Bolivia, met mijn ogen.

Komt U met mij mee op een reis in het hart van Zuid-Amerika. Nadat mijn assistente en ik hier een paar optredens hadden, profiteerden wij ervan, een beetje toerisme te maken. Daar wij niet veel tijd hadden, hebben we werkelijk alleen maar de culturele zaken bezoekt, en hadden we spijtig geen tijd om van het schone leven te genieten, daar wij de tweede week van december 1986 zijn en ik nog optredens hebben deze maand. Daarom dit bericht in telegramstijl. Hier hebben zich de natuur en de bevolking nauwelijks sinds eeuwen verandert en hun veelvoudige culturen en tradities zijn bewaard gebleven. De eerste beschavingen in de Boliviaanse Andes, zijn 2000 v. Chr ontstaan.  De belangrijkste voor hun tijd waren Wankarani, Chiripa en Tiawanaku. Dichtbij het Titicaca meer, bevinden zich de indrukwekkendste resten van de pré-incanische beschavingen.

          

                 Yungasgebied                                                   Aymara Indiaan

De Aymaras
Aymaras vervoegden reeds 1000 voor Christus over een zeer symmetrische architectuur bauwden massieve gebouwde van steen, piramides en Monumenten. Een der bekendste bauwwerken de zonnedeur der Tiawanaku. De Aymaras vervaardigden hoogwaardige textiele, keramieken en metaalwerken van grote kwaliteit. Deze hoogcultuur verdween op onverklaarlijke wijze rond 900 n. Chr. Als 300 jaar later, deze in dit gebied levende Aymaras van de sprekende Quechua Inca’s onderworpen werden, konden deze het belang van de ruïnes van Tiawanaku niet meer uitleggen. Nochtans hebben de Aymaras zich tot vandaag hun taal en hun eigen gewoontes bijgehouden. In de door Inca’s nieuw opgebouwde staats en regeringssysteem, hielden de Aymaras eveneens hun sociale structuur.

De Incas
Alleen de godsdienst der Inca’s moesten zij verplicht door hen overnemen. De nauwkeurige oorsprong der Inca’s is tot vandaag onbekend. Volgens de Indiaanse legende steeg de eerste Inca Manco Capac en zijn zuster mama Ocllo van de goddelijke zon op het zonne-eiland in het Titicaca meer af, om de mensen de kunst en de wetenschap bij te brengen. Zo wil het de geschiedenis. De sporen van de Inca’s kunnen tot vandaag met een reis door Bolivia vervolgd worden. Maar een reis door Bolivia is eveneens een reis in de natuur, want hier vindt men nog een grenzeloze rijkdom aan soorten.

      Zonnendeuureliëf                                La Paz                       Maanvalei bij La Paz

La Paz

Voor de meeste begint de reis in Bolivia met La Paz, de belangrijkste stad van het land met 1,2 miljoen inwoners. De stad op een hoogte van 3640 m is de grootste economische en industriële opslagplaats van het land en werd op 20 oktober 1548 in het dorp Laja gegrondvest. In het midden van een besneeuwd kader van bergen, biedt La Paz contrasten aan, die tussen de koloniale en moderne architectuur liggen. Na de gronding van de onafhankelijke republiek in 1835, worde Sucre tot hoofdstad van het land benoemd, maar La Paz bleef tot aan vandaag het economische en culturele centrum. Opvallend in deze stad zijn de oude meesterhuizen en de kerken, zoals bijvoorbeeld San Francisco, San Pedro, Santo Domingo en Carmen.

IInteressante plaatsen zijn Calle Jaen, EL Prado en Plaza Murillo. Opmerkelijk zijn de talrijke gebouwen die gedurende de 17-e eeuw zijn gepland, maar vaak slechts in de 18-e eeuw beëindigd werden. In La Paz is het absoluut aanbevelenswaardig een bezoek aan de talrijke musea te doen. De belangrijkste zijn het museum van archeologie en het museum van  nationale kunst. Kunsthandwerk-markten in de straat Sagárnaga, die zich tussen moderne gebouwen bevinden, geven een eigen gezicht aan de stad. Eveneens aanbevolen is een wandeling over de Mercado Rodriguez.

Valle de la Luna
Een lonend halve dag uitstap is in de 11 kilometers verwijderde Valle de la Luna, (Maanvalei), waar erosies een onvergelijkbaar landschap hebben gevormd. Anders bied de stad eveneens, enkele interessante routes zich aan. De Anden eraf te stijgen telt tot de mooiste experimenten in Bolivia. Hier worden bananen, koffie en tropische vruchten aangebouwd. Er worden eveneens talrijke trektoeren aangeboden.

               Cindad de Piedra                                             Tempel in Tiawanaku

De ruïnen van Tiawanaku.
De ruïnen van Tiawanaku bevinden zich ongeveer 72 km ten westen van La Paz aan de zuidelijke kant van het Titicaca meer. De genouwe beduiding van de ruïnes is niet gekend.
Vele archeologen geloven vandaag, dat de streek reeds sinds 1600 v. Chr. werd bevolkt, de zichtbare ruïnes van vandaag komen echter uit de tijd van 800 tot 1000 na Chr. Het schijnt zich hier om een ceremonieel centrum van een rijk te handelen dat half Bolivia, het zuiden van Peru, het Noorden van Chili en het Noordwesten van Argentinië bevatte en een omslagplaats van goederen in Anden was.

De Zonnendeur.
Waarom werd een dergelijk centrum plotseling verlaten? Dit is tot op vandaag een raadsel. Het hoofdpunt van deze ruïnen is de "zonnedeur". Zijn beduiding is nooit opgehelderd geworden, maar het zou zich om een kalender kunnen handelen. De stenen zijn met motieven zoals poema’s, slangen en een menselijk gezicht en andere decoraties versierd. Verdere bezienswaardigheden van deze archeologische stad zijn tempels, monolieten en onverklaarbare steenformaties, die vaak met steenbeeldwerk versierd zijn.

Monolith in Tiawanaku

Titicacameer
Het Titicacameer, aan het noordelijke einde van Altiplano gelegen (ongeveer een uur rijtijd van La Paz) bevindt zich op 3810 meter hoogte en bedekt een oppervlakte van 8965 vierkante kilometer. Het is het hoogst bevaarbare meer van de wereld. Hij is 171 km lang en 64 km breed en is op zijn diepste plaats 280 m diep.

IHet niveau van water varieert in de loop van de jaren aanzienlijk. Ongeveer 95% van het aankomend water verdampt zich, waardoor deze van jaar tot jaar meer gezouten wordt en reeds nu een hoger gehalte van zout aantoont dan het merendeel van de meren. Op basis van zijn diepte, blijft de temperatuur van het water 10 C constant het gehele jaar. Het water van het meer straalt briljant blauw en spiegelt de besneeuwde toppen van het panorama weer. Het Titicacameer bestaat uit een groot en kleine meer met verschillende eilanden.

De Roca Sagrada
Op meer bevinden zich enkele eilanden met pre-Columbiaanse ruïnen. Zo stijgt bijvoorbeeld, de "Roca Sagrada", de heilige rots, uit het meer. Men zegt van zijn ronde holtes van natuurlijke oorsprong, deze zijn de schuilplaats van de zon en de maan gedurende de getijden.

De voetstappen van de zon.
Verder, kan men "de voetstappen van de zon" ontdekken, waarvan men wegen zijn vorm menselijke voeten van een meter lengte zegt en wegen zijn legende, dat dit de gegraveerde sporen zijn, die de zon achtergelaten heeft, als zich het getijde vorm aannam en in de hemel steeg.

Het zonne-eiland.
Op het zonne-eiland (Isla del Sol) bevindt zich het paleis van Pilkokaina, Yumani en het doolhof van Chincana te bewonderen, op het maaneiland (isla de la Luna) de tempel van de zonnemaagden (ifiak Uyu). Vooral op het zonne-eiland kan prachtige wandelingen ondernemen.

Copacabana
Van La Paz leidt een geasfalteerde weg, van 114 kilometer lange straat naar Tiquina. Op het Titicacameer, moet men met een pont naar de andere zijde gaan, totdat men na verdere 40 kilometer tenslotte Copacabana bereikt. Op een hoogte van 3818 meter toont deze bedevaartplaats, aan de rand van het Titicacameer, een minstens 3000 jaar oude traditie aan, waarvan de geschiedenis van dit ceremonieelcentrum van een kolonie namens Chiripa uitging. Onder de resten deze cultuur, vindt men een gevestigde bevolking van Tihuanacu-cultuur. Bovendien kan men de resten vele latere kolonies vinden, zoals deze van de Inca’s. Men zegt van deze stad naar de beschrijvingen en kronieken van Saals: "Ccoppa-kcaguaha" (Weg van de sterren, die aan het huis van onze god de vader, ons naar onze meester leidt). Deze beschrijving is verklaarbaar dat men van dit punt uit het sterrenbeeld van het kruis van het zuiden in zijn geheel kan bewonderen. Deze was reeds voor culturen een gids voor de oriëntatie in tijd en ruim. In de tijd der kolonisatie kozen de Spanjaarden, dit half-eiland als hun politiek en religieus centrum uit, om het gebied te controleren. Omwille van deze reden, hebben zij in de 16-de eeuw een basiliek opgericht.
Zij verbindt de stilistieken lijnen van Renaissance en barok met een grote rijkdom aan sier. Men zegt over de kerk dat zij werd gebouwd op de grondvesting van een groot pre-Columbiaans. Cultuurcomplex. Vlakbij de kerk, zijn er nog ruïnes van deze tijd te bezoeken. Copacabana is vandaag een beroemde bedevaartplaats, waar de "zwarte madonna van Copacabana" vereerd wordt. Dichtbij de basiliek bevindt een bedevaartsweg voor de pelgrims. Op 5 augustus word op deze plaats is een grandioos feest gevierd, waarbij Indio-groepen dansen in hun kleurrijke kostuums. Die Madonna werd in de16-de eeuw door een inlander gesneden en bevind zich nu in de basiliek. Crilion Tours en Transtourin bieden meerrondvaarten met comfortabele schepen aan. Bvb. Catamarans.

De Desaguadero-rivier.
In Puerto Japonés ("de Japanse haven") kan men een deel van de Desaguadero rivier zien, die het Titicacameer en het Poopó meer verbindt. Dit gebied geherbergd drie flamingosoorten, waarvan de roze lichamen wondermooi met het blauw van het Titicacameer contrasteren. Bovendien kan men het archeologische erfgoed van Aymarae bezoeken, zoals bijvoorbeeld de complexen van Chullpare (graftorens) die reeds op grote afstand te zien zijn.

Santiago
Dichtbij Puerto Japonés bevindt zich het dorp Santiago de Cailapa met 399 inwoners. Daar vindt men een religieus toevluchtsoord dat een kostbare artistieke en architectonische erfenis heeft bewaard. Het siert altaren met wonderlijke snitwerken en koloniale schilderijen van artiesten van de school van Meichor Pórez Holguin. Dit toevluchtsoord werd als nationaal monument verklaart.
Op de weg van Paz-Oruro bevinden zich drie kolonies, waarin drie nationale monumenten te zien zijn. Deze zijn de kerken van Calamarca, Ayo Ayo en Sica Sica. Het gaat om koloniale kerken van de 15-de eeuw, behalve de kerk Sica Sica die van de 17-de eeuw is. Uit de 15-de eeuw dateren de constructies in Mestisische Barok- en Renaissance stijl, relikwieën in vorm van snitwerken, zilver en goudwerken uit de tijd der vice-koningrijk.

Oruro
Oruro heeft een bevolking van ongeveer 185.000 inwoners en bevindt zich ongeveer 200 kilometer verwijderd van La Paz. In 1606 gegrond, is Oruro een kunstcentrum, dat de sporen van het verleden van zijn voorvaders in het beroemde carnaval van Oruro bewaard.

Canaval van Oruro
Deze carnaval is het beroemdste van het Andenland. Hij begint met de zaterdag vóór Aswoensdag. Hier toont zich de fusie van christelijk gebruik en oude Indische tradities. "Diablada", de dans van de duivel Oruros, is in het koloniale tijdperk ontstaan. De mythe van de boze berggeest Huari, de heerser van de Anden, de bewaker van de Anden, alsook bewaker van de minerale schatten, versmolt met de christelijke voorstellingen van de duivel. Zijn tegenspeler, de incarnatie van het goede, was in de Indiaanse traditie de prinses van de hemelse luchten. Zij wordt vandaag als Maria voorgesteld. In de dans, vechten de discipelen van de duivel tegen de advocaten van het goede, die als engelen met lange haren worden vertegenwoordigd. Na heftige strijden, wordt de duivel tenslotte door de engelen overrompeld en men eert de jonkvrouw Maria.
 

  Carnaval in Oruro                                                              Markt in Oruro

Behalve deze traditionele dansen, zijn er nog verschillende vertegenwoordigingen van het koloniale tijdperk die in andere dansen nagespeeld worden. De hoofdpersonen dragen daarvoor de kostuums van de volksgroepen met hun attributen die door hen worden vertegenwoordigd, zoals zwarte slaven met klierende ketens en Inca’s met hun gouden tooien. In de stad, kan men kerken bewonderen die uit de 17-de eeuw dateren, zoals bijvoorbeeld de kerk San Miguel van Rancheria. Het toevluchtsoord van de jonkvrouw van Socavón, het museum van de delfstoffen op de universitaire campus, mythische steenvormen, zoals slang en Condor ten zuiden van de stad en de kikker in de Noordelijke sector, zijn de hoofdattracties die men in de stad kan bezoeken.
Vanuit Oruro, kunnen excursies aan de kuuroorden van Obrajes en Capachos aanbevolen worden. Ook vaarten in de centra van de mijnen en de meren Poopó, Salär de Uyuni en Uru Uru, zijn eveneens te bezichtigen.
Met een oppervlakte van 10.582 km, is dit "meer" de grootste zoutkorst van de wereld. Hier wordt 9.000.000 ton lithium opgeslagen. Het landschap van het zoutmeer is spectaculair. Door aan het meer voorbij te gaan, ziet men de veelhoekige gedaantes, waarvan de oppervlakte door de natuur tot fantastfiguren werden gevormd. Door het contrast met het blauw van de hemel, met de bergen en de eilanden binnen het zout meer, heeft deze plaats een eenmalig panorama. Een van de eilanden die zich uit het zoutmeer optilt, is het eiland Pescado. Hier groeien Cactussen van meer dan zes meters hoogte. De rotsformaties maken het mogelijk wondermooie foto's van het zoutmeer in de achtergrond te maken.
 

                 Zoutmeer van Uyuni                                             Eiland Pescado

De Tunupa-Berg
De Tunupa-berg met een hoogte van 5820 m aan zijn hoogste punt, stijgt naar voor, zoals een reusachtig wachter aan de rand van de zoutwoestijn van Uyuni. Volgens de legende bevindt zich in deze berg de oorsprong van de Tunapa Mythe (Christus van de  Aymara Indianen). De plaatsen, die zich in de voet van de berg bevinden, vertellen het belang, dat deze in andere tijdperken hadden. Van deze berg, kan men het grandioze landschap van het hoogland der Anden bewonderen. In het dorp Uyuni bevinden zich de belangrijkste resten van de spoorwegmachines van Bolivia.
 

Het nationale park Sajama .
Het nationale park Sajama werd in 1939 gecreëerd. Hij bevindt zich in het Westen van Bolivia, bijna aan de grens van Chili. Hier bevinden zich Tomentella, het hoogste woud van de wereld en de vulkaan Sajama die een hoogte van 6542 m bereikt. Zij is hiermee de tweede hoogste berg van het land. De belangrijkste diersoorten in deze sector zijn de Condor, de Suri en de Vcuna. In de omgeving van de vulkaan Sajama bevinden zich eveneens enkele belangrijke archeologische opgravingen van Potosi.
 

 Amazonische Regenwoud in Beni                   Kuurbronnen in National Park Sojama

Potosi
Potosi ligt op een afstand van 551 km van La Paz en telt 110.000 inwoners. Zij is met een totaal van 4070 meter, de hoogstgelegen stad van de wereld. Hier is de lucht uiterst dun en een warme kleding wegens de frequente kou is absoluut noodzakelijk. Keizer Karel I. gaf haar de titel "Vrije Rechtstaat".
 

In Potosi, waren er talrijke schilders, beeldhouwers, zilver- en goud smeden, architecten en muziekmakers, die door hun prestaties in het bijzonder gehuldigd werden. In de huidige Republiek Bolivia, is Potosi de economische hoofdstad en Sucre de politieke hoofdstad. De rijke meesterhuizen van de stad, plaatsen en straten, maken de belangrijkste Monumenten uit, die men in Bolivia bezoeken kan.

         Casa de la Moneda                                Potosi met Cerro Rico

Het Departement van Santa Cruz
Het departement van Santa Cruz bevindt zich in het oostelijke deel van Bolivia. Het bedekt een oppervlakte van 370.612 km², ligt op een hoogte van 437 meter, en heeft ongeveer 750.000 inwoners. Santa Cruz de la Sierra, de hoofdstad van het departement, werd op 26 februari 151 door de Spanjaard Gift Nuflo van Chavez gecreëerd. Hier heerst een tropisch klimaat met een temperatuur van ongeveer 25° Celsius en 70 % bestaat luchtvochtigheid. Stadsvilla's met daken van klei tonen een typische stadsbeeld.
De belangrijkste bezienswaardigheden is de kathedraal aan de Plaza 24 de Septiembre, waar zich eveneens de Casa de la Cultura bevindt. Het museum voor nationale geschiedenis en het folkloristische museum geven een goede kennis van het gebied.
IDe landbouw is hier overheersend. Producten zoals suiker, soja, katoen en maïs worden hier aangebouwd. Tin wordt in talrijke mijnen afgebauwd. De groeipercentages van de industrie stijgen elk jaar om 10 %.
 

               Cerronia de la Chiquitania                                       Nationaal park Carrasco

Manuripi Heath
Manuripi Heath is de grootste samenhangende beschermingszone in het binnenste van Bolivia. Het bereikt een expansie van 1,8 miljoen hectaren. Het nationaal reservaat  bedekt een regenwoud dat talloze soorten van flora en fauna geherbergd. In de regio, hebben zich de Esse Ejja gevestigd; een etnische groep die de dag van vandaag aan de rand van de rivier Madre de Dios vertrooit leeft.
 

Reuze zeerozen in Nationaal park Manupiri Heath.

De betrekkingen zijn uiterst interessant door de houding van de mensen met de natuur en kennen de beschermingsgedachte. Hier leven trouwens eveneens de laatste exemplaren van de Callimico en Goeldhi apen. De zone van het protectoraat heeft een enorme waarde, aangezien zij deel van het amazonische regenwoud uitmaakt.

Zo mijn lieve fans, dit was in telegramstijl een bericht over de belangrijkste cultuureigendommen. Spijtig hadden wij niet veel tijd voor onze terugreis, om werkelijk ook een beetje genieten te kunnen. In januari 1987 in Zuid-Afrika. Tot binnenkort.

Seuqcaj Named