weten, dat het steeds aangenaam is en ik mij zeer goed om mijn gasten zorg. En vergeet niet, mij vroegtijdig te informeren, daar ik niet dikwijls «thuis» ben. Zeer vroegtijdig, daar ik zelf niet altijd weet, op welk adres ik mij bevinden zal. Dit hangt van mijn gala’s of tournees af. Bij mijn tournees, als ik welke heb, weet ik het meestal lang genoeg in vooruit. Maar mijn gala’s kunnen zich veranderen en ook meestal ook op het laatste nippertje vastgelegd worden. Zo, als jullie mij op een van mijn adressen willen bezoeken, informeren jullie mij vroeg genoeg, als ik mij niet zoals dikwijls op hotel bevindt. Tot binnenkort, of bij een volgend bezoek. Jullie Hexenmeester Seuqcaj. Als jullie foto’s van mijn Haciënda in Rio zien willen, kijk dan op: Fanclub -”Millennium-Tour” - Pagina 9

Halo lieve Fans. Op een week van mijn 40-ste showjubileum, die ik dit jaar in Rio vier in het «Star Palace», hebben wij enorm veel aanvragen gehad, om aan dit feest, op 25 september te mogen deelnemen. Wij kunnen spijtig genoeg, niet alle aanvragen aannemen. Op de eerste plaats, zijn deze eerst voorgezien, voor diegene, die een persoonlijke uitnodiging ontvangen hebben, van mijn charmante directieassistente Eva. Vervolgens, moeten natuurlijk (spijtig) ziften. Ik hoop, dat de fans, die geen positief antwoord bekomen hebben, mij dit niet kwalijk nemen. Dit is niet persoonlijk, maar een vraag van de hoeveelheid gasten. Natuurlijk, hebben deze, die ons reeds geholpen of ondersteund hebben voor diverse doeleinden (shows, lezingen, voor een goed doel, enz.) meer voorrang. Ter gelegenheid, wil ik ook al mijn vrienden, collega’s en fans bedanken, voor al deze mooie verjaardagskaarten, de meeste op mijn adres in Brazilië en Duitsland. De ene mooier dan de andere, alsook de vele E-mails, ter gelegenheid van mijn verjaardag, die ik in Monte-Carlo gevierd heb. Een beetje onder stress, door mijn voorbereidingen voor mijn jubileum. Ik ben steeds verwonderd, dat mijn vrienden en fans, zich elk jaar, aan mijn verjaardag herinneren, meer dan mijn eigen familie. Alsook reeds de vele felicitaties en kleine geschenken (bekers, plaketten, enz.) van diegene, die niet op mijn 40-jarig showjubileum kunnen aanwezig zijn. Aan allen een grote dank. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Lieve vrienden, collega’s en fans. Het was fantastisch in Rio. Zoals jullie weten, heb ik er mijn 40-ste showjubileum gevierd, op 25 september 2004. Mijn 25-ste had ik juist naast mij thuis in Bollendorf (Duitsland) gevierd, mijn 30-ste in Luik (België), mijn 35-ste, in Monte-Carlo (Monaco) en nu mijn 40-ste bij mij in Rio (Brazilië). Het is niet eenvoudig jullie uit te leggen wat er op deze dag alles plaatsvond. Men heeft mij eerst met een limousine van de vlieghaven afgehaald, waar ik tamelijk laat aangekomen ben, om me naar mijn haciënda te brengen, waar verschillende vrienden, collegen en uitgenodigden, als verassing op mij wachten, voor een vriendschapsglaasje, buiten mijn weten, dat georganiseerd was door mijn artiestenagent John James van «Wellington Enterprises» en mijn schoonvader José. Mijn eerste verassing, was te zien, dat men André als chauffeur genomen had, die mijn bodyguard gewezen was, tijdens heel mijn millennium tournee, alsook copiloot van de «Gulfstream V», vanaf 19 juni 1999 in Rio, tot op 11 september 2001 in Isla Contadova.  (Zie: fanclub-nl-1) Dit deed mij zeer veel plezier hem terug te zien, na al onze wedervaren die wij tezamen hadden doorgemaakt. Om er maar enkele op te noemen, als hij zich voor mij en de meisjes geplaatst had, tijdens de oproer in Port-au-Prince (04.07.-06.07.2000) waar ik een kogel in mijn rechterbeen gekregen heb, en hij in zijn linkerarm. (Zie: fanclub-nl-14) En de bijna «crash» op de weg van Istanbul naar Paraguay, (05.05.2001) waar wij een panne met onze privaat jet hadden, waar wij gelukkig een noodlanding hebben kunnen maken. (Zie: fanclub-nl-22) Wij hadden natuurlijk ook super aangename en onvergetelijke ogenblikken. Na het applaus en het weerzien van mijn verschillende vrienden, collega’s en andere uitgenodigden, waarbij verschillende van mijn fans waren, die vanuit verschillende hoeken van de wereldbol gekomen waren, bediende zich iedereen aan het prachtig buffet, georganiseerd ter mijnen ere. Gedurende de hele avond wou iedereen natuurlijk alles weten over mijn shows en toekomstige projecten, mijn privaatleven uitwijkend. Natuurlijk ook over mijn ongeluk dat ik bij mijn ontsnapping met de kraan had, vastgemaakt in een dwangbuis, op 16 juli van dit jaar, waar het brandende touw, enkele meters van de bodem doorbrak. (Zie op deze pagina, alsook het artikel: press-nl-63) Mijn schoonvader José had vooraf aan de uitgenodigden gevraagd, niet over mijn privaatleven te praten, om de onaangename herinneringen aan het overlijden van mijn vrouw Consuela en mijn twee dochtertjes uit te wijken. Ik vond dit zeer diplomatisch zijnentwege en het paste mij zeer goed. De mooie meisjes met hun dansen en de rum, waren de rode draad van de avond. Mijn verjaardag dat ik 10 dagen geleden in Monte-Carlo gevierd had en de negen uren vlucht vanuit Parijs, hadden mij redelijk vermoeit, en ik was zeer verheugt mij in mijn bed te leggen, na het vertrek van mijn gasten in de kleine morgenuurtjes, want morgen, had ik nog een lange dag voor mij. De volgende morgen (middag), nam ik mijn rijkelijk ontbijt, tezamen met enkele vrienden die bij mij overnacht hadden, op het terras naast het zwembad, onder de prachtige zon. (De hoge temperaturen, variëren zelden gedurende het hele jaar tussen 27 °C et 32 °C.) De tijd om nog een beetje over de vorige avond na te praten, maakte ik mijn briefing, met de charmante Eva, die alles voor mijn jubileum van deze avond georganiseerd had. Zonder haar, zouden verschillende zaken nooit mogelijk zijn geweest, en niet alleen wat mijn jubileum aangaat. Zij is werkelijk fantastisch. Namiddags ging ik met mijn schoonvader naar het kerkhof, op het graf van mijn vrouw en mijn twee dochtertjes, alsook op deze van mijn schoonmoeder Carmen. De rest van de namiddag slenterden wij beiden een beetje over het strand en spraken over de korte tijd dat ik zijn dochter kennen geleerd had en over de wondermooie ogenblikken die ik met haar verbracht had. Alvorens wij terug naar huis gingen, maakten wij nog enkele persoonlijke inkopen, want voor de disco was mijn gerant Miguel verantwoordelijk, die zich steeds om alles zorgt. Eenmaal thuis, verfristen wij ons, en kleden ons feestelijk aan. Juist op de minuut, kwam André ons met de limousine afhalen, te zeggen, José, Eva en mijzelf, om ons naar het «Star-Palace» te brengen voor de grote avond ter ere van mijn 40-jarig showjubileum, en de perforaties op de podiums van de hele wereld. Reeds verschillende meters van de discotheek hoorden wij reeds de toeschouwers. Miguel, de barmannen en barmeisjes hadden voor ons de rode loper uitgerold. Eva, die gedurende de hele avond mijn cavalierster zou zijn, stelde haar tussen mijn schoonvader en mezelf, en hakte zich aan onze armen in, om tezamen over de rode loper tot naar binnen te gaan. De massa voor de discotheek applaudisseerde oorverdovend en schreeuwde felicitatiewensen. De meeste kende ikzelf niet, en mijn Braziliaans-Portugees, was sowieso bijna nul. Gelukkig had Eva enkele noties. Voor de rest van de avond, spraken mijn gasten zoals voor gezien, tenminste een van de spraken die ikzelf machtig ben. (6) (De meeste Brazilianen spreken Portugees, maar er bestaat Duitse een minoriteit in het zuiden) De fotografen profiteerden ervan om ons te vereeuwigen. Eenmaal aan het grote portaal aangekomen, keerden wij ons nogmaals om, om de toeschouwers te begroeten, die ons zo sympathisch ontvangen had. Naderhand heb ik ervaren, dat al deze personen sympathisanten waren, die geen uitnodiging hadden kunnen bekomen of andere privilegiën om aan mijn avond te kunnen deelnemen. Dit maakte mij een beetje treurig, maar dit is nu maal het leven. De disco is niet klein, maar het is ook geen voetbalveld., en de gasten zijn moeten geselecteerd worden, en wij moesten ons ook aan de zekerheidvoorschriften houden. Ikzelf had mij om mijn persoonlijke vrienden en gasten bekommert, Miguel om de V.I.P. invitaties voor Zuid-Amerika, die hijzelf zeer goed kende, en Eva om de andere V.I.P.’s voor de rest van de wereld, die ik reeds vroeger uitgenodigd of kenengeleerd had. Eenmaal binnen aangekomen, waren de gasten in delirium. Zij zongen tezamen een gelukkig verjaardagslied, dat uit een montage van verschillende spraken bestond. Luisterend en verschillende vrienden en collega’s ziende, kon ik een paar kleine traantjes niet terughouden. Een groep van Braziliaanse danseressen begeleide ons al dansend naar de eretafel, dit alles onder het applaus van de gasten en Braziliaanse feestmuziek. De tijd, dat wij het ons bekwaam maakten en dat ik verschillende handdrukken en persoonlijke felicitaties bekwam, van verschillende gasten die reeds aan onze tafel zaten, zoals onder andere mijn impresario van Zuid-Amerika, Frederico Hernando, ("Brazil Promotions") uit Rio de Janeiro zelf, en mijn impresario John, die mijn millennium tournee georganiseerd had, uit New York ("Wellington Enterprises") die ik reeds bij mij de avond voorheen gezien had, maar ditmaal met zijn charmante echtgenote, hadden zich de danseressen rondom ons geplaatst. Op eenmaal stopte de muziek, het licht werd gedempt en de danseressen ontplooiden zich, om plaats te maken voor de barmeisjes, voorafgegaan door de gerant Miguel, die een karretje voor zich heen schoof, met een enorme fles champagne, vervolgt door de barmannen, voorafgegaan door de chef-kok Pedro, met een gigantische taart. Het geheel met tafelvuurwerk, een echt plezier voor het oog. Terwijl Miguel de fles ontkurkte en de barmannen alle gasten aan onze tafel serveerden, proclameerden de acht barmeisjes, elk om hun beurt in een andere spraak, felicitaties voor mijn jubileum. Na een toast en de kusjes van de mooie meisjes, overreikte de chef-kok Pedro mij een groot mes, zodat ik de symbolische aansnijding in de reuze taart kon maken. Na het applaus en de foto’s van de fotografen van de pers, nam iedereen terug zijn plaats in. Behalve ikzelf, daar het nu aan mijn beurt was om een toespraak te houden. Voor mij een moeilijk ogenblik op deze mooie avond. Niet dat ik koude voeten heb om een kleine aanspraak te maken, zoals de meeste die mij kennen weten, maar ik was zeer aangedaan en ik moest dit dan nog in zeven spraken maken. In de zes spraken die ik machtig ben, maar ook in het Braziliaans (Portugees-Braziliaans) waarvan ik quasi bijna geen notie had, maar Eva zo vriendelijk was geweest, deze voor mij op te stellen. En daartoe, moest ik uit beleefdheid, juist in deze spraak beginnen. Wat voor een toestand, ik wist niet meer hoe ik mij plaatsen moest. Nochtans is dit niet dikwijls mijn gewoonte. Freddy de diskjockey kondigde mijn voornemen aan, en bijna ogenblikkelijk kon men bijna een vlieg horen, wat mij niet beter in mijn huid liet voelen. Ik begin met mijn gasten in het Braziliaans te begroeten en dank hen voor het warm ontvang, alsook Miguel, Pedro en al het personeel, voor hun moeite van het begin deze avond. Opeens is het in mijn hoofd volledig leeg. Mijn keel wordt droog en mijn tong is als paralyseert. Ik herinner mij niet meer aan mijn tekst die ik zo goed bestudeert had en die ik van buiten geleerd had. Had ik maar een beginpunt of een andere indicatie, maar niets. Op hetzelfde ogenblik bemerk ik, dat Eva mij voetstampen onder de tafel geeft. Ik wou haar reeds een bemerking maken, als ik vaststel, dat zij mij tekens doet in richting van de bloemendecoratie op onze tafel. Wat een vreugde ! Ik bemerk dat zij er een briefje aan bevestigd heeft, met mijn tekst in het Braziliaans. Op hetzelfde ogenblik had ik haar kunnen kussen van vreugde. Zij had mij terug eens uit een netelige situatie geholpen. Maar voor al mijn gasten, vergenoeg ik mij, haar een grote glimlach toe te werpen, een slokje van mijn champagneglas te drinken, en zo te doen, als was deze korte pauze zo geplant. Eva geeft mij een glimlach van satisfactie terug en ik vervolg gloorrijk mijn tekst, met het spiekbriefje juist voor mij. De rest van mijn speech in de andere spraken verloopt als op wieltjes. Op het einde van mijn aanspraak, was ik terug zo in vorm, dat ik iedereen nogmaals in het Braziliaans bedankte, voor hun attentie, alsof ik nooit iets anders gesproken had. Iedereen ging rechtstaan om te applaudisseren, en een groot gewicht viel van mijn hart van opluchting. Ik bedankte nogmaals Eva in het geniep, voor haar geniaal idee die zij gehad had. Wauw. Tijdens dat ik mijn aanspraak gehouden had, hadden de meisjes en de jongens, aan iedereen een stuk taart aangeboden, dat Pedro zeer zorgvuldig verdeeld had, met de voorzicht genoeg voor iedereen te hebben, en dit was zeker geen eenvoudige opgave geweest met de talrijke gasten die deze avond aanwezig waren. Daar op deze avond, niet zoals gewoonlijk, het jong cliënteel aanwezig was, maar uitgenodigden, draaide Freddy de diskjockey, zachtere muziek dan gewoonlijk. Vervolgens, daar ik de eregast was, moest ik de dans openen. En daar ik niet bij mij thuis in België of Duitsland was, kon ik mij niet presenteren met een gewoonlijke dans, t.t.z. een langzame tango of een slow. Enkele weken voorafgaand, had ik aan Freddy, per Internet, een tango aangevraagd, die niet te gecompliceerd was. Na enkele ideeën met hem gewisseld te hebben, was het mij opgevallen, dat er helemaal geen eenvoudige tango’s waren, en zeker geen Argentijnse. Want hij had mij medegedeeld, als ik indruk wou maken, zou het met zekerheid een Argentijnse tango moeten zijn. En daar ik natuurlijk mijn gezicht niet wou verliezen, accepteer ik een van zijn voorslagen. Adequaat voor de gelegenheid en toch niet te zeer gesofistikeerd. Hij stuurt mij deze per E-mail in mp3 formaat, zodat ik deze op een cd kan spijkeren, op te oefenen. In België had ik geen tijd en gelegenheid gevonden om te oefenen, maar in Duitsland had ik artiestenvrienden, die Latijnse dansen presenteerden en die ook Argentijnse tango’s in hun repertoire hadden. In het begin gaf hij mij de instructies en zijn vrouw begeleide mij. Vervolgens moest ikzelf leren te leiden. Na twee dagen, daar ik niet veel tijd ter vervoeging had en andere zaken te doen had, was ik niet klaar voor een kompetitie, maar zij zegden mij, dat ik mij in ieder geval geen zorgen meer moest maken geblameerd te worden. (Voor een Europeaan, ha-ha.) Maar nu moest dit alles nog gesynchroniseerd worden met mijn partner van deze avond, t.t.z. met Eva. En sedert dat ik met mijn vrienden in Duistland geoefend had, had ik bijna geen gelegenheid meer gehad haar te zien. De enige gelegenheid die wij hadden, om enkele danspasjes tezamen te maken, was tijdens mijn verjaardag in Monte-Carlo. Niet op de dansvloer, onder de ogen van de toeschouwers, maar in mijn hotelkamer, om fouten te vermijden. En vandaag, was het ondertussen alweer tien dagen geleden. Maar nu was er geer terugkeer meer, ik moest op de dansvloer. Ik ging rechtop staan en nodigde haar uit, om deze fameuze dans te presenteren. Ik nam haar hand en begeleide haar op de dansvloer, onder de blikken van al mijn gasten. De eerste tonen waren te horen, en wij begonnen met onze eerste danspassen. En het ging, ik had een wonderlijke cavalierster, en ook nog zeer gracieus in haar prachtig avondkleed. Het applaus te beoordelen en de hip-hip hoera’s, wisten wij, dat wij de test doorstaan hadden. Na deze eerste dans, kwamen er andere paartjes op de dansvloer, om ook hun danstalenten te tonen. Het was maar, als wij terug naar onze plaatsen gingen, dat ik André bemerkte, die juist naast onze tafel zat. Hij vertelde mij, dat door gewoonte, hij gevraagd had, om niet al te ver van mij te mogen plaatsnemen, om eventueel daar te zijn, als er problemen zouden zijn. Ik antwoordde hem, dat hij zeker uit plichtgevoel handelde, maar dat er deze avond alleen maar vrienden aanwezig waren. Het is op dit ogenblik, dat hij de charmante juffrouw aan zijn zijde presenteert, als zijn verloofde en toekomstige vrouw. Ik feliciteer hen, en verspreek later op de avond nog eens terug te komen. Stipt om middernacht, vraagt Freddy door de microfoon, dat iedereen zijn plaatst zou willen innemen, en kondigt aan, dat Miguel een kleine aanspraak wil maken. De muziek stopt en de lichten veranderen. Miguel plaats zich voor onze tafel, de microfoon in de hand, en begint met zijn laudatie over mijn langdurige carrière. Een groot scherm daalt langzaam achter in de zaal, en een na een hij mijn carrière beschrijft, ziet men beelden, televisieshows en andere filmen van mijn lange carrière, gesynchroniseerd met zijn commentaar. Het was niet alleen een vreugde voor alle gasten, maar ook voor mijzelf, al deze mooie herinneringen terug te zien. Ik vroeg mij af, waar hij al dit materiaal gezocht en gevonden had, over mijn 40-jarige loopbaan in de showbusiness. Ik moest niet ver zoeken, dit was natuurlijk weer het wonderbaarlijk werk van Eva. Dit deed mij enorm plezier, vooral, daar er verschillende uittreksels bijwaren, die ikzelf vroeger nog nooit gezien had. Televisiezenders verspreken dikwijls de uitgestraalde zending op video op te sturen, maar dikwijls is dit niet het geval, of zijn het eenvoudigweg vergeten. Eva had zichzelf weer eens overtroffen. De choreografie was werkelijk tot in het detail uitgedokterd. Juist voor de finale, nodigt Miguel mij aan zijn zijde uit, om tezamen het einde te bekijken. Er waren niet alleen zelf foto’s van mijn laatste verjaardag van 10 dagen geleden in Monte-Carlo, maar eveneens reeds foto’s van onze aankomst deze avond, alsook de champagne, de taart en mijn speech. De fotografen hadden hun werk goed en snel gemaakt, een voordeel van de digitale fotografie. Werkelijk fantastisch ! Op hetzelfde ogenblik van het einde, hoort met een ontploffing uit de hoogte, en een veelvoud van ballons en confetti daalt over ons en onze gasten neer. Miguel beëindigt zijn aanspraak met de woorden: «Seuqcaj heeft steeds de reputatie gehad voor zijn dapperheid, zijn determinatie en zijn zin voor moraal. Tijdens zijn 40-jarige loopbaan, is hij confronteert worden met verschillende vormen van shows en heeft geleerd zich in deze jungle van de showbusiness te bewegen in de hele wereld, met evenzoveel ongedwongenheid als zekerheid. Wij wensen deze grote Meester van de variétékunst, nogmaals 40 jaar shows overheen de hele wereld, voor het plezier van zijn toeschouwers. Dank je Seuqcaj, ons zo dikwijls onvergetelijke droomrijke ogenblikken te hebben laten meemaken.» Het publiek gaat rechtop staan en geeft mij een "Standing Ovation". Onnodig te zeggen, dat ik alweer tranen in mijn ogen had. Opeens trommelgeroffel, en drie schoonheden komen van vanachter op ons toe. Hoe meer zij zich naderen, bemerk ik, dat het drie van de vijf assistentes zijn, ("Seuqcaj-Mystery-Girls") die mij gedurende mijn volledige millennium tournee vergezeld hadden, waar ik mijn nieuwe show van toen had gepresenteerd «Ongewoonlijke Experimenten & Buitengewoonlijke Fenomenen». © ® ™ Wat voor een vreugde hen terug te zien ! Dit was een meesterlijke zet van mijn impresario John James van «Wellington Enterprises». Nog een emotioneel ogenblik hun terug te zien sedert september 2001, nadat wij elkaar verlaten hadden op het einde van onze tournee, die toen gestopt was geworden, door de catastrofe van 11 september in New York. De eerste, Cindy, overhandigt mij een enorme fles "Grand-Marnier", een van mijn kleine zonden, en een prachtige bloemenstruik voor mijn cavalierster Eva. De tweede, Alexys, las mij verschillende felicitatietelegrammen voor, van verschillende personen over de hele wereld, die ons deze avond niet konden vergezellen, maar die met gans hun hart bij mij waren. Van verschillende stars van het vak, van politiekers die ik persoonlijk gekend had tijdens mijn lange carrière, alsook persoonlijk van de Braziliaanse President, Fernando Henrique Cardoso, die ik op verschillende gelegenheden ontmoet had. En om te eindigen, der derde, Samantha, onverrijkte een magnifieke trofee uit kristal ter ere van mijn 40-jarig showjubileum, vanwege de hele ploeg van «Star-Palace». Kussen links en rechts aan iedereen en mijn vreugde kende geen einde meer. Ik voelde mij in de zevende hemel. Na iedereen bedankt te hebben, sprak ik nog een hele tijd met mijn drie vroegere «Seuqcaj-Girls», over onze tour die wij tezamen hadden doorgemaakt en de super herinneringen. De twee andere collega’s hadden zich niet kunnen vrijmaken, daar zij zelf deze avond een show hadden. Maar zij hadden elk een mooi gedicht overhandigen laten. Tijdens verschillende uren, kwamen de meeste van mijn gasten zich een ogenblik aan onze tafel vergezellen, om mij persoonlijk te feliciteren en een kort gesprek over mijn shows te maken, over het verleden en de toekomst. Verschillende onder hen overreikten mij geschenken, ter gelegenheid van mijn 40-jarig showjubileum. De ene mooier als de andere. Na een ogenblik, waren er zoveel, zodat wij bijna geen plaats meer op onze tafel hadden. Een van de meisjes kwam deze regelmatig weghalen, om deze op een daarvoor voorgeziene tafel te plaatsen, zodat de andere gasten deze ook konden bewonderen. Ondertussen had de muziek zijn gewoonlijk ritmus terug aangenomen, de typische Braziliaanse, bekend over de hele wereld, en verschillende dansshows werden op de piste en het podium gepresenteerd, voor het vergenoegen van de gasten. De avond (nacht) eindigde officieel (niet officieus) met een vuurwerk. Wij werden allen uitgenodigd, ons voor het «Star-¨Palace» te verzamelen, om het magnifiek vuurwerk aanschouwen te kunnen, zoals men deze vanuit Brazilië kent, die juist voor de disco op het strand plaatsvond. Deze eindigde met de tekst in vuur "HAPPY BIRTHDAY SEUQCAJ". Wat een donderende finale, om deze wondermooie avond, ter ere van mijn 40-ste showjubileum af te ronden. De tijd dat iedereen naar huis of in het hotel ging, bedankten wij ons nog persoonlijk bij verschillende personen, voor de verwezenlijking en het goede verloop van deze avond, en dronken nog een laatste… glaasje. André reed ons terug naar huis zoals wij gekomen waren. Ik hoef jullie niet te zeggen dat wij aan het einde en moe waren, en met vreugde ons bed terugvonden. Daar ikzelf reeds zeer vroeg terugkeren moest, voor andere belangrijke afspraken. En ja, het leven gaat verder. Eva bleef nog enkele dagen, om nog enkele zaken te regelen, (betalingen) om zich vervolgens om mijn volgende representaties te bemoeien. Zij had mijn toestemming om in de haciënda te komen wanneer zij lust had, om te relaxen tussen haar prestaties over de hele wereld voor mij. En er waren er tamelijk veel, daarom verdiende zij dit ook. Er zijn ogenblikken, dat zij beter weet wat ik moet dan, dan ikzelf. De volgende ochtend (dezelfde dag) nam ik nog mijn ontbijt tezamen met Eva en mijn schoonvader, en feliciteerde hem nogmaals voor het onderhoud van de haciënda, die hij zo goed verzorgde tijdens mijn afwezigheid. Kort daarop, kwam mijn trouwe André mij afhalen, om mij naar de vlieghaven te brengen. Alle mooie dingen hebben een einde. Maar ik was tevreden dat de maand september voorbij was, daar met de organisatie van mijn verjaardag en mijn jubileum, was ik tamelijk gestresst geweest. Gelukkig had ik mijn trouwe rechterarm, Eva. Dit was voor jullie, in het groot, de afloop van mijn 40-jarig showjubileum in Rio, in het «Star-Palace». Nogmaals sorry, dat wij zo vele uitnodigingen van Fans hebben moeten afwijzen, maar wij waren verplicht te selecteren, zoals ik reeds in een vroegere info medegedeeld heb. Tot binnenkort aan allen, en nogmaals dank voor de wonderbare wensen per post en E-mail, alsook voor de mooie geschenken die jullie mij opgestuurd hebben. Bye bye, Hexenmeester Seuqcaj. PS.: Enkele foto’s die ik nog niet bekomen heb, zullen vervolgens nog toegevoegd worden. Het einde van de aanspraak van Miguel, is voor jullie van het origineel vertaald worden.

Hallo trouwe Fans. Mijn tijger Ceylon is niet meer. Tot onze grote treurigheid, heeft men hem gisteren namiddag inslapen moeten en hebben hem vervolgens afgehaald. Ceylon was een Sumatra-tijger en de fierheid van mijn kleine zoo. De laatste tijd, was hij steeds meer en meer ziek. Ik zal in deze info niet verder daarover schrijven, maar voor diegene die het interesseert, spreek ik er meer over in een vroegere info op deze zijde. (In het begin in blauw) Uw Hexenmeester Seuqcaj.

Hallo Fans. Wij danken jullie allen, voor de vele bloemen en vriendschapsdeelnemingen, voor het overlijden van mijn tijger Ceylon. Dit heeft mij zeer veel goed gedaan. Uw Hexenmeester Seuqcaj.

Halo lieve Fans. Zoals in het begin van het jaar in februari, zou ik graag, buiten de persoonlijke dankschrijven die ik opgestuurd heb, nogmaals op deze pagina, al mijn fans en geïnteresseerde personen bedanken, die gekomen zijn op mijn conferentie, over de Transcendale Meditatie en de Chakras, op vrijdag 5 november 2004 in Antwerpen, (juist voor mijn marathon in New York op 07 november) op vrijdag 12 november 2004 in Nancy en op vrijdag 19 november 2004 in Keulen. Het was niet eenvoudig, amper enkele weken na het overlijden van mijn tijger «Ceylon», maar de datums waren reeds vastgezet, en zoals alle die aanwezig waren weten, was het op deze drie plaatsen terug een enorm succes zoals in februari. Daarom denk ik, deze ervaring volgend jaar te herhalen. Ook dank, aan al diegene, die mijn manuscripten over dit onderwerp gekocht hebben, waarvan de winst, zoals jullie weten, aan het parapsychologische instituut gaat. Nogmaals veel dank aan allen, en tot binnenkort. Jullie Hexenmeester Seuqcaj.

Hallo trouwe Fans. Goede nieuwigheden ! Na meervoudige navraag van verschillende Fans, wat mijn reizen aangaan, ben ik eindelijk terug beginnen te schrijven. Als alles goed verloopt, komt mijn volgend boek “Na de reizen, dikwijs gestresst voor de showbusiness, de reizen voor het plezier” begin volgend jaar uit. (In drie spraken) Het moeilijkste, was niet te schrijven over mijn veeltalige reizen, maar de tijd daarvoor te vinden. Uitsnitten van dit boek, zullen ook op mijn internetzijden publiceert worden. Dank voor de vele opmonteringen en tot binnenkort. Jullie Seuqcaj.

Hallo mijn lieve Fans. Ik had al vroeger aan de marathon van Berlijn meegemaakt. Deze keer, heb ik aan de marathon van New York meegemaakt, op 7 november 2004. Ik had al vroeger aan de marathon van Berlijn meegemaakt. Deze keer, heb ik aan de marathon van New York meegemaakt. (34th annual ING New York City Marathon) met 35.000 deelnemers, op een afstand van 26,2 Miles. (+- 42 Km) Het was een ongelooflijke ervaring. Ik vertel jullie niet de hoeveelste ik aan de aankomst was (23205) maar het belangrijkste is mee te maken. Verschillende hebben moeten opgeven. Het was helemaal niet zo eenvoudig, als men geen groot sportief is. Ik ben begonnen aan de start en ik ben aangekomen aan de aankomst, alhoewel ikzelf ook meermaals de gedachten in mijn hoofd had, om op te geven. Maar zoals de meeste mij kennen, als ik eenmaal iets begin… Uitgeput, overbreng ik jullie allen de groetjes vanuit New York en tot binnenkort. Jullie Seuqcaj.

Hallo lieve Fans. Het is op woensdag 10 november 2004, dat wij ons jubileum van «Star-Web-Creations» gevierd hebben, door mezelf 5 jaar geleden opgericht, op 05 november 1999. Mijn eerste feest dat ik in het «Star-Palace» in Rio organiseerde. Er was zeer veel volk, door het feit dat de gewoonlijke klanten ook aanwezig waren. Spijtig maar verstaanbaar door de grootte afstand, waren er geen leden van mijn Fanclubs uit Europa, behalve de familie Vanderpeen van de Fanclub Amsterdam (NL) (tot mijn groot vergenoegen) en vele vrienden uit Zuid-Amerika en business mensen. Natuurlijk gingen de gesprekken rondom de publiciteit op het Internet. De avond was zeer creatief en instructief. Dank aan allen die voor deze gelegenheid gekomen zijn en de vele felicitaties. Tot binnen 5 jaar, dan tracht ik dit in Europa te organiseren. Tot kijk, Seuqcaj.

Hallo. A.u.b., als jullie bestellen (T-shirts, Tassen, Affiches, Showplaatsen, enz.) of jullie willen informaties, maak dit dan niet over de Fanclub E-mail, maar met het E-mail adres van de betreffende internetzijde. U vermeldt eenvoudigweg jullie Fanclubnummer en bekomt alzo jullie eventuele korting. Dank bij voorbaat. Miguel Esteban ( Seuqcaj-Team-Marketing )

Lieve Fans. Ik zou hier graag iets willen klaarstellen. Verschillende leden van diverse mijner Fanclubs, hebben mij gevraagd, wanneer de zittingen van de European Mystery Circle plaatsvinden. Daar men mij deze vraag reeds meermaals gesteld heeft, zie ik het voor deze vraag in deze info te beantwoorden. De leden van mijn Fanclubs, hebben indirect niets met de leden des EMC te maken, waarvan ikzelf president ben. De leden van het EMC, zijn alle personen, die zich zoals ikzelf, met de verschillende takken van de Parapsychologie bezig houden en indirect niets met mijn shows te maken hebben. Zoals jullie vastgesteld hebben, heb ik tweemaal het woord «indirect» gebruikt. Waarom dit woord ? Omdat het voorkomt, dat leden van het EMC, tezelfdertijd ook leden van een van mijn Fanclubs zijn en enkele Fans, kwalificeert in een der takken der Parapsychologie, lid van het EMC geworden zijn. Verschillende onder jullie hebben elkaar zonder werkelijk te kennen reeds ontmoet tijdens een van mijn lezingen over het vak. Ik hoop, dat ik hiermee, op de vraag en de nieuwsgierigheid van verschillende Fans geantwoord heb. Vriendschappelijk, Seuqcaj.

Hallo Meester Seuqcaj heeft mij gevraagd volgende communicatie door te geven: Als jullie personen kennen die zich van hun slang(en) willen afscheid nemen, omdat deze te groot of te moeilijk geworden zijn, geef ons dan een seintje. Evenzo, als jullie personen kennen, die eventueel nog oude hoednaalden bezitten. Hij kan deze dan misschien in zijn Fakir-Show verwenden, bij zijn naalddoorboringen der oude stammen India. In zijn naam, reeds dank in vooruit. Directieassistente, Eva Medan.

Hallo lieve Fans. Ik hoop, dat iedereen tevreden was, met mijn kleine geschenken voor elk lid van mijn verschillende Fanclubs. Een T-shirt voor de damen en een tas (Mug) voor de heren. Dank ook, voor de vele gelukwensen en de kleine geschenkjes. Hexenmeester Seuqcaj, die jullie allen nogmaals een bloeiend jaar 2005 wenst.

Hallo mijn trouwe Fans. Voor diegene die het interesseert, kom ik op 03 Januari 2005 op de Portugese zender RTP, met een samenvatting van mijn 4 Wereldkampioenschappen, met natuurlijk uitsnitten van mijn voorstellingen. (Zie ook verschillende artikels aangaande mijn Wereldkampioenschappen op mijn internetzijden: press-nl-00) Vervolgens een interview over mijn verleden als artiest en over wat ik toen nog in de toekomst voorhad. Het program wordt om 22.30. uur uitgestraald. Normaal moet het voor diegene die kabel of paraboolantenne hebben, geen probleem zijn om dit kanaal te kunnen ontvangen. Veel plezier en tot binnenkort. Jullie Meester Seuqcaj.

Hallo trouwe Fans. Met mijn team en enkele andere collega’s, hebben wij verschillende shows in Duitsland en Oostenrijk presenteert, waarvan de volledige opbrengst ter vervoeging gesteld worden is, voor de offers van de « Tsunami ». Een traumatiserende en onberekenbare catastrofe. Indonesië telt het zwaarste tribuut met 95.000 overledene. Ook in Sri Lanka werd de kaap van 30.000 doden overschreden, waar men het aantal vermisten op 22.000 schat en de daklozen op 600.000. Vervolgens India (16.000 doden), Thailand 57.000), Somalië (116), de Malediven (87), Maleisië (72), Birma (64), Tanzania (12), Bangladesh (3) en Kenia (1). Duitsland (60 doden), Zweden (52), Engeland (40), Frankrijk (22) Noorwegen (21) hebben het grootste aantal overledene onder de buitenlandse toeristen in de betroffen zones. Alleen al voor Zweden, waren er reeds 3.000 vermisten, één week naar de aardbeving. Vierentwintig Europese landen hebben menselijke vermisten te betreuren, zes landen in Noord en Zuid Amerika, zes Aziatische landen (zonder de betroffenen), zonder Australië en Nieuw Zeeland te vergeten. En het ergste moet nog komen. Daar de omvang van de offers van de epidemie's kan deze van de eigelijke catastrofe nog overschrijden. Bidden wij allen voor de offers. En vergeet niet, ook een persoonlijk graantje bij te dragen, want elke eurocent kan helpen, en zij hebben het allen werkelijk snel en hard nodig. (Zie persartikel: PRESS-NL-71)   Hebben wij allen ook een diepgaande gedachte voor al de offers van de genocide (de Shoah) overleden door de barbarij der Nazi’s, waarvan wij zojuist de 60ste verjaardag van de bevrijding der dodenkampen gevierd hebben. Ikzelf heb in het verleden de exterminatiekampen « Auschwitz » et « Dachau » bezocht, die voor altijd in mijn gedachten zal verankert blijven. Ik profiteer er deze maand van, om verder aan mijn boek «Na de reizen, dikwijs gestresst voor de showbusiness, de reizen voor het plezier» te werken. Met dit, tot de volgende keer. Jullie Seuqcaj.

Hallo lieve Fans. De zending op de radio in Oostenrijk met mijn interview over Hypnotherapie was is fantastisch verlopen. De luisteraars konden mij per telefoon vragen stellen die ik dan "in direct" beantwoorde. Ik heb enorm vele brieven van luisteraars bekomen over dit onderwerp. De zending zal in Duitsland ook plaatsvinden. Ik jou jullie natuurlijk op de hoogte van de datums, zoals de laatste keer. Aan allen een Zalig Paasfeest, jullie Seuqcaj.

Hallo. Maandag, ben ik van bij mij thuis met drie vrienden vertrokken, omstreeks 20.00. uur in richting Rome. Daar ik in mijn carrière, onze Paus Johannes Paulus II, meermaals gezien had en zelf het geluk had, twee maal een privaat audiëntie gekregen te hebben, voor mijn verschillende optredens voor het goed doel, (Zie hoger op deze pagina) wou ik nog een laatste betuiging aan onze Soeverein Pontificaat brengen, die zo exceptioneel was. Na enkele rustpauzes in Duitsland en Zwitserland, zijn wij de volgende dag tegen 11.00. uur in Rome aangekomen. Ik zeg wel Rome, niet de Sint Pietersbasiliek, daar wij onze wagen buiten het centrum moesten parken en met de metro verder moesten gaan. Tegen de middag, zijn we eerst gaan eten en hebben enkele flessen water meegenomen, om ons aan de wachtende rij aan te sluiten tegen 12.15. uur. Na ongeveer 3 uur aansluiten, tussen honderdduizenden mensen, hebben wij onze Paus eindelijk onze eer kunnen betuigen. Het is werkelijk emotioneel Paus Johannes Paulus II zo terug te zien, rustend in vrede. Een groots man, die ons zojuist verlaten heeft. Om mijn treurigheid in mijn hart een beetje te veranderen, ben ik nog een collega met zijn vrouw gaan bezoeken, die op de hoogte waren van mijn komst en zich zeer verheugden mij terug te zien. Na mijn vrienden terug opgenomen te hebben, hebben wij Rome terug tegen 17.00. uur verlaten, daar geen enkel hotelkamer in en rondom Rome nog vrij was. De volgende dag, ben ik terug thuis aangekomen tegen 09.00. uur. Met een beetje verdriet, maar veel liefde in mij hart en tevreden dat ik dit besluit genomen had. Dit is een emotioneel ogenblik geweest, die ik nooit vergeten zal. Wij zien ons later terug, hopelijk met aangenamere info's. Jullie Seuqcaj.

Lieve Fans. Het is 20 jaar geleden, deze maand, dat ik mijn eerste Fanclub opgericht heb. Dit was in Dilbeek (B) een buitenwijk van Brussel, op 07 mei 1885. Er waren maar enkele leden, een mengsel van Nederlandstalige en Franstalige. Als ik 20 jaar terugdenk, was dit vergeleken met vandaag, tamelijk kleinzielig vergeleken met vandaag, maar toch zeer sympathiek. Ik was natuurlijk de president, want er waren toen nog geen regionaal-presidenten en noch minder internationaal. Men had toen ook noch niet het voordeel van Internet of elektronische post. Al mijn info’s werden met de post opgestuurd, eerst met de elektronische machine opgesteld en vervolgens kopieert, en de verzamelingen vonden bij mij thuis plaats. Ik vind dat het vandaag natuurlijk beter is, met niettemin een vleugje nostalgie van het verleden. Er waren noch geen jaarlijkse feesten, ook geen beste verkoper of persoonlijke gadgets en geschenken. Alleen maar de verzamelingen, de info’s, maar toch reeds de kortingen op mijn shows, die toen nog niet overzee waren. Daar mijn eerste overzeese show in november 1984, voor het «World Daredevil Performer’s Festival» in Tokio was, waar ik toen voor de eerste keer de «Grand-Prix» en de tittel «Wereldkampioen 1985» won. Ondertussen is er veel water gevloeid, en dit in de goede richting. Dank zij jullie allen, mijn lieve Fans, door jullie sympathie, trouwheid en doorzettingsvermogen, heeft zich de kleine Fanclub van 20 jaar geleden, wereldwijd vergroot. Met een zeer grootte dank. Vele onder jullie, die de datum van deze oprichting van mijn eerste kleine Fanclub kenden, hebben mij geschreven, om mij te vragen of ik dit jaar dit 20 jarig jubileum van deze oprichting gedenk te vieren. Sorry, dat ik deze misschien teleurgesteld heb met mij persoonlijk antwoord, maar zoals ik geschreven heb, de laatste tijd, heb ik reeds zoveel jubileumfeesten en andere georganiseerd, met mijn directieassistente Eva Medan en ik natuurlijk mijn beroep niet mag verzuimen, dit niet meer mogelijk in mijn kalender is. Men mag niet vergeten, dat zo een jubileum zeer veel tijd en werk verlangt. Diegene die reeds de mogelijk hadden op een van mijn jubileums of andere privaatfeesten aanwezig was, herinnert zich dat deze reeds «pico-bello» waren. Ik heb natuurlijk dit jubileum geplant voor haar 25 jaar. Ik hoop dat jullie mij dit niet kwalijk nemen en mijn standpunt verstaan. Op de koop toe, zoals jullie weten, organiseer ik volgende maand, op 25 juni 2005, mijn 5-jarig jubileum van «Star-Print» met een «Beach Party» aan het meer van Constance. (Lindau). Trots dank ik allen, voor de vele felicitaties die ik wereldwijd ontvangen heb, alsook de memoratieve geschenken van verschillende Fanclubs. Dank, dank, dank. En ik hoop jullie volgende maand persoonlijk talrijk te mogen begroeten. Vriendschappelijk, Seuqcaj. P.S.: En vooral, vergeet niet, voor het einde van deze maand, U formulier op te sturen, die U met uw persoonlijke info ontvangen hebt, als U wilt deelnemen aan het volgend seminarie «MENTAL FITNESS» volgende maand, met als keuze, Persoonlijke Perspectieven, Motivatiecursus, Versterking van Emoties, Persoonlijke Achting en Gedragstherapie. Lees de details op jullie info.

Hallo lieve Fans. Ik wil jullie informeren, dat mijn seminarie tegen de angsten in Brussel, zoals claustrofobie, agorafobie, éreutofobie, claustrofobie, arachnofobie, algofobie, hydrofobie, taphofobie, pyrofobie, enz. was een groot succes. Ik zou dit graag willen herhalen in Keulen en Parijs, zodra mijn tijd dit veroorlooft. Ik hou jullie op de hoogte. Tot ziens, jullie Seuqcaj.

Hallo trouwe Fans. Op 25 juni 2005, hebben wij ons jubileum gevierd, van onze eerste 5 jaar «Star-Print», die gegrond worden is s mijn «Millennium-Tour», op 21 juni 2000. Voor deze gelegenheid, heb ik een «Beach-Party» aan het meer van Constance (Bodensee), ter hoogte van Lindau gevierd. Verschillende van mijn Fans waren aanwezig, mar vooral vrienden en beroepscollega’s. Wij hadden strandspelen en een groot koud buffet georganiseerd. Buiten enkele zonneslagen heeft iedereen zich goed vermaakt en dit tot zeer laat tussen de vuurfakkels en de guirlandes. Dank aan eenieder, alsook voor alle felicitaties. Tot binnen 5 jaar, waarschijnlijk op een andere plaats. Jullie Seuqcaj.

Hallo lieve Fans. Verschillende onder jullie schrijven mij op mijn adres in België en Duitsland, maar ook in Brazilië. Dit is lief van jullie en het doet mij plezier, kaarten en andere post van over de hele wereld te bekomen. Maar in een van mijn info's had ik al medegedeeld, dat ik wenste, dat mijn adres in Rio privaat bleef. Ten eerste, omdat de vader (José) van mijn verstorvene vrouw (Consuela) zich om de haciënda zorgt tijdens mijn afwezigheid en het voor hem veel werk is, telkens de post te verzorgen. Sedert ik mijn 40-jarig showjubileum in Rio gevierd heb, hebben verschillende mijn privaatadres daar kunnen uitbekomen. Ten tweede, ben ik zelden op dit adres, zodanig dat ik niet dikwijls op jullie post kan antwoorden. En ten derde, als de post vanuit Rio doorgestuurd wordt naar een van mijn adressen in Europa, duurt dit meerdere weken om aan te komen, wat ook niet de beste oplossing is. Alzo, zijn jullie sympathiek, en vermeid mij op dit adres te schrijven, het is beter voor mij en jullie hebben sneller een antwoord. Jullie Seuqcaj.

Hallo. Meermaals hebben verschillende onder jullie, die niet altijd op mijn lezingen aanwezig konden zijn, gevraagd of het niet mogelijk zou zijn, mijn documentatie van mijn lezing te kunnen kopen, die normalerwijze, voor, tijdens de pauze en na de lezing verkocht worden. Diegene die reeds op een van mijn lezingen aanwezig waren, weten dat dikwijls al na de pauze geen documentatiemappen meer verkrijgbaar zijn. Ik kan jullie niets 100% verspreken, maar ik zal proberen dat deze voor het einde van dit jaar 2005 terug voor jullie ter vervoeging zijn. Vergeet niet, dat het niet alleen jullie Nederlandstalige zijn, die deze wens hebben, maar ook jullie collega’s van andere Franstalige en Duitse Fanclubs. Dit zal me dus tamelijk veel werk verschaffen. Vooral als ik deze verzorg zoals jullie dit gewoon zijn, persoonlijk ondertekend en genummerd om onwettelijke kopijen te vermeiden. Ik hoop, dat ik tijdig daarmee klaar kom zoals geplant, maar ik hoop ook, dat jullie toegeeflijk met mij zijn. O.K. Ik omarm jullie allen en tot kijk, jullie Seuqcaj.

Beste leden. Hier terug een interessante info. Op 09 en 10 juli, presenteer ik verschillende stunts op de esplanade van het «Sydney Opera House» (Aus). Alle leden van mijn Fanclubs, krijgen gratis inkom, op presentatie van hun lidkaart. Tijdens de weekend presenteer ik de ontsnapping van de kraan, de ontsnapping onder water en vooral de ontsnapping uit de wagen des doods, (zie: stunts-nl-1) waarmee ik mijn derde «Grand-Prix» en tittel «Wereldkampioen 1995» in Jakarta (Indonesië) gewonnen heb. Tijdens de twee avonden, word een diner ter mijner ere organiseert, waar ik al mijn leden van de Fanclubs die aanwezig zijn, uitnodig. Diegene die reeds op een van mijn ere-diners aanwezig waren, weten dat deze onvergetelijk zijn. U vindt alle details in de persoonlijke post, die ik aan elk lid opgestuurd heb, alsook meerdere voorslagen van hotels ter plaatse, waar ik mij persoonlijk om de reservaties bemoei, zoals jullie dit gewoon zijn mijnentwege. Ik hoop dat jullie veeltallig aanwezig zijn, om mij bij mijn waaghalzige stunts te ondersteunen. Vergeet niet het inschrijvingsformulier zo snel als mogelijk op te sturen, en dit voor 04 juli. Tot binnenkort, jullie Seuqcaj.

Hallo. Op deze zijde, wil ik nogmaals alle clubleden en vrienden bedanken, voor de mooie postkaarten die ik het hele jaar door van jullie vakanties en andere reizen bekom. Tot kijk, Seuqcaj.

Halo. Ik heb jullie een trieste mededeling te maken. Mijn mama (Genoveva Vanbrabant) is in de nacht van zaterdag op zondag, in Brussel overleden. Zij is nu terug bij mijn papa, mijn twee dochtertjes, mijn grootouders en alle andere mensen die ik liefheb en niet meer in deze dimensie zijn. De begrafenis vindt op donderdag 14 juli in Ukkel (B) plaats met de familie en intieme vrienden. Seuqcaj.

Hallo. Het leven is dikwijls ongerecht. Maar door het heengaan van mijn Mama, heb ik haar broers en zusters met hun familie teruggevonden. Marcella met echtgenoot Rik, Disiré met echtgenote Rachel, Sonja met echtgenoot Adolf en zoon Ides, Anita met echtgenoot Rudy, Bertrand met echtgenote Nancy en zoon Jonas. Later op de avond kwam nog mijn nicht Caroline (dochter van Rachel en Disiré) met twee van haar kinderen, later vergezelt door haar echtgenoot Hans. Ik had deze in werkelijkheid niet verloren, maar wij hadden ons een eeuwigheid niet meer gezien. In de namiddag, was ik in Ukkel (Brussel) bij de eenvoudige aard van het afscheid nemen van mijn Mama, zeer teleurgesteld. Maar waar ik de vreugde had, mijn broer Francky, mijn zus Cathy en mijn jongste broer Ronny terug te zien. Gelukkig heeft een tante van mij (Rachel) en mijn onkel (Disiré) ervoor gezorgd, dat er ‘s avonds noch een Heilige Plechtigheid ter gedenken van mijn Mama plaatsvond. In de wondermooie kerk van Outer (Ninove) met een zeer eervolle dienst, opgeluisterd met muziek en gezang. Dit heeft mij terug sterkte gegeven. Hiermede veel dank aan mijn familie Vanbrabant. Bij deze gelegenheid wil ik hier ook, al mijn vrienden en Fans danken, voor de vele innige deelnemingen die ik bekomen heb, alhoewel de meeste haar niet gekend hebben. Zij was een prachtvolle mens, door vele mensen geliefd en gerespecteerd. Nooit zal ik vergeten, dat mijn Mama toen de kracht gevonden heeft mij op deze wereld te brengen in haar zeer moeilijke tijd, nadat zij enkele maanden voorheen, mijn Papa aan onze Lieve Heer had moeten teruggeven. Ik heb haar dit persoonlijk meermaals gezegd en geschreven, ook elk jaar in mijn persoonlijke gedichten voor Moederdag. Ik zal haar zeer vermissen, alsook vele andere mensen die haar liefhadden. Moge God haar in zijn Rijk opnemen. Als mijn Mama daar is bij alle mensen die zijzelf geliefd heeft, dan moet daar tamelijk veel volk zijn. Nogmaals dank voor alle innige deelnemingen en eerbetuigingen, in mijn naam en deze van de familie. Jullie Seuqcaj.

Hallo. Men heeft mij ‘s morgens komen afhalen, om naar Brussel te gaan, om de Belgische Nationale Feestdag te vieren, deze 21-ste juli 2005. Dit jaar heel bijzonder, daar België zijn 175-ste verjaardag viert. Wij zijn eerst naar het parlement en de senaat gegaan, die men voor deze gelegenheid kon bezoeken. Nadat wij een typisch gerecht genoten hadden, «Stoemp met worst», zijn wij allen het jaarlijkse defilé gaan bijwonen, waar dit jaar, vooral de luchtmacht zich overtrof. De Koninklijke familie was aanwezig op het paleizenplein. De straten tussen het Rogierplein en het Paleis, waren overrompeld met straatartiesten. Naderhand zagen wij verschillende attracties op de Kruidlaan, zoals de boot «Mademoiselle, Madame» die ons land symboliseerde, maar vooral op het Rogierplein. Wij hebben ook paracommando’s gezien, die een uittreksel van hun kunnen ten beste gaven. Dit deed me terugdenken aan de tijd, als ikzelf bij het 3-de Bataljon Paracommando’s in Lombardzijde was. De hele dag was het mooi weer, spijtig dat het ’s avonds regende, ook tijdens het ogenblik als Koning Albert II de kaarsen van de verjaardagstaart uitblies. De prachtige dag eindigde met het prachtvolle traditionele vuurwerk vanaf het Rogierplein. Het vuurwerk is georganiseerd van de firma Van Cleemput, dezelfde die zich om mijn springstofzaken voor mijn stunts bezig houd. Na de attracties vormde zich de plaats om in een reuze discotheek. Het heeft mijn treurige gemoedstoestand verstrooit en plezier gedaan, na meerdere jaren, terug de Nationale Belgische Feestdag te kunnen bijwonen en dan nog voor een jubileumverjaardag. Nog geen lust om terug te keren, gingen wij nog avondeten in de «Marollen», de oude wijk van het centrum van Brussel. Felicitaties België. Tot binnenkort, jullie Seuqcaj.

-Meditatie – Werkplaatsen- Een complete introductie over alles wat de meditatie u kan brengen en over de verschillende mogelijkheden deze te beoefenen of beter te beoefenen, alleen of in groep. Voor de leden van mijn verschillende Fanclubs, zijn deze werkplaatsen gratis. Gelieve de details en inschrijvingsformulier in jullie persoonlijke info te vinden. TONGEREN (NL) 01/08/2005 MAASTRICHT (NL) 02/08/2005 AACHEN (D) 03/08/2005 LILLE (F) 04/08/2005 LIEGE (F) 05/06/2005 LUXEMBOURG (F+D) 06+07/08/2005 Jullie Seuqcaj.

Hallo trouwe Fans. Men heeft mij reeds meermaals na mijn optredens gevraagd (Fans, toeschouwers, journalisten) of ik al ongelukken in mijn beroep had. Als inlichting, buiten «kleine» ongelukjes, (pols en wreef ontwrichtingen, maagdoorboringen, hersenschuddingen, enz.), die niet altijd blijvende sporen nagelaten hebben, hier diegene die mij het meeste gemerkt hebben. JANUARI 1975 Tijdens dat ik in het leger was, in het 3-de bataljon paracommando’s in Lombardzijde, had ik voor de feestdagen in de decembermaand zoveel Fakir-optredens gemaakt, alzo ook telkens glas en scheermesjes gegeten, dat ik perforaties in mijn darmen en maag had. Men heeft mij meerdere maagspoelingen moeten maken, om de stukjes die mij die wonden veroorzaakt hadden, te verwijderen. JULI 1980 Tussen april en november 1980, werkte ik met mijn Fakir-Show in een tournee met de kermis, gepresenteerd door Mr. Jef Bodet. Ik heb er een record gemaakt, door in deze periode, 3.360 representaties te maken, met telkens 6 naalden per voorstelling, wat mij 40.320 wonden maakte in 224 dagen. Maar het was ook in het begin van deze tour, wij bevonden ons toen in Brussel op de Zuidlaan, dat ik mijn tong gescheurd heb, terwijl ik een wagentje voorttrok met twee personen, vastgemaakt aan een vleeshaak in mijn tong, alsook mijn linkerwang die zeer verwond was door de veelheid van mijn doorboringen. (Zie artikels: press-nl-00) AUGUSTUS 1983 Tijdens de jaarlijkse waterfeesten in Overmere-Donk, presenteerde ik onder verschillende andere nummers, ook mijn ontsnapping met de «kooi der verdrinking». Ik werd vastgemaakt met kettingen, sloten en handboeien en vervolgens nogmaals mijn armen en benen aan de kooi. Nadat de kooi met een slot afgesloten werd, werd deze in de lucht gehesen. Eenmaal het startsein gegeven, mocht ik met mijn ontsnapping beginnen, maar ondertussen werd de kooi langzaam naar beneden in het water gelaten. Daar het zwart van de toeschouwers was en deze ook op het platvorm van de kraan stonden, kon de kraanman het gebeuren niet volledig vervolgen. Als deze een schok aan de kabel voelde, dacht deze dat de kooi reeds op de bodem van het meer aangekomen was en liet alles los. Maar de schok van de kabel kwam niet doordat de kooi zich op de bodem bevond, maar alleen maar het wateroppervlakte geraakt had. Wat voor gevolg had, dat de kooi met mezelf erin, veel te snel onder water ging, op het ogenblik dat ik nog een laatste hap lucht wou halen, maar in plaats daarvan, ik water in mijn longen kreeg. Mijn ontsnapping bracht ik dan nog tot een goed einde en gelukkig was er een vlot met het rode kruis, die na mijn ontsnapping aanstonds het water uit mijn longen pompten. Een uur later stond ik terug op het podium voor een vuurnummer met vuurspuwen. Het had ook mijn laatste show kunnen zijn met de «kooi der verdrinking». (Zie artikel: press-nl-00 Stuntman bijna verongelukt - 08.08.83) APRIL 1984 Tijdens een show waar ik vuur spuwde, tijdens een braderij in Brussel, heb ik de volledige linkerzijde van mijn gezicht tamelijk erg verbrand, door een windterugslag. AUGUSTUS 1985 Tijdens het seizoen 1985 in het attractiepark «Walibi» voor het 10-jarig bestaan, op de plaats van het nieuwe «Paleis van Ali Baba», heb ik tegen einde augustus, verschillende glasscherven in mijn voeten bekomen. Maar erger was, dat een glasscherf een spier van mijn rechtervoet doorgesneden had. Zelf dan nog heb ik mijn voorstellingen verder gepresenteerd en mijn seizoen uitgemaakt. NOVEMBER 1988 Tijdens ik thuis in Duitsland mij terrarium schoonmaakte, heeft een van mijn slangen, «Natacha», een python molurus, mij zeer erg gebeten in mijn rechterhand, doordat ik een bruuske beweging gemaakt had. Dit voorval heeft mij een litteken van 5 cm opgebracht en lat nog steeds een deel van mijn hand slapend aanvoelen. DECEMBER 1989 Tijdens een show van 2 maanden in Damascus in Syrië, in het «Cham Palace», heb ik mijn stembanden doorboord gehad met een van mijn naalden die ik door mijn keel gestoken had. Ik kon bijna niet meer spreken, wat voor een kort ogenblik de vreugde van mijn vrouw was. Gelukkig is alles terug goed genezen, en praatte ik terug zoveel als vroeger. (Ha-ha) NOVEMBER 1994 Tijdens dit jaar, heb ik voor de derdekeer meegemaakt aan het wereldkampioenschap «Word Daredevil Performer’s Festival» in Jakarta (Indonesië), waar ik voor de derde maal de «Grand-Prix» en de tittel wereldkampioen bekwam. Dit jaar presenteerde ik een stuntontsnapping met een auto, vol met kerosine en springstof, vastgemaakt met kettingen, sloten en handboeien. (Zie artikel: press-nl-00 NAMED SEUQCAJ 3 X WERELDKAMPIOEN (29.11.94) Tijdens ik uit de wagen sprong, tezelfdertijd als de explosie, heb ik mijn linkervoet gebroken, alsook mijn onderste linker kaaksbeen, mijn linkerschouder ontwricht en enkele tanden verloren. JULI 1995 In een discotheek in Tsjechoslowakije aan de Duitse grens, waar ik tezamen met mijn oudste zoon Emmanuel als assistent werkte, ben ik gewurgd worden van een van mijn slangen. Het was «Collos» een python reticulatus. Mijn gezicht was reeds volledig blauw, als mijn zoon mij gered heeft. Tijdens de verschillende weken kon men nog de wurgtekens op mij hals zien. Zonder mijn zoon was ik nu niet meer daar. JULI 2000 Tijdens mijn millenniumtour, zijn wij tussen vuurschoten van rebellen terechtgekomen in Port-au-Prince (Haïti). Mijn Bodyguard André, heeft zich toen aanstonds voor mij gesmeten. Hij heeft een kogel in zijn linkerarm bekomen en ikzelf toch een kogel in mijn rechterbeen. Mijn 5 meisjes (Seuqcaj-Mystery-Girls) zijn verschoont gebleven. Nadat de kogel verwijderd worden is, bleef mij toch nog een litteken van 6 cm. (Zie: fan-club-nl-14) SEPTEMBER 2000 Tijdens mijn millenniumtour in Honolulu (Hawaï), heeft mijn tijger «Ceylon»mij geklauwd aan mijn arm en hand achter de coulissen. Wij hebben nooit geweten waarom, daar hij mij voorheen nooit aangegrepen heeft. De wonden zijn goed genezen en hebben geen littekens achtergelaten. (Zie: fan-club-nl-17) MEI 2001 Tijdens mijn millenniumtour, reizend met de privaat-jet van het agentschap (Gulfstream V) van Istambul richting Paraguay, bekwamen wij zware problemen met het vliegtuig en waren verplicht een noodlanding te maken. De piloot, de copiloot die ook mijn Bodyguard was, mijn 5 «Seuqcaj-Mystery-Girls» en ikzelf zijn er ongeschonden vanaf gekomen. Gelukkig, daar het erger had kunnen zijn, zelf catastrofaal. (Zie: fan-club-nl-22) FEBRUARI 2003 Het was op het ogenblik dat ik als Fakir een show met dieren (zeven slangen, drie alligators, spinnen en schorpioenen) presenteerde in Montego Bay in Jamaica, dat een van mijn alligators, terwijl ik geknield was, een tandstoot aan mijn linkerknie gegeven heeft. Alles is natuurlijk ondertussen genezen, maar ik heb er een litteken van 3 cm van overgehouden. (Zie artikel: press-nl-00 Een ongelooflijk universum met de Koning van de fakirs - 14.02.03) JULI 2004 Tijdens enen ontsnappingshow aan de franse kust, hangend aan een kraan met mijn hoofd naar beneden, aan een brandend touw, opgesloten in een dwangbuis, nadat mijn ontsnapping gelukt was, brak het touw op 3 meter van de bodem. Dit heeft mij voor de tweede keer een breuk van mijn linker onderkaaksbeen opgebracht, alsook terug enkele tanden. (Zie artikel: press-nl-00 Geluk in het ongeluk - 16.07.04) MEI 2005 Noch niet lang geleden, ben ik in mijn gezicht gebeten worden van een van mijn spinnen. Dit was tijdens mijn seminarie in Brussel tegen de angsten. Dit heeft mij gedurende verschillende dagen veel koorts gegeven. Maar op het einde ben ik er goed van genezen. Tot zover deze informatie. Jullie Seuqcaj.

Hallo. Zoals iedereen weet, telt ons Europa nu 25 landen. In 1957, het jaar van mijn geboorte, werd Europa gevormd door, Nederland, de Federale Republiek Duitsland, België, Frankrijk, Italië en Luxemburg. In 1973, kwamen erbij, Denemarken, Engeland en Ierland. In 1981 ook Griekenland. In 1986 kwamen Spanje en Portugal er ook bij. In 1995 waren Finland, Zweden en Oostenrijk ook van de partij. En als finale voor het ogenblik, kwamen er in 2004 ook nog bij, Estonië, Lettonië, Lituanië, Polen, Republiek Tschekije, Slowakije, Hongarije, Slovenië, Cyprus en Malta. Mijn project is een Europese tournee te maken, met in elke hoofdstad een optreden van deze 25 landen. In de volgorde zoals hierboven vermeld, is dit: Brussel, Amsterdam, Keulen, Brussel, Parijs, Rome, Luxemburg, Kopenhagen, Londen, Dublin, Athene, Madrid, Lissabon, Helsinki, Stockholm, Tallinn, Riga, Vilnius, Warsovie, Praag, Bratislava, Boedapest, Ljubljana, Nicosia en La Valette. Zoals ik reeds zei, is dit voor het ogenblik maar een project. Als jullie een artiestenagentschap of organisator kent, die eventueel interesseert zou zijn, laat het mij dan weten. In afwachting eventueel een inlichting daarover van jullie te mogen ontvangen, tot binnenkort, jullie Seuqcaj.

Halo. Voor « Halloween » ben ik eind oktober, begin november voor 3 dagen in Salem voor mijn business, in de stad met 700 heksen. (The Witch City). Zelf op het kenteken van de politie staat er een heks op. Enkele personen van mijn «Seuqcaj-Team» en enkele vrienden komen ook mee. Vertrokken word vanuit Parijs. Hebben jullie misschien ook lust om erbij te zijn? Hieronder alvast enkele inlichtingen. Situatie: Salem bevindt zich 25 Km. Ten noorden van Boston, in Massachusetts. (USA) Formaliteiten: Geldig Paspoort. Tijdverschil: 6 uur met Parijs. Reis: Forfait met non-stop vlucht, Parijs / Boston, 3 nachten in het «Doubletree Club Hotel Bayside» (***) en 3 dagen autoverhuur. (Verzekering en taks inbegrepen) vanaf 628,- Euro ZT per persoon, op basis van dubbelkamer. Inlichtingen: Jet Set op 01-53.67.13.00 en reisagentschap www.jetset-voyages.fr Inlichtingen: Informatiebureau van Boston en van Massachussets in Frankrijk: Express Conseil op: 01-44.77.88.07 of www.ecltd.com Jullie Seuqcaj.

Hallo Fans. Ondanks dat het in Europa op dit ogenblik de vakantiemaanden zijn, had ik meer inschrijvingen bekomen als ik gehoopt had voor mijn meditatiewerkplaatsen in de 6 steden, gedurende de eerste 7 dagen van de maand augustus. Alle deelnemers, waarvan de meeste gewoontenaars, waren zeer geënthousiasmeerd met wat ik hun bijgebracht had, over de verschillende mogelijkheden de meditatie te beoefenen. Een werkplaats, die zeker te herhalen is in de toekomst. Tot kijk, jullie Seuqcaj.

Lieve trouwe Fans. Verschillende onder jullie hebben reageert op mijn info over mijn ongevallen tijdens mijn carrière, en gevraagd, of ik ook aangename ogenblikken in mijn artistieke leven had. Natuurlijk, daar ik geen masochist ben. Ziehier enkele voorbeelden die mij plezier gedaan hebben in mijn artistieke carrière. Ik had het geluk in mijn carrière, een of meerdere shows te mogen presenteren voor koningen en koninginnen, prinsen en prinsessen, Emirs, Consuls, Senatoren, Miljonairs, Diplomaten, en andere staatsleden. Alsook verschillende maal onze Heilige Vader Jean-Paul II te hebben kunnen ontmoeten. Ik had vooral het geluk, in eerste plaats, mijn shows heb kunnen beginnen, op de leeftijd van 7 jaar, met een voorstelling van magie in Stockel (B-Sint-Pieters-Woluwe) in 1964, (zie persartikel: press-nl-00), op leeftijd van 12 jaar, met een voorstelling van fakirisme in Altenmarkt in Oostenrijk (1969) (zie persartikel), en met 16 jaar mijn eerste Stunt-Ontsnapping in Brussel in 1973. Het plezier te hebben gehad, te hebben kunnen werken in juli 1975 in het Atomium in Brussel en in september 1975 in de Eifeltoren in Parijs. Ik had het plezier, tijdens ikzelf mijn kunnen presenteerde in Saint-Germain des Prés, in 1975, persoonlijk kennis te maken met de Revuehoofdpersoon Line Renaud in het “Casino de Paris”. Ik had het plezier, gedurende een kermistour, presenteert door Heer Jef Bodet, de formule 1 piloot, Jacky Ickx, op mijn wagentje over het podium te trekken, vastgemaakt met een vleeshaak in mijn tong, uitsluitend met de kracht van mijn tong. Dit was in augustus 1980, als wij in Brussel stationeert waren. Ik had ook het geluk, verschillende van mijn shows voor 50.000 toeschouwers te mogen presenteren. Dit was voor de waterfeesten in Overmere-Donk (B) op 1 augustus 1982. Ik had het geluk mijn Fakir-Show in de "Disco Éxtasis" in Uschuaia (Vuurland) te kunnen presenteren, de laatste discotheek voor de Zuidpool. Het was voor mij, alsof ik aan het einde van de wereld was. Dit was tijdens mijn "South-America-Fakir-Tour" op 23.06.1987. Ik had ook het geluk, een van mijn ontsnappingsnummers op de meridiaanlijn in Quito (Equator) te hebben kunnen presenteren, tijdens mijn tournee "South-America-Fakir-Tour" tussen 20.08 – 22.08.1987. Ik had het geluk, tijdens mijn "South-America-Fakir-Tour", als ik werkte in Ciudat Bolivar in Venezuela, tijdens een uitstap in het nationaal park van Canaima, een show te presenteren, voor de grootste waterval ter wereld, de "Salto Angel" (Angelfall – Engelwaterval). Zij heeft een hoogte van 978 meter. Dit was op 17.09.1987. Ik had ook het plezier in het "Centrak Plaza" in Hongkong te zijn, die 374 meter hoogte heeft, tijdens mijn tournee "China-Mystery-Tour" op 12.06.1988. Alsook in de "Petronas Towers" in Kuala Lumpur in Maleisië, die een hoogte heeft van 452 meter, op 28.05.1998, tijdens mijn "Malaysia-Show-Tour". Ook in de CN Tower" in Toronto in Canada, die 554 meter hoogte heeft, op 29.07.2000, tijdens mijn "Millennium-Tour". Ik had het geluk een mentaal-show te presenteren tijdens mijn "China-Mystery-Tour" in de Himalaya-keten, voor de Everest (7.500 meter hoogte) in Lhassa, op 29.06.1988. Ik had eveneens het geluk, in Syrië een dorp te hebben kunnen bezoeken, waar men nog steeds de taal van Jezus Christus spreekt, het Arameïsch, en waar de bewoners hun woningen nog in rotsen gegraven hebben. Dit was in december 1990 in Malula in het noordoosten van Damas, tijdens een Fakir-Show van 2 maanden in het "Cham Palace" in Damascus. En eveneens tijdens mijn "Orient-Mystic-Tour" op 27.01.1997. Ik had ook het plezier tijdens mijn "Orient-Mystic-Tour" de berg Sinaï (Djebel Moussa = Mont Moïse) met een hoogte van 2.637 meter te bezoeken. Deze situeert zich ten noordoosten van het Egyptisch territorium, met te oosten de rode zee en ten westen Aquaba, waar ik een show presenteerde. Op 19.03.1997 ben ik tijdens de nacht met enkele vrienden op de top van de berg Sinaï geklommen, om de zonopgang te bewonderen, op meer dan 2.200 meter boven de zeespiegel. Een onvergetelijk schouwspel. In de namiddag ben ik in de rode zee geweest. Ook in mei 2000, had ik het geluk voor mij werk, in het "Burj Al Arab" in Dubai in de Verenigde Emiraten te zijn, die een hoogte heeft van 321 meter en 7 sterren heeft, met 200 suites, 170 vierkante meter voor het kleinste, prijs 15.000,- Euro de nacht, zonder ontbijt wel te verstaan. Ik had het geluk op de "World Expo 2000" in Aanvoer (D) te kunnen werken in de "Expo-Disco" van 01.06 tot 03.06.2000. Ik had het geluk "Table Hopping" (magie van tafel tot tafel) te hebben kunnen presenteren, in de "Orient-Express) van Berlijn tot Praag (Venice Simplon – Orient-Expres) op 27 en 28 oktober 2000. Ik had het verheugen, tijdens de zonneverduistering in Nyamapanda (Zimbabwe) te kunnen optreden op 21.06 – 22.06.2001. Ik had het geluk in mijn artistiek leven een wereldtour te hebben kunnen maken "Millennium-Tour" van 16.06.1999 tot op 11.09.2001. (2 jaar en 3 maanden). De grootste tour in mijn carrière. Ik had het geluk, tijdens een van mijn reizen, op de verschillende eilanden van Hawaï, enkele wonderbaarlijke dingen van deze aarde te hebben kunnen zien en kennen te leren. Ziehier enkele voorbeelden. Op het eiland Maui bevindt zich de grootste rustende vulkaan der aarde, met 3055 meters boven de zee en 6000 meters onder de zeespiegel. De naam Haleakala heet vertaalt, "het huis van de zon". Nabij de krater vindt men een zeer zeldzame plant, benoemd "zilverzwaard". De krater zelf, is 12 km lang, 4 km breed, en 915 meter diep, vertoont buitengewone kleuren. In de kleurenveelvoud predomineert rood, geel, grijs en zwart. Het landschap heeft, wegens zijn aspect, tot de opleiding voor de astronauten van het Apollo programma gediend. Van op de hoogste plaats van de vulkaan, heeft men een wonderlijke uitzicht op het eiland Maui zelf, alsook op de naburige eilanden. Op Mauna Kea bevinden zich acht grote waarnemingscentra, van waaruit het heelal bestudeerd wordt. De Telescoop Keck, die de grootste van de wereld is, heeft 85 miljoen dollar gekost. Hij werd in 1991 door het "California Institute of Technologie" gebouwd. Men vindt hier eveneens de actiefste vulkaan der aarde, de 1243 meter hoge Kilauea. Hij spuwt noch steeds vloeibare lava, die in richting kust stroomt, en voortdurend de landmassa van het eiland vergroot. Op "Big Island" bevindt zich eveneens de grootste Ranch van de Verenigde Staten, genoemd Parker-Ranch. Twee derde van de behoefte in rundvlees van de federale staat worden van hieruit geleverd. Het eiland Lanai werd in 1922 aan de "Dole Company" verkocht, voor de geringe som van 1,1 Miljoen US$. De onderneming gebruikte hier de landbouwervaring die zij met de aanplantingen van Ananas op Oahu had gewonnen. Aldus ontstond hier de grootste Ananasaanplanting ter wereld. Ik had het geluk, in Marokko, de mooiste plaats in Casablanca, te hebben kunnen bezoeken, aan de Moskee Hassan II, die op een kunstmatig schiereiland door Koning Hassan II werd gebouwd (de grootste Moskee in Marokko). Zij is werkelijk kolossaal gebouwd. Ik had het geluk, tijdens een Afrika reis een mammoet in de Afrikaanse Toendra te hebben kunnen aaien. Een werkelijk sensationeel gevoel in de buik, zich mentaal in de préhistorie te verplaatsen. Ik had het geluk, in de Turkije, in Antakya, de gezegde grot van Pétrus aan de stadsrand te hebben kunnen bezoeken. Deze grot aan de helling van een berg heeft voor de eerste christenen als kerk gediend, en overeenkomstig de traditie, heeft de heilige Pétrus eveneens hier gepreekt. Zij wordt als de eerste christelijke kerk beschouwd. Alsook buiten het dorp Göreme, de kerk Tokali-Kilise (kerk met de gouden gesp). Zij lijkt bijna op een kathedraal. Op het gewelf van het plafond, wordt de geschiedenis van het hele leven van Jezus, overeenkomstig het Nieuwe Testament verduidelijkt. De verschillende beelden zijn naast elkaar geschikt in verschillende reeksen, zoals op een film. Door een gunstig zwak licht van de ingang, zijn de kleuren van de Fresco's zeer sterk. Ik had het geluk,  de drie grootste Mausoleums van de wereld te hebben kunnen bezoeken, eerstens de grootste in Indien, vervolgens deze in Egypte in Cairo en de derde grootste in Marokko in Rabat. Het plezier te hebben gehad, mee te helpen bij het afbreken van de muur van Berlijn, die gevallen is op 9 november 1989, die ik in het verleden meermaals met een speciale pas heb doorgevaren voor mijn verschillende shows in het westen, en er enkele kleine deeltjes ervan te hebben meegenomen. Ik had het geluk, tijdens een reis in Jordanië doorheen Madaba, de bijbelse berg Nebo (Jebel Siyagha) te hebben kunnen beklimmen, vanwaar Mozes het beloofde land heeft gezien, en zicht van op de berg op de dode zee en Israël, tot Jeruzalem en Bethlehem. In de dode zee ben ik ook verschillende keer gaan zwemmen. Waar ik ook op het diepste punt van de aarde was, in het noorden aan het einde van de dode zee. Volgens het seizoen bevindt het waterniveau zich hier ongeveer 400 meter onder het niveau van de zee. Hier heersen bijna tropische temperaturen, van minstens 30 graden en het water is eveneens niet veel kouder. Met deze temperaturen, verdampen zich meer dan 10 miljoenen ton water elke dag. Wegens de sterke verdamping en de bijna onbestaande voorziening (van de Jordaan word het merendeel van het water genomen en stort dus nauwelijks nog in de dode zee) trekt zich het niveau van het water elk jaar rond ongeveer 70 cm terug. Een bad in de dode zee is een volkomen ongewone ervaring. Het is reeds een verbazend gevoel in het water meegesleept te worden, zonder iets daarvoor te moeten doen. Maar met 39% zoutgehalte in het water is de mens als een kurk die steeds aan de oppervlakte zwemt. Alleen maar een poging, wanneer men zich op de rug in het water bevindt, om zich op de benen te proberen te zetten, om uit de zee te komen mislukt bijna elke keer. De benen worden altijd naar boven geduwd en alleen maar met een grote inspanning, kan men erin slagen en dit alleen maar in het ondiepe water, aanstonds aan de rand. Bij koortsachtige bewegingen in het water, moet men zeer opletten dat geen enkele druppel water in de ogen komt, daar dit ongelooflijk brandt. Maar is bijzonder genezend bij huidziekten. Ik had het geluk, tijdens mijn reis in Hongkong, de tempel met de 10.000 Boeddha’s heb kunnen bezoeken, juister gezegd in Shatin, alsook het bezoek van de tempel Man Mo, die de oudste tempel van Hongkong is. Alsook de « Hillside Escalator » in Central te hebben kunnen nemen, die de langste roltrap van de wereld is en vervoert alle dagen ongeveer 30.000 personen. De grootste zittende Boeddha van de wereld gezien te hebben, in de tempel Po Lin die in 1927 gebouwd werd. Zijn hoofdaantrekking, is reeds van ver te zien, en is ingewijd worden in 1993 op een heuvel buiten het klooster Lin Po in Ngong Ping. En de zwevende vrouw (een van mijn grote illusies) te hebben kunnen presenteren op de « Grote Muur » van China, op de hoogte van Badaling. Zij heeft nu een lengte van 2700 Km. Alsook de tempel A-Ma te hebben kunnen bezoeken, die de oudste tempel van Macau is. Zonder te vergeten, dat ik in mijn artistieke carrière, tot nu toe, 5 wereldrecords gemaakt Heb, dat ik in 174 landen was en in 32 landen meer als 52 televisiezendingen had. Op de 7 zeeën gevaren ben en op de 6 continenten gewerkt heb, alsook de grootste eilanden, zoals Engeland, Vuurland, Honschu, Nieuw Guinee, Madagaskar, Groenland, Antarctica, Borneo en Sumatra. En natuurlijk op de eilanden in de Caraïben, de Atlantic, in de Pacific, in de Indische Oceaan, de Javazee, het Middelmeer en de Zuid Chinese Zee. Te hebben kunnen reizen voor mijn shows met o.a. de Orient-Express van Berlijn naar Praag op 27 en 28 oktober 2000, met verschillende soorten van vliegtuigen, van de kleinste Cesna, alsook het privaatvliegtuig « Gulftream V », tijdens mijn volledige «Millennium-Tour», van 16.06.1999 tot 11.09.2001 en de Concorde, van Parijs naar New York, in november 2001. Alsook verschillende modellen van booten, vanaf de kleine Veer, Hovercraft, Catamaran, Zeilschip, Stoomboot, Sampan, Hydrofoil (Jetfoil), tot met grote Cruiseschepen. Verschillende modellen van helikopters en een duikboot in Aruba in januari 2000. In mijn carrière heb ik ook kunnen helpen voor de kinderen met kanker, ten gevolge van de catastrofe in Tchernobil, voor de kinderen met acute Lymphatieke Leukemie, voor hongerende kinderen in de Sahelzone, voor de hongershulp in Rwanda, voor de armenhulp op de Filippijnen, voor de Duitse kankerhulp, voor de hongersnood in Ethiopië en voor de offers van de Tsunami van Sri Lanka, Indonesië, de Malediven en Oost-Afrika. En in mijn lange carrière mensen kenengeleerd heb, die mij zeer veel bijgebracht hebben, zoals een Bomoh op de Indonesische eilanden, een Shanin in Singapore, een oude Lama in Ulan Bator, een monnik in Phnom Penh, een Bhagwan Shree Rajneesh in Mumbai, een Yogi in Delhi, een Yogi in Kathmandu, een Voodoopriester in Fort-De-France, een Voodoopriester in Motego Bay, een Voodoopriester in Port-au-Prince, een monnik in Peking, een heks in Salem en een Egyptische Fakir in Cairo. Bij mijn optredens overnacht te hebben, vanaf een klein tentje in de woestijn, tot het luxe hotel Burj Al Arab met 7 sterren, in de Verenigde Emiraten in mei 2000. De mogelijkheid bekomen heb in mijn artistieke carrière, mijn eerste Fanclub gegrond te hebben in Dilbeek (B) op 07 mei 1985, «Star-Productions», gegrond te hebben op 02 oktober 1987 in Wallendorf (D), «Rising-Star», gegrond te hebben op  04 september 1991 in Wallendorf (D), «Star-Esoteric», gegrond te hebben op 12 juni 1998 in Biersdorf am See (D), «Star-Web-Creations», gegrond te hebben op 05 november 1999 in Rio de Janeiro (BR), en «Star-Print», gegrond te hebben op 21 juni 2000 in Rio de Janeiro (BR). En vooral de vreugde te hebben gehad, tezamen met super assistenttinnen te hebben kunnen werken, gedurende mijn hele carrière. Zoals mijn basis-assistenttinnen, Micheline Tassenon (B), Karin Nardozzi (I-L) en Consuela de la Rua (BR). Alsook enkele «freelance», zoals Ingrid Vandewalle (B) tijdens mijn kermistournee in 1980, alsook de «Seuqcaj-Mystery-Girls» voor mijn show «Ongelooflijke Experimenten & Buitengewone Fenomenen» © ® ™, (Alexys (USA), Babe (USA), Carol (GB), Trixy (GB), Cindy (F) et Samanta (F)), tijdens mijn «Millennium-Tour» van 16.06.1999 tot 11.09.2001. En natuurlijk, gedurende 40 jaar optredens, enkele occasionele assistenttinnen. Er zijn er nog andere, maar ik vind dat deze reeds de moeite waard zijn, als aangename ogenblikken in mijn artistiek leven tegenover deze enkele ongelukken. Jullie Seuqcaj.

Lieve Fans. Ik had reeds de mogelijkheid onze Heilige Vader Benedictus XVI van dichtbij te zien, na het trieste overlijden van Jean-Paul II, met verschillende vrienden, tijdens de officiële inhuldigingsmis in Rome, op 25 april 2005. (Reeds in het verleden als hij onze Paus Jean Paul II vergezelde.) Vandaag ter gelegenheid van de 20-ste Wereld-Jongeren- Dagen in Keulen (D), deze 21 augustus, heb ik terug de vreugde met enkele jonge vrienden gehad, onze Paus Benedictus XVI terug te zien, tijdens zijn afscheidsmis op het «Marienfeld», spijtig ditmaal van op een grotere afstand. Een ambiance die zich loonde mee te leven. Jullie Seuqcaj.

Ziehier een mededeling, ten gevolge van een voorgaand info. Daar verschillende personen hebben kunnen lezen, dat mijnheer Seuqcaj, meermaals shows voor personen in nood heeft gepresenteerd, stroomt het nu van e-mails en telefoonaanroepen zonder einde. Het is niet dat mijnheer Seuqcaj geen shows voor een goed doel meer wil presenteren, maar u moet verstaan, dat hij zijn kunnen niet voor elke organisatie van om het hoekje kan presenteren. Neemt het hem niet kwalijk, het is niet dat hij dit niet wil, maar omdat hij dit niet bij elke aanvraag kan. Ik ben zeker, dat het voor hem een vreugde is, zijn capaciteiten ten gunste van een goede en nobele institutie in te zetten, en hij er zeker niets op tegen heeft, een goede humanitaire publiciteit te bekomen. Maar met alle respect dat ik voor mijn vriend en cliënt heb, vraag ik u, alleen aanvragen te maken, voor grote bekende instituties. Miguel Esteban ( Seuqcaj-Team-Marketing )

Hallo lieve Fans. Ons verblijf in Salem, (The Witch City - Massachusetts) de stad met de 700 heksen, is wonderbaar verlopen, waar ik enkele voorstellingen voor Halloween gepresenteerd heb, alsook enkele recherches voor mijn persoonlijke rekening. Ik was er vergezeld van, Eva Medan (Directieassistente) Pierre Paul (Licht & Toon) Jacques Adams (Advocaat) Miguel Esteban (Marketing) Maria Conception (Couturier), uit mijn team, alsook enkele leden van mijn verschillende Fanclubs, drie paren vanuit Duitsland, twee paren en een jonggezellin uit Frankrijk, een paar uit Nederland, een jonggezel uit België en een paar uit Luxemburg. Buiten het aspect van mijn business, dat een succes was in het kader van het thema Halloween, hadden wij allen veel plezier tezamen. Salem een zeer oude en kleine stad, wat voor Amerikaanse betrekkingen, echt ontypisch voorkomt. Als eerste gingen wij naar het Witch Museum van Salem, waar wij ons in een grote ruimte op de bodem zetten en een poppenvoorstelling op verschillende scènes bijwoonden, die de historische gebeurtenissen van de vernieling van de heksen in nieuw Engeland vertegenwoordigden. Het was hier de enige plaats in Amerika, waar heksen eveneens werden verbrand. In het centrum, is er eveneens een beeldscherm, waarop gratis historische films aan de toeristen getoond worden. Ik heb ook de heks van Salem teruggezien, die ik enkele jaren voorheen kenengeleerd had, die zoals ikzelf verheugd was ons terug te zien. Ons verblijf was amusant en vol van verassingen, zonder mijn gelukt werk te vergeten, wat het tenslotte het doel van mijn reis in Salem was. Een project voor volgend jaar is reeds in aanvraag. Tot kijk, jullie Seuqcaj.

Hallo trouwe Fans. Op 26 november 2004, presenteer ik in het Casino van Wellen (D), mijn 2 delen van mijn Fakir-Show. Ik heb kunnen bekomen, dat met presentatie van je lidkaart, jullie 25% korting aan de ingang bekomen. Tussen de shows, kunnen diegene die een «Backstage» kaart hebben, mij in mijn kleedkamer komen bezoeken. Na het einde van het tweede deel, de tijd dat ik mij verpleegd heb, nodig ik alle leden die aanwezig zijn, op een «Drink» aan de bar uit. Ik verheug mij reeds jullie veeltallig te zien. Vergeet niet ons te laten weten als jullie komen. Jullie vinden alle details van plaats en uur, in jullie persoonlijke post. Vriendschappelijk, Seuqcaj.

Hallo lieve Fans. Verschillende onder jullie hebben mij gevraagd, wat ik tijdens de feestdagen maak. Er zijn er zelf die mij uitgenodigd hebben, waarvoor ik hen nog hartelijk bedank. Ziehier enkele informaties omtrent dit onderwerp. Toentertijd, als mijn kinderen toen nog met mij woonden, probeerde ik elke eindejaarsfeesten met hun te verdelen. Als ik zeg verdelen, dan bedoel ik, als ik  kerstavond men hen doorbracht, dan stond ik voor oudejaarsavond op hert podium. En als ik met kerstavond op het podium stond, dan verbracht ik oudejaarsavond tezamen met hen. Het is niet altijd een voordeel een vader als bekend artiest te hebben. Als zij het vaderlijk huis verlaten hebben, was ik terug vrij van mijn doen en laten, en was ik altijd op het podium voor kerstavond en oudejaarsavond. De laatste jaren, gebeurt het nog dat ik met de eindejaarsfeesten op het podium sta, maar ik word de laatste jaren steeds meer van alle zijden uitgenodigd, van de familie, collega’s, fans en vrienden, dat het moeilijk wordt. Sedert mijn 40 jaar optredens, ken ik ongelooflijk veel mensen. En zoals men dikwijls zegt, de eerste zijn ... Dit jaar maakt geen uitzondering op de regel. Na mijn terugkomst van de Republicaanse Republiek en Haïti ben ik voor kerstavond uitgenodigd in Parijs, bij John en Lisa, engelse vrienden. En voor oudejaarsavond, ben ik uitgenodigd bij mijn onkel Bertrand, die de jongste broer is van mijn Mama zaliger, in Roeselare, mijn geboortestad. Zoals ik bij ons de oudste van vijf ben, was hij voor mij zoals een beetje als een grote broer, als ik de meeste van mijn vakanties bij mijn geliefde grootmoeder doorbracht. Ik zal waarschijnlijk niet de enige van de familie zijn, en dit maakt mij plezier er enige terug te zien. En daartoe, de volgende dag, de eerste dag van januari, is het zijn verjaardag. Ik veronderstel, dat wij ons niet zullen vervelen. Op 01 januari 2006, ben ik ‘s middags uitgenodigd, tezamen met mijn neef Thierry en zijn vrouwtje Stefanie met zoontje Mathias, bij mijn tante Wilma, die de zuster van mijn Papa (Jacques) zaliger is. Vervolgens ben ik ’s avonds bij mijn tante Sonja uitgenodigd in Brussel, die de jongste zuster van mijn Mama zaliger is, en haar echtgenoot Dolf, waarover ik mij reeds verheug. En op 4 januari 2006, gaat het dan terug verder voor de business, want dan moet ik terug naar Duitsland voor verschillende shows. Nogmaals hartelijk bedankt, voor de anderen die mij eveneens hebben uitgenodigd, misschien voor een andere keer, of een andere gelegenheid. Tot kijk, ik hou jullie op de hoogte na de feestdagen. Jullie Seuqcaj, die jullie allen een Zalig Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar 2006 wenst.

Hallo lieve Fans. Hier een kort verslag, van de laatste dag van het jaar 2005 en de eerste dagen van 2006. De heenreis naar de Vlaanders was niet zo eenvoudig als ik dacht. Eerst had ik een tamelijk lange wachtpauze in Brussel, vervolgens kon ik geen rechtstreekse trein krijgen naar Roeselare, maar moest ik in Brugge overstappen. Daar aangekomen had ik maar twee minuutjes om over te stappen en dit was niet gemakkelijk om van het ene spoor naar het andere te lopen met twee zware koffers. Eindelijk kwam ik dan met een uurtje vertraging op mijn persoonlijke planning in mijn geboortestad Roeselare aan. Daar ik mijn gastgevers met een sms verwittigd had, kwam mijn nonkel Bertrand, de jongste broer van mijn Mama zaliger, met zijn zoontje Jonas, mij dan aan het station afhalen. De vreugde was natuurlijk groot elkaar terug te zien. Thuis stond dan Nancy, de echtgenote van Bertrand, reeds met het aperitief en de lekkere hapjes te wachten, in een zeer mooi sexy avondkleed. Een mooie kerstboom en een rijkelijk versierde tafel waren dan mijn eerste indrukken Bertrand en ik hadden ons natuurlijk zoveel over vroeger te vertellen en kon ik nu alzo ook, beter Jonas en Nancy kenenleren. Bertrand had het hele menu zelf opgesteld, voorbereid, gekookt en opgediend. Na de Kir Royaal als aperitief met de lekkere hapjes, gingen we dan allen aan tafel voor het voorgerecht. Kabeljauwhaasjes in witte wijnsaus met preisliertjes, gevolgd door een Sorbet als Fris Interludium. De timing paste zeer goed alvorens wij met het hoofdgerecht aanvingen, daar het juist 5 voor middernacht was. Daar zij in een residentie wonen op de zevende verdieping, en dan nog op de hoek, hadden wij een prachtig overzicht van alle kleine dorpjes rondom ons. Nadat wij dan stipt om middernacht ons alles goede gewenst hadden, bewonderden wij dus het vuurwerk van alle kleine dorpjes uit de omgeving. Het dorpje wat mij dus het meeste interesseerde, was natuurlijk “Hooglede”, die juist voor ons lag en waar ik dus na het overlijden van mijn Papa (Jacques + 7.6.1957) 3 maanden en 1 week voor mijn geboorte, ben opgevoed worden door mijn grootouders Mémé Aurelia en Pépé George. Ik wou daarvan dus enkele mooie foto’s van het vuurwerk maken. Maar telkens als ik een fotootje wou nemen en mijn digitaal fotoapparaat, telkens na twee seconden na het afdrukken de foto maakte, was het telkens dan juist uitgedoofd. Dus lieve Fans, kan ik op deze zijde, geen foto’s laten zien van dit mooi schouwspel. Ik had dus alleen maar telkens het venster met een witte vlek van de reflectie van de ontploffing en wou ik hier dus geen reclame voor vensters maken. (Ha-ha) Daar Jonas (11 jaar) al de hele avond over de geschenkjes gesproken had, werden deze nu eindelijk aan elkaar overhandigd. Weer aan tafel, werd nu het hoofdgerecht opgediend. Een Lamsfilet in roomsaus en groentekrans. Bij het voorgerecht hadden wij een “Blanc de Blancs des Demoiselles” gedronken, die ons zorgen gemaakt had bij het openen, daar de kurkentrekker het deze avond opgegeven had. En nu bij het hoofdgerecht (met nieuwe kurkentrekker) een zeer goede “Vieux Château Gachet” van 1998. Een genot voor het gehemelte en de keel. Het Lamsfilet smaakte mij voortreffelijk en smolt werkelijk in de mond. De anderen konden het allemaal niet meer opeten, maar ik het dan toch mijn best gedaan op deze lekkere filet niet in mijn bord te laten overleven. Normaal kwam nu het Dessert, met een Symfonie van ijs. Maar wij konden allen niet meer. Ik sloeg dan voor, om aanstonds naar de koffie met versnaperingen over te gaan. Iedereen was het met mij eens. En al diegene die mij kennen, weten ook dat ik daar zeker niets op tegen heb. We kregen een lekkere koffie met fijne “Petits Fours” en … de “Pousse-Café”. Daar Bertrand toch mijn voorsmaken niet vergeten was, had hij voor mij een zeer fijne “Calvados” uitgezocht. Tijdens de koffietafel, toonde ik dan aan Jonas verschillende  fotoalbums van mijn shows, die hij noch te zien bekomen had. Ik had hem trouwens evenals zijn Mama Nancy maar voor de eerste keer gezien op de begrafenis van mijn Mama zaliger. (Genoveva + 14.7.2005) Nu kwam voor mij een zeer aangenaam ogenblik. Eindelijk bekwam in de foto’s van mijn Mama en Papa, waar ik heel mijn leven op gewacht had en spijtig nooit gekregen had. Verloving, Huwelijksalbum, Huwelijksreis, enz. Een groot ogenblik van vreugde en emotie. Vervolgens namen we nog enkele foto’s tezamen als herinnering. Het ging tot in de vroege morgenuurtjes, 5 uur, wat voor mij mijn normaal uur was om te gaan slapen. En daar ik bij hen overnachte, was dit dus geen probleem. Om 9.30. uur was ik al terug op, daar ik gewekt worden was door de vele sms-wensen, die in de nacht waarschijnlijk niet doorgekomen waren en nu aankwamen. Als goede Chef-kok, had Bertrand reeds de koffie opgezet en ging nu bij de bakker het ontbijt halen. Onze maag had het op de vooravond goed uitgehouden, maar maakte bij mij op deze morgen maar plaats voor een boterkoekje. Na mij fris gemaakt te hebben en mijn koffers terug toegemaakt had, moest ik nu spijtig van allen afscheid nemen, daar ik nu een afspraak voor de middag in Kortijk had. Wij spaken nog over een “Mosselavond” voor dit jaar en werd toen naar het station gebracht. Ditmaal had ik geluk, en na twee minuutjes had ik reeds een trein naar Kortrijk, die maar een klein kwartiertje duurde. Daar ik de juiste uurtijd van mijn aankomst met een sms-je doorgestuurd had, stond mijn tante Wim (Wilma) tezamen met haar zoon (mijn neef) Thierry op mij op het perron te wachten. Wij hadden ons ook sedert de kerstfeesten van over 3 jaar niet meer teruggezien. Dus de vreugde was groot. Zij had voor ons allen een tafel gereserveerd voor het Nieuwjaarsmenu in het “Parkhotel”, waar ik toen dus reeds 3 jaar geleden verschillende maal gespijsd had alsook verschillende dagen in een “Suite” overnacht had. Daar het gereserveerde uur nog niet aangekomen was, nodigde Wilma mij enkele straten verder uit op een voor-aperitiefje. Zij kende daar de meeste mensen van het etablissement en wij werden aanstonds aan een tafel, waar een vriendin van haar zat, uitgenodigd. Mijn tante nam een kriekje en ik dan natuurlijk ook. Ondertussen was Thierry zijn vrouwtje Stefanie en zoontje Mathias gaan verwittigen, dat ik aangekomen was en waar wij zaten. Zij kwamen ons dus kort daarop ook vergezellen. Hun beiden had ik dus nog helemaal nooit gezien. Met Stefanie had ik wel al verschillende maanden e-mails uitgewisseld, om tenminste van ons allen op de hoogte te blijven en zo kon ik ook berichtjes en informatie langs haar en Thierry doorsturen, die dan voor Wilma bestemd waren. Daar zijzelf nog geen computer met internetaansluiting heeft was dit dus een goede oplossing. Maar zij heeft mij versproken daar dit jaar iets aan te doen. Mathiaske was een fijn en braaf kereltje, die de volgende dag zijn vierde verjaardag vierde. Ondertussen dat we weer veel aan elkaar te vertellen hadden, volgden de kriekjes de ene na de anderen. Wilma bekeek mij een paar maal verwondert, als zij zag dat ik met haar niet kon volgen. Maar ik had een zware avond achter mij, en mijn dorst was nog niet zo groot op dit uur van de dag. Maar voor het vertrek naar het “Parkhotel”, was ik dan met moeite toch nog op het nippertje bijgekomen. In het prachtig “Parkhotel” aangekomen, die ondertussen sedert mijn laatste bezoek over 3 jaar, de volledige voorgevel vernieuwd had, moesten wij toch nog, alhoewel gereserveerd, een halfuurtje wachten. Het is een zeer goed bezocht klassenrestaurant (****) en de hoofdzaal en beide buurzaaltjes waren alle nog volzet. Maar met het vertellen ging het wachten dan wel snel voorbij en ondertussen was de “Big-Boss” zelf ons reeds persoonlijk komen begroeten, die mijn verblijf van toen nog niet vergeten was. Wij kregen een mooie grote tafel, feestelijk versiert, aan het venster. Eerst dronken wij allen Champagne, op ons terugzien en om op het nieuwe jaar 2006 aan te stoten. Vervolgens genoten wij dan het gastronomisch feestmenu. Werkelijk teveel om hier allemaal op te noemen. Maar een “Must” voor een lekkerbek als ik. Telkens natuurlijk vergezelt met de gepaste wijn. Ik moet zeggen, dat ik wel verwonderd was dat de kleine Mathias zo braaf aan tafel bleef zitten en het hele feestgebeuren mee genoot. Ook ditmaal kregen we onze borden niet leeg. Waarschijnlijk omdat we allen de vooravond reeds zo rijkelijk gevierd hadden. De anderen aten noch een lekker dessert, maar ik verkoos zonder, en genoot liever ondertussen van de heerlijke roodwijn, die ik met Wilma verdeelde. Wilma had in het begin, de baas vertelt, dat de kleine Mathias de volgende dag zijn vierde verjaardag vierde. En deze had dit niet vergeten. Tijdens dat de desserts werden opgediend, gingen opeens alle lichten in de zaal uit, en bracht men de kleine Mathias een reuze ijsschaal met vuurwerk, onder het applaus van de andere gasten en de felicitaties van de baas. Hij wist helemaal niet werkelijk wat er gebeurde, maar was wel aangenaam verwonderd, en zal zich daar als hij groter is wel terug aan herinneren. Ik heb dit ogenblik natuurlijk voor de eeuwigheid met een foto afgezekerd. Daarna kwam natuurlijk de koffietafel en Wilma had natuurlijk niet vergeten, dat mijn lievelingsdrank “Grand-Marnier” is. Daar de tijd ondertussen al ver voorafgegaan was, hadden we geen tijd meer (voor mij), om nog eens bij haar thuis te gaan. Daarom stuurde zij Thierry naar huis om nog iets te gaan halen. Bij zijn terugkomst bleek dit natuurlijk een mooi Nieuwjaarsgeschenk voor mij te zijn. Thierry had ook reeds naar de uren van de treinen gevraagd, om te weten wanneer ik terug moest afvaren voor Brussel. Wilma wou mij nog een “Grand-Marnier” bestellen, maar ik vertelde haar, dat ik vanavond nog bij mijn tante Sonja en echtgenoot Dolf in Brussel was uitgenodigd, en alhoewel ik niet moest rijden, ik toch liever oppaste. Wilma en ik dronken dus nog het laatste van de heerlijke roodwijn. En ik wisselde noch enkele woorden met Thierry en zijn sympathiek vrouwtje Stefanie. Voor het afscheid nemen, had Thierry dan nog het idee, om een eventueel Barbecue voor de zomer bij Wilma te organiseren. Ik zij hun, waarom niet, het moest alleen maar met mijn kalender passen. Maar als ik dit vroeg genoeg op voorhand wist dit normaal geen probleem moest zijn en ik dan de Barbecue al vuurspuwend zou aanmaken. Zij vergezelde mij nog allen op het perron en wuifden mij bij het afvaren toe. Wilma had natuurlijk weer een paar traantjes in de ogen. Spijtig dat de tijd steeds zo snel vergaat. Wat ik ondertussen nog wou zeggen, is dat ik ook tevreden was, in Roeselare en in Kortrijk, terug eens West-Vlaams te horen en zelf een beetje te kunnen spreken. Ik was dus voor vanavond bij Sonja, de jongste zus van mijn Mama zaliger en haar echtgenoot Dolf uitgenodigd, die ikzelf maar een keer deze zomer bij de begrafenis van mijn Mama gezien had. Ondertussen had zij mij reeds met een sms-berichtje laten weten, dat beide zelf bij de broer van Dolf waren uitgenodigd, maar dat ze mij dus zouden afhalen en mij daarheen zouden meenemen. Ondertussen wist ik dus de aankomst van mijn trein in Brussel-Zuid, en stuurde deze nog snel tijdens mijn reis daarheen op. Wij hadden afspraak gemaakt aan de Info-Stand. En ja hoor, ik was amper op ons trefpunt aangekomen, als zij één minuutje later ook reeds aankwam. Jong en levendig zoals ik zij altijd gekend heb. Kort daarop wist ik dat zij eventueel zelf één minuutje voor mij zou daar zijn, maar dat zij nog driiiiingend eest nog op het toilet moest. Waarschijnlijk hadden de aperitiefjes van de vooravond al hun werk gedaan. Daar Sonja en Dolf reeds bij zijn broer waren voor mijn komst, was het Nieuwjaarfeest daar reeds op volle toeren. Dolf zelf was er voor het afhalen niet bij. Daar het beter was voor de politiecontroles was Sonja mij met een vriendin komen afhalen. Ook een sympathieke en vreugdevol persoon. Onderweg in de auto naar het feest bij de broer van Dolf, moest ik een paar maal hartelijk lachen, als ik na zo’n lange tijd terug het Brusselse hoorde praten. Voor mij terug hartelijk op aan te horen. Daar dus aangekomen, was het feest daar op volle gang. Sonja en Dolf maakten mij met de andere gasten, wederzijdig bekend. Iedereen was in vrolijke stemming. Niemand die ik kende, maar voor de eerste keer zag. Dus allemaal broes, zusters, neven en nichten van Dolf, meestal dus met hun andere helft. Voor mij waren daar dus de hoofdpersonen, de gastgevers, de broer van Dolf met zijn zeer sympathieke vrouw. Ik moet jullie eerlijk toegeven, dat ik al de namen niet meer juist weet, of eventueel de namen die ik in mijn hoofd heb misschien door elkaar haal, dus laat ik het in dit bericht beter zijn. In ieder geval na de korte kennismaking en een welkomstglaasje  (voor mij), werd een rijkelijk en mooi versiert koud buffet opgediend. Niet alleen zeer rijkelijk en smakelijk, maar ook met liefde en kunst, mooi gepresenteerd voor het oog. Ik had jullie graag een paar foto’s van deze feestelijke atmosfeer willen laten zien. Maar men had mij voorgeslagen mijn zware koffers in de auto te laten en daar zat nu spijtig ook mijn fotoapparaat in. In ieder geval het was een prachtig buffet met rondom zeer vreugdige gasten. Voor mij was het weer heerlijk de Brusselse spraak aan te horen. En hier aan de feesttafel, was dit nog levendiger, want de ene sprak met de andere Frans en dan met weer een andere Vlaams en dan weer beide spraken gemengd. Echt rasechte Brusselaars. Een symfonie voor mijn oren. Tijdens het buffet werd mij door de gastvrouw verschillende wijnen aangeboden, en ik besloot toen voor een lekkere “Côte du Rhône”. Deze is weliswaar de kleinste onder de edele roodwijnen, maar is steeds mijn lievelings-roodwijn geweest. De atmosfeer was werkelijk zeer joviaal en aangenaam. Er was zelf een moedertje bij van 99 lentes. En ik kan jullie zeggen, zij was er met haar voortgezette leeftijd, volledig met haar vijf zinnen bij en liet zich van onze gesprekken niets ontkomen. Na het buffet werd dan een rijkelijke kaastafel opgericht, die zich zeker in Frankrijk mocht laten zien. Ook deze feestelijke avond ging naar het einde toe en het was weer afscheid nemen. Zoals ik jullie hierboven al schreef, zag ik deze sympathieke familie voor de eerste keer, en ken ik hen nog niet van rang en naam, maar ik hoop, dat ik daar in de toekomst nog de kans toe krijg. Mijn koffers werden terug van de ene auto naar de andere verplaatst, en nu ging het richting “Home” bij Sonja en Dolf zelf. Na zoveel jaren, zoals bij Bertrand de vorige dag, was ik nog nooit bij Sonja op bezoek geweest. (in deze woning) Daar werd dus niet werkelijk meer gevierd, daar we dit allen zojuist reeds rijkelijk genoten hadden. Ook daar was een mooie kerstboom, in het witzilver versiert. Ik schrijf jullie hier “witzilver”, omdat ik, alhoewel ik nu mijn fotoapparaat erbij had, ik het volledig vergeten ben er een fotootje van te maken. (Mae Culpa) Ik was blij, bij Dolf en Sonja aangekomen te zijn. Want wat ik jullie ben vergeten mede te delen, is dan men op het avondfeest niet mocht roken. Ik mocht dit dus eventueel “in nood” wel op het terras, maar dat heb ik dan ook niet uit respect gedaan. Dus toch een paar uurtjes volgehouden. Maar nu mocht ik toch terug wel mijn “gift” innemen. Ik ben dus wel niet gewoon zo vroeg (in de nacht) te slapen, en vroeg dus “onbeleefd”, of er in hun mooie “Bar” ook iets in stond, voor een “slaapmutsje”. Sonja had mij dus al snel begrepen, en sloeg mij verschillende lekkere drankjes voor. Tot mijn grote verbazing hadden ze ook mijn lievelingsdrank “Grand-Marnier”. Dus moest ik niet lang twijfelen, en Dolf en ik kregen dus nog een afzakkertje. De poes, had zich bij mijn komst aanstonds achter de zetel verkropen. Wij praten tezamen nog een beetje over het verleden, het heden en de toekomst en trokken ons dan terug voor een welverdiende rust. Daar Dolf en Sonja wisten, dat ik niet vroeg kan slapen, zeiden ze mij, dat ik in de gastenkamer eventueel nog een filmpje mocht kijken als het mij daar na was. Ik deelde mijn gastenkamer met een roodwangen waterschildpad. Het geluk was op mijn zijde, want er begon zojuist een mooie Duitse film. Daarop volgde dus de slaap der strijders. (“repos du guerrier”) Eindelijk meer van de overlevenden. Als ik ’s morgens opstond, was Sonja juist bezig met de ontbijttafel te dekken en de koffie liep reeds door. Onze magen waren aanschijnend ook nog niet volledig wakker en voor mij bleef het bij één boterhammetje. Ik profiteerde ervan hen mijn beide nieuwjaars- geschenkjes te overhandigen, waarvoor ik de dag voorheen geen gelegenheid had voor gekregen. Ik bleef na mij verfrist te hebben gemaakt, nog een tijdje huiselijk in mijn morgenmantel rondlopen en wisselde eerst met Dolf nog een paar haperingen en ideeën op zijn computer uit. Na mij terug omgekleed te hebben, haalde Sonja haar fotoalbums uit en bekeken we allen samen de herdenkingsfoto’s van vroeger. Daar zag ik dan tot mijn vreugde ook mensen van onze familie, vooral natuurlijk dan ook zoon Ides, alsook de voor mij nog nooit geziene foto’s, sedert dat Sonja en Dolf zich gevonden hebben, en de daar bijpassende familie. Vervolgens haalde ik dan natuurlijk ook mijn albums uit van mijn verschillen shows over de hele wereld en enkele privaatfoto’s van thuis in Duitsland en Brazilië. Dolf is dan meer een kalmere persoon, maar als Sonja en ik beginnen te praten, dan is er geen ophouden meer aan. Heb ik waarschijnlijk (met zekerheid) van mijn Mama geërfd. En ik hoor haar zo graag spontaan lachen uit volle borst. Daarna haalde ik dan mijn fotoapparaat uit en maakte dan de verplichte foto’s, tezamen als herdenking en voor de nakomelingen.